Atos 27
El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs NVT
1 Bbʉ mí jma̱ di ttzix car Pablo pʉ Italia co cʉ pé dda preso, bi ndöjti ʉ́r dyɛ ca hnar capitán, mí ju̱ cár tju̱ju múr Julio. Guegue mí pertene hnar batallón, mí tsjifi cár batallón car emperador Augusto.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Nubbʉ́, dú tøjme hnar barco xcuí hñe̱h car jñi̱ni Adramitio, pʉ jar jöy Asia, cja̱ ya xti bøni pé drí goh pʉ, di tjogui göhtjo jár nttza̱ni car jöy Asia. Bi bøn car barco, bbʉ. Nugöje ndí yojme car hermano Aristarco, guegue‑cá̱ múr mi̱ngu̱ pʉ Tesalónica pʉ jar jöy Macedonia.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Car jiax‑ca̱, dú tzønije pʉ jar jñini Sidón. Múr jogui cja̱hni car Julio, eso bi ungui ʉr tsjɛjqui car Pablo di ma du cca̱hti quí amigo pa di möxjʉ.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Cja̱ diguebbʉ, pé dú pønije pʉ Sidón. Dú tjojme car isla Chipre jam ntchohta dyɛje, pʉ jabʉ mí cju̱jti car nda̱ji̱, porque bbʉ ji̱na̱, mí ndo tɛjnquije car nda̱ji̱, mí ne di cohtzitjo car barco.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Diguebbʉ ya, dú tjojme pʉ jabʉ mír ncca̱htihui car barco co ni cár nttza̱ni car jöy Cilicia, co guejti car jöy Panfilia, cja̱ dú tzøtije pʉ Mira, hnar jñi̱ni pʉ jar jöy Licia, cja̱ nupʉ dú ca̱pje jar barco.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Nu pʉ Licia, car capitán bi döti hnar barco xcuí hñe̱ Alejandría cja̱ mír ma Italia. Bi ddazquije, bbʉ́, cja̱ dú tøjme car barco‑cá̱ pa gua möjme Roma.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Diguebbʉ ya, rá ngu̱ mpa dú hñoje jar mar. Ddahtzʉ mír hño car barco, como segue mí tɛjnquije car nda̱ji̱, eso cuɛtjo dá tzøtije pʉ jabʉ ndár ncca̱htije car jñini Gnido. (Car jñi̱ni‑cá̱ i bbʉ jar isla Creta.) Car nda̱ji̱ segue mí ne di cohtzitjo car barco, eso, pé dú tjojme pʉ jabʉ ndár ncca̱htije car jñi̱ni Salmón, cja̱ diguebbʉ ya, dú bbötije jár sur car isla Creta, pʉ jabʉ mí cju̱jti car nda̱ji̱.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Ddahtzʉ ndá tɛntije jár nttza̱ni car isla, már ndo ntji̱ dá möjme. Cja̱ pé dú tzøtije jar lugar ca mí tsjifi Buenos Puertos. Car lugar‑ca̱ jin tza mí jñajquihui car jñi̱ni Lasea.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Bbʉ ndú tzøtije pʉ, ya xtá ndo déje jar mar, porque ya xi már ntji̱ mír hño cʉ barco. Ya xi mí ndo dyo nda̱ji̱, como ya xi mír mʉh cʉ za̱na̱ bbʉ rá ntzɛ. Nubbʉ́, car Pablo bi nzoh cʉ to mí ncargado digue car barco cja̱ co jabʉ gua möjme.
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 Bi xijmʉ:
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Nu car capitán, jin tza gá cjajpi ncaso car Pablo. Más bi hñeme car hñøjø mír dyɛ car barco, co ni ca hnáa ca múr mɛjti.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Nu cʉ pé dda cja̱hni cʉ mí bbʉ jar barco, casi göhtjo mí ne di bøm pʉ Buenos Puertos. Car lugar‑ca̱, mí ndo tɛjni car nda̱ji̱, eso, jí̱ mí tzö pa di døhmijʉ pʉ car nguarexma. Mí mbe̱nijʉ di bbötijʉ car isla pa di zøtijʉ pʉ jar jñi̱ni Fenice cja̱ di tjojmʉ pʉ car nguarexma. Car Fenice, guejtjo múr puerto pʉ jar isla Creta, cja̱ mí cju̱jti rá zö cʉ nda̱ji̱ mír hñe̱h pʉ jabʉ rí bøxi jiadi. Nu car lado pʉ jabʉ rí ñʉh car jiadi, mír ncca̱htihui car mar, cja̱ mír dɛjni pʉ car nda̱ji̱.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Diguebbʉ ya, bi hño hnar tzi nda̱ji̱, güí hñe̱j nʉ rí ncja jar sur. Gueguejʉ ya bbʉ, bi mbe̱nijʉ, ya xquí ncjá ca ndí tøhmije pa gua tzøtije pʉ Fenice. Nubbʉ́, dú pønije pʉ Buenos Puertos, dú möjme jar mar, dú tɛnije cár nttza̱ni car isla Creta.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Cja̱ bbʉ jin tza xtá hñoje rá ngu̱, ya xi ndár cca̱je jar isla, bi ndo hño hnar nda̱ji̱ gá dye, güí hñe̱j nʉ rí ncja Noreste.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Mí ndo tɛjni car barco car nda̱ji̱, hasta mbá cohtzitjo. Cja̱ bbʉ mí cca̱hti cʉ marinero, ya jí̱ mí jöti di hño car barco, bi bböhtijʉ, bi jiɛjtijʉ di du̱xti car nda̱ji̱, pʉ jabʉ xtrí matjo.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Nubbʉ́, dú tjojme jár xʉtja car tzi islatjo ca i tsjifi Clauda, pʉ jabʉ mí tzi cju̱jti car nda̱ji̱. Diguebbʉ ya, cʉ marinero bi cuajtijʉ xøtze car barco car tzi chalupatjo, como nucá̱, mbá e̱ti xʉtja car ndo barco, mbá hna̱titjo. Cuɛtjo dá cjʉhtzije car tzi chalupatjo, como mbá ndo tu̱jquitjo car nda̱ji̱.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Bbʉ ya xtá pɛhtzije car tzi chalupatjo, nubbʉ́, cʉ marinero bi du̱htijʉ‑cá̱. Guejtjo bi du̱htijʉ cʉ cable pʉ madé car ndo barcotsjɛ pa di zɛti, como már ndo tɛjni cʉ deje. Ndí tzu̱je di dyɛnguije ndo yapʉ car nda̱ji̱, di du̱x car barco mero pʉ jar lugar ca mí tsjifi Sirte. Pʉ jar lugar‑cá̱, mí ca̱ cʉ jui̱na̱ni, cja̱ mí hñöti car deje pʉ madé. Bbʉ di tjoh pʉ hnar barco, már cʉy. Eso, dú xohtije cʉ da̱jtu̱ cʉ mí hna̱x pʉ ña̱, dú ca̱jquije. Diguebbʉ ya, bi tjɛh car barco bi du̱xti car nda̱ji̱.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Bi segue bi ndo hño car nda̱ji̱, már ndo nzɛdi, cja̱ mbá yojmi dye. Mí ndo jua̱n car barco. Car jiax‑ca̱ bbʉ, dú tzʉ́jquije hna parte car carga, dú potije jar deje, pa di meno ca már jñʉ car barco.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Ca xtrá jñu̱jpa, dí göhtjoje dú mföxije, dú cjʉhtzije cʉ pé dda cosa mbá tu̱ car barco, pé dú potije‑cʉ́ jar deje.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Bi tjogui rá ngu̱ mpa, jin te mí ncca̱ car jiadi, cja̱ bbʉ nxu̱y jí̱ mí ni̱gui cʉ tzø. Segue mí dyodi car nda̱ji̱, mí yojmi dye. Ya xi ndí i̱na̱je, jin gua pøxije.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Diguebbʉ, bbʉ ya xquí cja mpa cja̱ jin te xtá tzije, bi bböh car Pablo bi nzoh cʉ pé dda cja̱hni, bi xijmʉ:
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Pe nde̱jma̱ xtú resgajʉ xtú e̱jmʉ hua. Cja̱ nuya dí xihquijʉ, da jñu̱ ir mʉyjʉ, como jin to da bbɛh cár nzajqui. Jøndi nʉr barco da bbɛdi.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Má̱nxu̱y, xtú cca̱hti hnár anxe ca Ocja̱, xcá nzojqui. Gue ca Ocja̱ dí tɛngö cja̱ dí sirvebi. Bi ni̱gui car ángele‑cá̱,
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 cja̱ bi xijqui: “Nuquɛ, Pablo, dyo guí ntzu̱. Tiene que gui tzøti pʉ Roma cja̱ gui hmöh pʉ delante car emperador pa gui xifi toca̱ guí e̱me̱. Cja̱ por rá nguehquiguɛ, ca Ocja̱ da mötzi göhtjo yʉ cja̱hni yʉ guí yojmi hua jar barco, jin to da bbɛdi.” Bi xijqui ncjapʉ car ángele.
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Nuya, tada, dí xihquijʉ, da jñu̱ ir mʉyjʉ, porque dí pa̱di, cierto xta dyøti ca Ocja̱ ncja ngu̱ gá xijqui cár ángele.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Nugöjʉ, masque gu tzojʉ jar deje, gu pøxijʉ pʉ hnar tzi isla.― Ncjapʉ gá ma̱n car Pablo.
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Bbʉ ya xtá hñoje quince día pʉ jar mar Mediterraneo, bi zʉh ca xquí ma̱n car Pablo. Xquí ndo dɛjnquije car nda̱ji̱ göhtjo car tiempo‑cá̱. Ca hnar xu̱y, car barco mír ma hua, mír ma nʉ. Cja̱ bbʉ mí zʉ madé ʉr xu̱y, cʉ marinero bi jña̱ ʉr huɛnda, ya xi ndá cuatije hnar jöy.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Nubbʉ́, bi dyɛnijʉ tengu̱ már je̱ car deje, cja̱ bi zʉ treinta y seis metro. Pé bi tzi hño car barco, cja̱ pé bi yojpi bi dyɛnijʉ. Nubbʉ́, ya xi mí veintisiete metrotjo.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Mí tzu̱ cʉ marinero, certa di mpʉjtihui já me̱do car barco, eso, bi motijʉ cʉ gojo ancla pʉ jár xicji car barco. Nucʉ́, bi ccahtzi pa jin di hño. Nubbʉ́, cʉ marinero bi døhmitjo hasta bbʉ xti ni̱gui. Már ndo ntzøtijʉ, már ndo yomfe̱nijʉ.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Guegue‑cʉ́ mí ne di ddaguijʉ, di zoguitjoje pʉ jar barco, dí göhtjoje ndá pöjme pʉ. Bi xohtijʉ car tzi chalupatjo, ya xti tsjöjqui jar deje, cja̱ ya xi mí ne di ga̱pjʉ pʉ, ncjahmʉ mír ma di motijʉ pé dda ancla pʉ jár ña̱ car barco.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Nu car Pablo bi jña̱ ʉr huɛnda te mí ne di dyøti cʉ marinero, cja̱ bi ma bú cöx car capitán cja̱ co cʉ sundado. Bi xijmʉ:
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Bbʉ mí dyødejʉ‑nʉ, cʉ sundado bi ma bú jɛjquijʉ cʉ nta̱ji̱ cʉ mí hna̱ti car tzi chalupatjo, bi jiɛguijʉ gá tzo jar deje.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Cja̱ bbʉ ya xi mbá fʉdi mbá ni̱gui, car Pablo bi pɛmindobijʉ göhtjo cʉ cja̱hni pa te di zijʉ, bi xijmʉ:
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Nuya dí nzohquijʉ ya, dí ma̱ngö i nesta gu tzijʉ ya pa gu zɛdijʉ. Dí pa̱di, da möxquijʉ ca Ocja̱ pa gu pøxjʉ. Ni digue hnam xta̱jʉ da bbɛdi.― Bi ma̱ ncjapʉ car Pablo.
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Bbʉ ya xquí ma̱ ncjapʉ, bi jña̱ hnar tju̱jme̱, bi dyöjpi cjama̱di ca Ocja̱, bi xɛjqui delante göhtjo cʉ cja̱hni, cja̱ bi mʉdi bi zi.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Nubbʉ́, cʉ pé dda cja̱hni, bbʉ mí cca̱htijʉ már tzi car Pablo, bi animajʉ hne̱je̱ cja̱ göhtjo bi zijʉ.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Nugöje ndí bbʉpje jar barco, ndí zøtije doscientos setenta y seis.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Bbʉ ya xtá ñi̱ña̱je, bi ttzʉ́jqui car trigo ca má tu̱ car barco, bi jiøtijʉ jar deje, pa di meno ca már jñʉ car barco.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Cja̱ bbʉ ya xquí ni̱gui, cʉ marinero bi jiantijʉ car jöy pʉ jabʉ ndá cuatije, pe jin gá meyajʉ. Bi jiantijʉ hnar lugar ncja ngu̱ hnar goxtji, mí cju̱jti car jöy cʉ yonguadi, cja̱ mí po deje jar madé, eso, jin tza mí hñá̱n car deje. Guejtjo már zö cár nttza̱ni car jöy, pa gua ca̱pje jar barco. Bi ma̱jmʉ, ¿cja jin di jogui di dyɛtijʉ car barco pʉ jar goxtji‑cá̱, pa gua tzønije rá zö jar jöy?
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Nubbʉ́, bi jiɛjquijʉ cʉ ntja̱ji̱ mír hna̱ti cʉ ancla, cja̱ bi zoguijʉ jar mar‑cʉ́. Guejtjo bi ga̱htijʉ cʉ remo mír dyɛ car barco. Cja̱ bi xohtijʉ ca hnar da̱jtu̱ jár ña̱ car barco pa di du̱jqui car barco car nda̱ji̱. Diguebbʉ ya, car barco bi mʉdi bi hño, ya xi mír ma di guati jár nttza̱ni car jöy.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Pe nubbʉ́, bi zøti pʉ jar madé cʉ yojo tzi isla, pʉ jabʉ mír mpɛjnihui cʉ deje guá hñe̱h cʉ yonguadi. Como jin tza mí je̱ pʉ, bi hmöh pʉ car barco, bi ndʉ cár ña̱ já bbomu̱. Ya jí̱ mí tzö di hñá̱ni. Nu cár xicji car barco bi mʉdi bi wagui, como mír ndo dɛjni car deje, göhtjo cʉ yonguadi.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Cja̱ cʉ sundado cʉ xquí ndöjti cʉ preso pa drí zix pʉ Roma, ya xi mí ne di möhti‑cʉ́. Mí tzu̱jʉ, bbʉ di tjɛgui di hmʉy, di mfɛtijʉ jar deje cʉ preso, di ddaguijʉ, cja̱ guegue cʉ sundado di ncastigajʉ.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Nu car capitán mí ne di möx car Pablo, eso, bi ccax cʉ sundado pa jin di möhti cʉ preso. Guegue bi mandadobi cʉ hñøjø cʉ mí pa̱di di mfɛtijʉ jar deje di hmɛtojʉ, di hñɛntijʉ jar deje cja̱ di mfɛtijʉ pa drí zønijʉ jar jöy.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Nu cʉ pé ddáa ya cʉ jí̱ mí pa̱dijʉ, cada hnáa di jña̱xi hnar xitjɛ o tema za digue cʉ mí bbʉ jar barco, como ya xi már juagui göhtjo. Di tøguejʉ cada hnáa hnár za pa ncjapʉ drí zønijʉ jar jöy. Nubbʉ́, göhtjo bi dyøtijʉ ncja ngu̱ gá hmɛjpijʉ, cja̱ göhtjo bi zønijʉ jar jöy, bi bøxijʉ rá zö.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.