Lucas 19
El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs NVI
1 Diguebbʉ, car Jesús bi zøti pʉ jar jñini Jericó cja̱ bi ñʉti pʉ.
1 Jesus entrou em Jericó, e atravessava a cidade.
2 Mí bbʉh pʉ ca hnar hñøjø, mí ju̱ cár tju̱ju̱ múr Zaqueo. Guegue múr tesorero, múr jefe, mí mandadobi cʉ pé ddaa cʉ mí cobra cʉ contribución. Múr ndo rico car Zaqueo.
2 Havia ali um homem rico chamado Zaqueu, chefe dos publicanos.
3 Guegue mí ne di cca̱hti car Jesús, di meya tzʉ. Pe már ndo dʉ cʉ cja̱hni, cja̱ car Zaqueo múr tzi chaparro, jí̱ mí tzö di jianti.
3 Ele queria ver quem era Jesus, mas, sendo de pequena estatura, não o conseguia, por causa da multidão.
4 Eso, bi gʉ ʉr ddiji, bi hmɛto, bi ma guí dexi hnar ndo za pa di jogui di jianti car Jesús, porque ya xti tjoh pʉ.
4 Assim, correu adiante e subiu numa figueira brava para vê-lo, pois Jesus ia passar por ali.
5 Bbʉ mí tjoh pʉ‑cá̱, bi nøhtza ña̱, bi nzoh car Zaqueo:
5 Quando Jesus chegou àquele lugar, olhou para cima e lhe disse: "Zaqueu, desça depressa. Quero ficar em sua casa hoje".
6 Bi ga̱ nttzɛdi car Zaqueo bbʉ́, te tza má mpöjö, cja̱ bi zix car Jesús pʉ́r ngu̱.
6 Então ele desceu rapidamente e o recebeu com alegria.
7 Bi nú̱ ya cʉ cja̱hni, cja̱ bi zohmijʉ car Jesús. Bi hñi̱na̱jʉ:
7 Todo o povo viu isso e começou a se queixar: "Ele se hospedou na casa de um ‘pecador’ ".
8 Nu car Zaqueo, bbʉ ya xquí ña̱hui car Jesús, bi bböy, bi xifi:
8 Mas Zaqueu levantou-se e disse ao Senhor: "Olha, Senhor! Estou dando a metade dos meus bens aos pobres; e se de alguém extorqui alguma coisa, devolverei quatro vezes mais".
9 Car Jesús bi da̱di, i̱na̱:
9 Jesus lhe disse: "Hoje houve salvação nesta casa! Porque este homem também é filho de Abraão.
10 Nugö, dúr cja̱hni, xpá bbɛnqui hua jar jöy pa gu jon yʉ cja̱hni yʉ xí bbɛdi, cja̱ gu cjʉhtzibi ca rá nttzo ca xí dyøtijʉ.― Bi ma̱n yʉ palabra‑yʉ car Jesús.
10 Pois o Filho do homem veio buscar e salvar o que estava perdido".
11 Car Jesús má pa jar hñu̱ pa drí zøti pʉ Jerusalén. Cʉ cja̱hni cʉ má yojmi guegue bi dyøjmʉ göhtjo ca mí ma̱. Nu car Jesús ya, pé bi xijmʉ pé hnar bbede gá ejemplo, porque ya xti zøti pʉ Jerusalén, cja̱ mí mbe̱n cʉ dda cja̱hni, ya xti mʉdi di mandado hua jar jöy car Jesús.
11 Estando eles a ouvi-lo, Jesus passou a contar-lhes uma parábola, porque estava perto de Jerusalém e o povo pensava que o Reino de Deus ia se manifestar de imediato.
12 Como mí pa̱h car Jesús ja nguá mbe̱n‑cʉ, bi xih cʉ cja̱hni na̱r bbede‑ná̱, pa di ntiendejʉ, jí̱ bbe di mʉdi di mandado. Bi xijmʉ, i̱na̱:
12 Ele disse: "Um homem de nobre nascimento foi para uma terra distante para ser coroado rei e depois voltar.
13 Bbʉ ya xti bøni, bi nzofo ddɛtta quí muzo, cja̱ cada hnaa bi uni hnáatjo ʉ́r domi ca mí mu̱hui rá ngu̱. Bi xijmʉ, i̱na̱: “Ya xtrá magö ya. Gui comerciajʉ co nʉr domi, cja̱ bbʉ xcuá coji, pé xtí ddajquijʉ bbʉ, co ni cár tja̱ja̱.”
13 Então, chamou dez dos seus servos e lhes deu dez minas. Disse ele: ‘Façam esse dinheiro render até à minha volta’.
14 Diguebbʉ ya, bi ma. Nu cʉ mi̱ngu̱ car jñini‑cá̱, mí ʉjʉ car tada‑cá̱. Jí̱ mí ne di jiɛguijʉ di mandadobijʉ. Eso bi gu̱pjʉ tengu̱ jmandadero, cja̱ nucʉ́ bi dɛnijʉ car tada, bi ma bú reclamajʉ pʉ jabʉ mír ma guegue pa di ttun cár ddadyo cargo, bú ma̱jmʉ: “Nugöje, jin gu jɛguije nʉr hñøjø‑nʉ da mandadoguije.”
14 "Mas os seus súditos o odiavam e depois enviaram uma delegação para lhe dizer: ‘Não queremos que este homem seja nosso rei’.
15 Pe nde̱jma̱ car tada‑cá̱, bú ttun cár cargo, cja̱ pé bú coji. Nubbʉ́, bi nzoh quí muzo, bbʉ́, cʉ xquí un car domi. Mí ne di ba̱di tengu̱ xquí da̱jmʉ ca gá comerciájʉ.
15 "Contudo, foi feito rei e voltou. Então mandou chamar os servos a quem dera o dinheiro, a fim de saber quanto tinham lucrado.
16 Bú e̱h car primero, bi xifi: “Nuquɛ, tzi jmu̱, tji nir domi. Ya xtú ta̱cö pé ddɛtta.”
16 "O primeiro veio e disse: ‘Senhor, a tua mina rendeu outras dez’.
17 Bi xih bbʉ: “Rá zö ca xcú dyøte. Gúr jogui mɛfi. Gú cca̱hti rá zö ca jin tza mí ngu̱. Nuya, gu ddahqui quer cargo, gui mandadobi ddɛtta jñini.”
17 " ‘Muito bem, meu bom servo! ’, respondeu o seu senhor. ‘Por ter sido confiável no pouco, governe sobre dez cidades’.
18 Bú e̱j ya car segundo, bi ma̱: “Nuquɛ, tzi jmu̱, xtú ta̱cö pé cʉtta domi.”
18 "O segundo veio e disse: ‘Senhor, a tua mina rendeu cinco vezes mais’.
19 Bi xih bbʉ: “Nuya, xtá ddahqui cʉtta jñini ya, pa gui mandadobi.”
19 "O seu senhor respondeu: ‘Também você, encarregue-se de cinco cidades’.
20 Pé bú e̱h ca hnaa ca mír cja jñu̱, bi xifi: “Nuquɛ, tzi jmu̱, tji nir domiguɛ. Xtú tu̱htitjo hnar da̱jtu̱.
20 "Então veio outro servo e disse: ‘Senhor, aqui está a tua mina; eu a conservei guardada num pedaço de pano.
21 Dú tzu̱gö, jin di joh bbʉ gua comerciá, cja̱ nuquɛ güi tzangui, como guí ndo föh quer domi. Nuquɛ, guí xoj nʉ jabʉ jí̱ xquí tu̱ju̱, cja̱ guí cuajti cʉ semilla cʉ di tocabi pé hnar cja̱hni, como jin guí jui̱jqui quer mi̱nga̱‑cja̱hnihui.” Ncjapʉ gá ma̱n car muzo‑ca̱.
21 Tive medo, porque és um homem severo. Tiras o que não puseste e colhes o que não semeaste’.
22 Bi ma̱n car tada, bbʉ: “Co nʉr palabra nʉ xcú ma̱, xcú ncjua̱ntsjɛ, jí̱ xquí pɛjpigui rá zö. Gúr ttzomuzoguɛ. Ya xi nguí pa̱di, dí ndo föh cam domi. Ncja ngu̱ gri ma̱nguɛ, nugö dí cuajti ca di tocabi pé hnar cja̱hni, cja̱ dí xoj nʉ jabʉ jin dá tu̱ju̱.
22 "O seu senhor respondeu: ‘Eu o julgarei pelas suas próprias palavras, servo mau! Você sabia que sou homem severo, que tiro o que não pus e colho o que não semeei.
23 Nuya bbʉ, ¿dyoca̱ jin gú tzoh cam domi nʉ jar bango, pa sa̱nta̱ di ttajqui cár tja̱ja̱?” Guejnʉ bi ma̱n car tada‑ca̱.
23 Então, por que não confiou o meu dinheiro ao banco? Assim, quando eu voltasse o receberia com os juros’.
24 Nubbʉ́, bi bbɛjpi cʉ dda muzo cʉ már bböjti pʉ hnanguadi, bi xijmʉ: “Jña̱mbijʉ ya cár domi‑nʉ́, cja̱ gui unijʉ car hñøjø ca i pɛhtzi ddɛtta domi.”
24 "E disse aos que estavam ali: ‘Tomem dele a sua mina e dêem-na ao que tem dez’.
25 Nucʉ́ bi da̱dijʉ: “Tzi Jmu̱, ya xqui pɛhtzi ddɛtta‑cá̱.”
25 " ‘Senhor’, disseram, ‘ele já tem dez! ’
26 Nu car jmu̱, pé gá nda̱di, bi ma̱ntjo: “Dí xihquijʉ, ca to i tzi ja̱, más drá ngu̱ pé da ttuni, cja̱ nu ca jin tza te i ja̱, hasta ca tchʉtjo ca i ja̱ da tja̱mbi.
26 "Ele respondeu: ‘Eu lhes digo que a quem tem, mais será dado, mas a quem não tem, até o que tiver lhe será tirado.
27 Nu cʉm ncontra ya, cʉ jí̱ mí ne di jiɛgui gua mandadobijʉ, bú tzijʉ hua‑cʉ, gu jantigö guír pöhtijʉ.”―
27 E aqueles inimigos meus, que não queriam que eu reinasse sobre eles, tragam-nos aqui e matem-nos na minha frente! ’ "
28 Bbʉ mí guadi mí ma̱ nʉr bbede‑nʉ́, car Jesús bi dɛn car hñu̱, bi hmɛto, cja̱ quí möxte bi dɛnijʉ, mír bøxjʉ pʉ Jerusalén.
28 Depois de dizer isso, Jesus foi adiante, subindo para Jerusalém.
29 Ya xi má tzøtijʉ cʉ tzi jñini car Betfagé co car Betania. Bi bøxjʉ ca hnar ttøø ca mí tsjifi Olivos, cja̱ car Jesús bi gu̱j yojo quí möxte di mɛhui hnar jmandado.
29 Ao aproximar-se de Betfagé e de Betânia, no monte chamado das Oliveiras, enviou dois dos seus discípulos, dizendo-lhes:
30 Bi xijmi:
30 "Vão ao povoado que está adiante e, ao entrarem, encontrarão um jumentinho amarrado, no qual ninguém jamais montou. Desamarrem-no e tragam-no aqui.
31 Cja̱ bbʉ to da dyönquihui, ¿dyoca̱ guí xohtihui? gui xijmi: “I nesta cam Tzi Jmu̱je.”―
31 Se alguém lhes perguntar: ‘Por que o estão desamarrando? ’ digam-lhe: ‘O Senhor precisa dele’ ".
32 Cja̱ bi ma ya cʉ yojo cʉ xquí cju̱y, bi dötihui car burro, ncja ngu̱ gá tsjijmi.
32 Os que tinham sido enviados foram e encontraram o animal exatamente como ele lhes tinha dito.
33 Nu bbʉ már xohtihui, bi zøh cʉ to múr mɛjti car burro, bi xifi:
33 Quando estavam desamarrando o jumentinho, os seus donos lhes perguntaram: "Por que vocês estão desamarrando o jumentinho? "
34 Bi da̱h cʉ yo jmandadero:
34 Eles responderam: "O Senhor precisa dele".
35 Diguebbʉ, bú ɛhui jabʉ már bbʉh car Jesús. Cʉ ddaa quí möxte car Jesús bi møh quí da̱jtu̱jʉ, bi ga̱htzijʉ car burro, cja̱ bi tøh car Jesús, bbʉ.
35 Levaram-no a Jesus, lançaram seus mantos sobre o jumentinho e fizeram que Jesus montasse nele.
36 Cʉ cja̱hni cʉ xquí jmu̱ntzi, guejtjo bi xi̱h quí da̱jtu̱jʉ pʉ jar hñu̱, pʉ jabʉ di tjoh car Jesús.
36 Enquanto ele prosseguia, o povo estendia os seus mantos pelo caminho.
37 Car Jesús co cʉ cja̱hni cʉ má tɛnijʉ bú ca̱jmʉ jar ttøø, ya xti zøtijʉ pʉ Jerusalén. Göhtjo cʉ má tɛni bi mʉdi bi ndo majmʉ. Ya xi má ndo mpöjmʉ. Má xöjtibijʉ ca Ocja̱ por rá ngue cʉ milagro xquí cca̱htijʉ, gue cʉ xquí dyøti car Jesús, como már ndo ngu̱‑cʉ.
37 Quando ele já estava perto da descida do monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos começou a louvar a Deus alegremente, em alta voz, por todos os milagres que tinham visto. Exclamavam:
38 Má ña̱jʉ nzajqui, má ma̱jmʉ:
38 "Bendito é o rei que vem em nome do Senhor! " "Paz no céu e glória nas alturas! "
39 Má yojmi cʉ cja̱hni rá ngu̱ cʉ dda fariseo. Nucʉ́ bi ma̱:
39 Alguns dos fariseus que estavam no meio da multidão disseram a Jesus: "Mestre, repreende os teus discípulos! "
40 Nu car Jesús bi da̱h, bbʉ:
40 "Eu lhes digo", respondeu ele, "se eles se calarem, as pedras clamarão".
41 Bbʉ ya xti zøti pʉ Jerusalén, car Jesús bi cca̱hti car ciudad cja̱ bi nzoni, como rá ngu̱ vez xquí nzoh cʉ cja̱hni pʉ. Pe nucʉ́, jí̱ mí ne di hñemejʉ.
41 Quando se aproximou e viu a cidade, Jesus chorou sobre ela
42 Bi ma̱n car Jesús:
42 e disse: "Se você compreendesse neste dia, sim, você também, o que traz a paz! Mas agora isso está oculto aos seus olhos.
43 Ya xta zøh car pa bbʉ xtu e̱h quir contrajʉ, xta hñi̱hquijʉ madé, xta goti nir jñinijʉ, göhtjo jáy nttza̱ni. Göhtjo ʉr pa da möh quer jñi̱nijʉ, nim pa jabʉ grí pønijʉ.
43 Virão dias em que os seus inimigos construirão trincheiras contra você, e a rodearão e a cercarão de todos os lados.
44 Da möjtiquijʉ, göhtjo co ni quir ba̱jtzijʉ. Da yøhti quir ngu̱jʉ, tje da fonti cʉ me̱do, ni di yojo da mfi̱tzi. Da ttøjtiquijʉ ncjapʉ, porque bbʉ mí nzohquijʉ ca Ocja̱, jin gú hñemeguijʉ, ¿cja guejcö, xpá mɛnquigö guegue?― Guejnʉ bi ma̱n car Jesús.
44 Também a lançarão por terra, você e os seus filhos. Não deixarão pedra sobre pedra, porque você não reconheceu o tempo em que Deus a visitaria".
45 Diguebbʉ ya, car Jesús bi zøti pʉ jar jñi̱ni Jerusalén, bi guati jar ndo ni̱cja̱, cja̱ bi fongui cʉ to már pö pʉ cʉ zu̱we̱ cʉ mí bböhti pa di ddʉti pʉ jar arta.
45 Então ele entrou no templo e começou a expulsar os que estavam vendendo.
46 Bi huɛnti‑cʉ, bi xijmʉ:
46 Disse-lhes: "Está escrito: ‘A minha casa será casa de oração’; mas vocês fizeram dela ‘um covil de ladrões’".
47 Göhtjo ʉr pa, car Jesús mí cuati pʉ jar ndo ni̱cja̱, mí u̱jti cʉ cja̱hni. Nu cʉ möcja̱ cʉ mí mandadobi cʉ pé ddaa, co cʉ maestro cʉ mí u̱jti cʉ cja̱hni cʉ Escritura, cja̱ co cʉ tita cʉ mí mandadobi cʉ cja̱hni, nucʉ, mí jonijʉ ja drí möhtijʉ guegue.
47 Todos os dias ele ensinava no templo. Mas os chefes dos sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo procuravam matá-lo.
48 Pe jí̱ mí tzö te di cjajpijʉ, como már ngu̱ cʉ cja̱hni cʉ mí tɛnijʉ car Jesús, cja̱ mí ndo tzøjmʉ di dyødejʉ göhtjo ca mí ma̱ guegue.
48 Todavia, não conseguiam encontrar uma forma de fazê-lo, porque todo o povo estava fascinado pelas suas palavras.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.