Atos 27
El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs NVI
1 Bbʉ mí jma̱ di ttzix car Pablo pʉ Italia co cʉ pé dda preso, bi ndöjti ʉ́r dyɛ ca hnar capitán, mí ju̱ cár tju̱ju múr Julio. Guegue mí pertene hnar batallón, mí tsjifi cár batallón car emperador Augusto.
1 Quando ficou decidido que navegaríamos para a Itália, Paulo e alguns outros presos foram entregues a um centurião chamado Júlio, que pertencia ao Regimento Imperial.
2 Nubbʉ́, dú tøjme hnar barco xcuí hñe̱h car jñi̱ni Adramitio, pʉ jar jöy Asia, cja̱ ya xti bøni pé drí goh pʉ, di tjogui göhtjo jár nttza̱ni car jöy Asia. Bi bøn car barco, bbʉ. Nugöje ndí yojme car hermano Aristarco, guegue‑cá̱ múr mi̱ngu̱ pʉ Tesalónica pʉ jar jöy Macedonia.
2 Embarcamos num navio de Adramítio, que estava de partida para alguns lugares da província da Ásia, e saímos ao mar, estando conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Car jiax‑ca̱, dú tzønije pʉ jar jñini Sidón. Múr jogui cja̱hni car Julio, eso bi ungui ʉr tsjɛjqui car Pablo di ma du cca̱hti quí amigo pa di möxjʉ.
3 No dia seguinte, ancoramos em Sidom; e Júlio, num gesto de bondade para com Paulo, permitiu-lhe que fosse ao encontro dos seus amigos, para que estes suprissem as suas necessidades.
4 Cja̱ diguebbʉ, pé dú pønije pʉ Sidón. Dú tjojme car isla Chipre jam ntchohta dyɛje, pʉ jabʉ mí cju̱jti car nda̱ji̱, porque bbʉ ji̱na̱, mí ndo tɛjnquije car nda̱ji̱, mí ne di cohtzitjo car barco.
4 Quando partimos de lá, passamos ao norte de Chipre, porque os ventos nos eram contrários.
5 Diguebbʉ ya, dú tjojme pʉ jabʉ mír ncca̱htihui car barco co ni cár nttza̱ni car jöy Cilicia, co guejti car jöy Panfilia, cja̱ dú tzøtije pʉ Mira, hnar jñi̱ni pʉ jar jöy Licia, cja̱ nupʉ dú ca̱pje jar barco.
5 Tendo atravessado o mar aberto ao longo da Cilícia e da Panfília, ancoramos em Mirra, na Lícia.
6 Nu pʉ Licia, car capitán bi döti hnar barco xcuí hñe̱ Alejandría cja̱ mír ma Italia. Bi ddazquije, bbʉ́, cja̱ dú tøjme car barco‑cá̱ pa gua möjme Roma.
6 Ali, o centurião encontrou um navio alexandrino que estava de partida para a Itália e nele nos fez embarcar.
7 Diguebbʉ ya, rá ngu̱ mpa dú hñoje jar mar. Ddahtzʉ mír hño car barco, como segue mí tɛjnquije car nda̱ji̱, eso cuɛtjo dá tzøtije pʉ jabʉ ndár ncca̱htije car jñini Gnido. (Car jñi̱ni‑cá̱ i bbʉ jar isla Creta.) Car nda̱ji̱ segue mí ne di cohtzitjo car barco, eso, pé dú tjojme pʉ jabʉ ndár ncca̱htije car jñi̱ni Salmón, cja̱ diguebbʉ ya, dú bbötije jár sur car isla Creta, pʉ jabʉ mí cju̱jti car nda̱ji̱.
7 Navegamos vagarosamente por muitos dias e tivemos dificuldade para chegar a Cnido. Não sendo possível prosseguir em nossa rota, devido aos ventos contrários, navegamos ao sul de Creta, defronte a Salmona.
8 Ddahtzʉ ndá tɛntije jár nttza̱ni car isla, már ndo ntji̱ dá möjme. Cja̱ pé dú tzøtije jar lugar ca mí tsjifi Buenos Puertos. Car lugar‑ca̱ jin tza mí jñajquihui car jñi̱ni Lasea.
8 Costeamos a ilha com dificuldade e chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto da cidade de Laséia.
9 Bbʉ ndú tzøtije pʉ, ya xtá ndo déje jar mar, porque ya xi már ntji̱ mír hño cʉ barco. Ya xi mí ndo dyo nda̱ji̱, como ya xi mír mʉh cʉ za̱na̱ bbʉ rá ntzɛ. Nubbʉ́, car Pablo bi nzoh cʉ to mí ncargado digue car barco cja̱ co jabʉ gua möjme.
9 Tínhamos perdido muito tempo, e agora a navegação se tornara perigosa, pois já havia passado o Jejum. Por isso Paulo os advertiu:
10 Bi xijmʉ:
10 "Senhores, vejo que a nossa viagem será desastrosa e acarretará grande prejuízo para o navio, para a carga e também para as nossas vidas".
11 Nu car capitán, jin tza gá cjajpi ncaso car Pablo. Más bi hñeme car hñøjø mír dyɛ car barco, co ni ca hnáa ca múr mɛjti.
11 Mas o centurião, em vez de ouvir o que Paulo falava, seguiu o conselho do piloto e do dono do navio.
12 Nu cʉ pé dda cja̱hni cʉ mí bbʉ jar barco, casi göhtjo mí ne di bøm pʉ Buenos Puertos. Car lugar‑ca̱, mí ndo tɛjni car nda̱ji̱, eso, jí̱ mí tzö pa di døhmijʉ pʉ car nguarexma. Mí mbe̱nijʉ di bbötijʉ car isla pa di zøtijʉ pʉ jar jñi̱ni Fenice cja̱ di tjojmʉ pʉ car nguarexma. Car Fenice, guejtjo múr puerto pʉ jar isla Creta, cja̱ mí cju̱jti rá zö cʉ nda̱ji̱ mír hñe̱h pʉ jabʉ rí bøxi jiadi. Nu car lado pʉ jabʉ rí ñʉh car jiadi, mír ncca̱htihui car mar, cja̱ mír dɛjni pʉ car nda̱ji̱.
12 Visto que o porto não era próprio para passar o inverno, a maioria decidiu que deveríamos continuar navegando, com a esperança de alcançar Fenice e ali passar o inverno. Este era um porto de Creta, que dava para sudoeste e noroeste.
13 Diguebbʉ ya, bi hño hnar tzi nda̱ji̱, güí hñe̱j nʉ rí ncja jar sur. Gueguejʉ ya bbʉ, bi mbe̱nijʉ, ya xquí ncjá ca ndí tøhmije pa gua tzøtije pʉ Fenice. Nubbʉ́, dú pønije pʉ Buenos Puertos, dú möjme jar mar, dú tɛnije cár nttza̱ni car isla Creta.
13 Começando a soprar suavemente o vento sul, eles pensaram que haviam obtido o que desejavam; por isso levantaram âncoras e foram navegando ao longo da costa de Creta.
14 Cja̱ bbʉ jin tza xtá hñoje rá ngu̱, ya xi ndár cca̱je jar isla, bi ndo hño hnar nda̱ji̱ gá dye, güí hñe̱j nʉ rí ncja Noreste.
14 Pouco tempo depois, desencadeou-se da ilha um vento muito forte, chamado Nordeste.
15 Mí ndo tɛjni car barco car nda̱ji̱, hasta mbá cohtzitjo. Cja̱ bbʉ mí cca̱hti cʉ marinero, ya jí̱ mí jöti di hño car barco, bi bböhtijʉ, bi jiɛjtijʉ di du̱xti car nda̱ji̱, pʉ jabʉ xtrí matjo.
15 O navio foi arrastado pela tempestade, sem poder resistir ao vento; assim, cessamos as manobras e ficamos à deriva.
16 Nubbʉ́, dú tjojme jár xʉtja car tzi islatjo ca i tsjifi Clauda, pʉ jabʉ mí tzi cju̱jti car nda̱ji̱. Diguebbʉ ya, cʉ marinero bi cuajtijʉ xøtze car barco car tzi chalupatjo, como nucá̱, mbá e̱ti xʉtja car ndo barco, mbá hna̱titjo. Cuɛtjo dá cjʉhtzije car tzi chalupatjo, como mbá ndo tu̱jquitjo car nda̱ji̱.
16 Passando ao sul de uma pequena ilha chamada Clauda, foi com dificuldade que conseguimos recolher o barco salva-vidas.
17 Bbʉ ya xtá pɛhtzije car tzi chalupatjo, nubbʉ́, cʉ marinero bi du̱htijʉ‑cá̱. Guejtjo bi du̱htijʉ cʉ cable pʉ madé car ndo barcotsjɛ pa di zɛti, como már ndo tɛjni cʉ deje. Ndí tzu̱je di dyɛnguije ndo yapʉ car nda̱ji̱, di du̱x car barco mero pʉ jar lugar ca mí tsjifi Sirte. Pʉ jar lugar‑cá̱, mí ca̱ cʉ jui̱na̱ni, cja̱ mí hñöti car deje pʉ madé. Bbʉ di tjoh pʉ hnar barco, már cʉy. Eso, dú xohtije cʉ da̱jtu̱ cʉ mí hna̱x pʉ ña̱, dú ca̱jquije. Diguebbʉ ya, bi tjɛh car barco bi du̱xti car nda̱ji̱.
17 Levantando-o, lançaram mão de todos os meios para reforçar o navio com cordas; e temendo que ele encalhasse nos bancos de areia de Sirte, baixaram as velas e deixaram o navio à deriva.
18 Bi segue bi ndo hño car nda̱ji̱, már ndo nzɛdi, cja̱ mbá yojmi dye. Mí ndo jua̱n car barco. Car jiax‑ca̱ bbʉ, dú tzʉ́jquije hna parte car carga, dú potije jar deje, pa di meno ca már jñʉ car barco.
18 No dia seguinte, sendo violentamente castigados pela tempestade, começaram a lançar fora a carga.
19 Ca xtrá jñu̱jpa, dí göhtjoje dú mföxije, dú cjʉhtzije cʉ pé dda cosa mbá tu̱ car barco, pé dú potije‑cʉ́ jar deje.
19 No terceiro dia, lançaram fora, com as próprias mãos, a armação do navio.
20 Bi tjogui rá ngu̱ mpa, jin te mí ncca̱ car jiadi, cja̱ bbʉ nxu̱y jí̱ mí ni̱gui cʉ tzø. Segue mí dyodi car nda̱ji̱, mí yojmi dye. Ya xi ndí i̱na̱je, jin gua pøxije.
20 Não aparecendo nem sol nem estrelas por muitos dias, e continuando a abater-se sobre nós grande tempestade, finalmente perdemos toda a esperança de salvamento.
21 Diguebbʉ, bbʉ ya xquí cja mpa cja̱ jin te xtá tzije, bi bböh car Pablo bi nzoh cʉ pé dda cja̱hni, bi xijmʉ:
21 Visto que os homens tinham passado muito tempo sem comer, Paulo levantou-se diante deles e disse: "Os senhores deviam ter aceitado o meu conselho de não partir de Creta, pois assim teriam evitado este dano e prejuízo.
22 Pe nde̱jma̱ xtú resgajʉ xtú e̱jmʉ hua. Cja̱ nuya dí xihquijʉ, da jñu̱ ir mʉyjʉ, como jin to da bbɛh cár nzajqui. Jøndi nʉr barco da bbɛdi.
22 Mas agora recomendo-lhes que tenham coragem, pois nenhum de vocês perderá a vida; apenas o navio será destruído.
23 Má̱nxu̱y, xtú cca̱hti hnár anxe ca Ocja̱, xcá nzojqui. Gue ca Ocja̱ dí tɛngö cja̱ dí sirvebi. Bi ni̱gui car ángele‑cá̱,
23 Pois ontem à noite apareceu-me um anjo do Deus a quem pertenço e a quem adoro, dizendo-me:
24 cja̱ bi xijqui: “Nuquɛ, Pablo, dyo guí ntzu̱. Tiene que gui tzøti pʉ Roma cja̱ gui hmöh pʉ delante car emperador pa gui xifi toca̱ guí e̱me̱. Cja̱ por rá nguehquiguɛ, ca Ocja̱ da mötzi göhtjo yʉ cja̱hni yʉ guí yojmi hua jar barco, jin to da bbɛdi.” Bi xijqui ncjapʉ car ángele.
24 ‘Paulo, não tenha medo. É preciso que você compareça perante César; Deus, por sua graça, deu-lhe as vidas de todos os que estão navegando com você’.
25 Nuya, tada, dí xihquijʉ, da jñu̱ ir mʉyjʉ, porque dí pa̱di, cierto xta dyøti ca Ocja̱ ncja ngu̱ gá xijqui cár ángele.
25 Assim, tenham ânimo, senhores! Creio em Deus que acontecerá do modo como me foi dito.
26 Nugöjʉ, masque gu tzojʉ jar deje, gu pøxijʉ pʉ hnar tzi isla.― Ncjapʉ gá ma̱n car Pablo.
26 Devemos ser arrastados para alguma ilha".
27 Bbʉ ya xtá hñoje quince día pʉ jar mar Mediterraneo, bi zʉh ca xquí ma̱n car Pablo. Xquí ndo dɛjnquije car nda̱ji̱ göhtjo car tiempo‑cá̱. Ca hnar xu̱y, car barco mír ma hua, mír ma nʉ. Cja̱ bbʉ mí zʉ madé ʉr xu̱y, cʉ marinero bi jña̱ ʉr huɛnda, ya xi ndá cuatije hnar jöy.
27 Na décima quarta noite, ainda estávamos sendo levados de um lado para outro no mar Adriático, quando, por volta da meia-noite, os marinheiros imaginaram que estávamos próximos da terra.
28 Nubbʉ́, bi dyɛnijʉ tengu̱ már je̱ car deje, cja̱ bi zʉ treinta y seis metro. Pé bi tzi hño car barco, cja̱ pé bi yojpi bi dyɛnijʉ. Nubbʉ́, ya xi mí veintisiete metrotjo.
28 Lançando a sonda, verificaram que a profundidade era de trinta e sete metros; pouco tempo depois, lançaram novamente a sonda e encontraram vinte e sete metros.
29 Mí tzu̱ cʉ marinero, certa di mpʉjtihui já me̱do car barco, eso, bi motijʉ cʉ gojo ancla pʉ jár xicji car barco. Nucʉ́, bi ccahtzi pa jin di hño. Nubbʉ́, cʉ marinero bi døhmitjo hasta bbʉ xti ni̱gui. Már ndo ntzøtijʉ, már ndo yomfe̱nijʉ.
29 Temendo que fôssemos jogados contra as pedras, lançaram quatro âncoras da popa e faziam preces para que amanhecesse o dia.
30 Guegue‑cʉ́ mí ne di ddaguijʉ, di zoguitjoje pʉ jar barco, dí göhtjoje ndá pöjme pʉ. Bi xohtijʉ car tzi chalupatjo, ya xti tsjöjqui jar deje, cja̱ ya xi mí ne di ga̱pjʉ pʉ, ncjahmʉ mír ma di motijʉ pé dda ancla pʉ jár ña̱ car barco.
30 Tentando escapar do navio, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas ao mar, a pretexto de lançar âncoras da proa.
31 Nu car Pablo bi jña̱ ʉr huɛnda te mí ne di dyøti cʉ marinero, cja̱ bi ma bú cöx car capitán cja̱ co cʉ sundado. Bi xijmʉ:
31 Então Paulo disse ao centurião e aos soldados: "Se estes homens não ficarem no navio, vocês não poderão salvar-se".
32 Bbʉ mí dyødejʉ‑nʉ, cʉ sundado bi ma bú jɛjquijʉ cʉ nta̱ji̱ cʉ mí hna̱ti car tzi chalupatjo, bi jiɛguijʉ gá tzo jar deje.
32 Com isso os soldados cortaram as cordas que prendiam o barco salva-vidas e o deixaram cair.
33 Cja̱ bbʉ ya xi mbá fʉdi mbá ni̱gui, car Pablo bi pɛmindobijʉ göhtjo cʉ cja̱hni pa te di zijʉ, bi xijmʉ:
33 Pouco antes do amanhecer, Paulo insistia que todos se alimentassem, dizendo: "Hoje faz catorze dias que vocês têm estado em vigília constante, sem nada comer.
34 Nuya dí nzohquijʉ ya, dí ma̱ngö i nesta gu tzijʉ ya pa gu zɛdijʉ. Dí pa̱di, da möxquijʉ ca Ocja̱ pa gu pøxjʉ. Ni digue hnam xta̱jʉ da bbɛdi.― Bi ma̱ ncjapʉ car Pablo.
34 Agora eu os aconselho a comerem algo, pois só assim poderão sobreviver. Nenhum de vocês perderá um fio de cabelo sequer".
35 Bbʉ ya xquí ma̱ ncjapʉ, bi jña̱ hnar tju̱jme̱, bi dyöjpi cjama̱di ca Ocja̱, bi xɛjqui delante göhtjo cʉ cja̱hni, cja̱ bi mʉdi bi zi.
35 Tendo dito isso, tomou pão e deu graças a Deus diante de todos. Então o partiu e começou a comer.
36 Nubbʉ́, cʉ pé dda cja̱hni, bbʉ mí cca̱htijʉ már tzi car Pablo, bi animajʉ hne̱je̱ cja̱ göhtjo bi zijʉ.
36 Todos se reanimaram e também comeram algo.
37 Nugöje ndí bbʉpje jar barco, ndí zøtije doscientos setenta y seis.
37 Estavam a bordo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Bbʉ ya xtá ñi̱ña̱je, bi ttzʉ́jqui car trigo ca má tu̱ car barco, bi jiøtijʉ jar deje, pa di meno ca már jñʉ car barco.
38 Depois de terem comido até ficarem satisfeitos, aliviaram o peso do navio, atirando todo o trigo ao mar.
39 Cja̱ bbʉ ya xquí ni̱gui, cʉ marinero bi jiantijʉ car jöy pʉ jabʉ ndá cuatije, pe jin gá meyajʉ. Bi jiantijʉ hnar lugar ncja ngu̱ hnar goxtji, mí cju̱jti car jöy cʉ yonguadi, cja̱ mí po deje jar madé, eso, jin tza mí hñá̱n car deje. Guejtjo már zö cár nttza̱ni car jöy, pa gua ca̱pje jar barco. Bi ma̱jmʉ, ¿cja jin di jogui di dyɛtijʉ car barco pʉ jar goxtji‑cá̱, pa gua tzønije rá zö jar jöy?
39 Quando amanheceu não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, para onde decidiram conduzir o navio, se fosse possível.
40 Nubbʉ́, bi jiɛjquijʉ cʉ ntja̱ji̱ mír hna̱ti cʉ ancla, cja̱ bi zoguijʉ jar mar‑cʉ́. Guejtjo bi ga̱htijʉ cʉ remo mír dyɛ car barco. Cja̱ bi xohtijʉ ca hnar da̱jtu̱ jár ña̱ car barco pa di du̱jqui car barco car nda̱ji̱. Diguebbʉ ya, car barco bi mʉdi bi hño, ya xi mír ma di guati jár nttza̱ni car jöy.
40 Cortando as âncoras, deixaram-nas no mar, desatando ao mesmo tempo as cordas que prendiam os lemes. Então, alçando a vela da proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Pe nubbʉ́, bi zøti pʉ jar madé cʉ yojo tzi isla, pʉ jabʉ mír mpɛjnihui cʉ deje guá hñe̱h cʉ yonguadi. Como jin tza mí je̱ pʉ, bi hmöh pʉ car barco, bi ndʉ cár ña̱ já bbomu̱. Ya jí̱ mí tzö di hñá̱ni. Nu cár xicji car barco bi mʉdi bi wagui, como mír ndo dɛjni car deje, göhtjo cʉ yonguadi.
41 Mas o navio encalhou num banco de areia, onde tocou o fundo. A proa encravou-se e ficou imóvel, e a popa foi quebrada pela violência das ondas.
42 Cja̱ cʉ sundado cʉ xquí ndöjti cʉ preso pa drí zix pʉ Roma, ya xi mí ne di möhti‑cʉ́. Mí tzu̱jʉ, bbʉ di tjɛgui di hmʉy, di mfɛtijʉ jar deje cʉ preso, di ddaguijʉ, cja̱ guegue cʉ sundado di ncastigajʉ.
42 Os soldados resolveram matar os presos para impedir que algum deles fugisse, jogando-se ao mar.
43 Nu car capitán mí ne di möx car Pablo, eso, bi ccax cʉ sundado pa jin di möhti cʉ preso. Guegue bi mandadobi cʉ hñøjø cʉ mí pa̱di di mfɛtijʉ jar deje di hmɛtojʉ, di hñɛntijʉ jar deje cja̱ di mfɛtijʉ pa drí zønijʉ jar jöy.
43 Mas o centurião queria poupar a vida de Paulo e os impediu de executar o plano. Então ordenou aos que sabiam nadar que se lançassem primeiro ao mar em direção à terra.
44 Nu cʉ pé ddáa ya cʉ jí̱ mí pa̱dijʉ, cada hnáa di jña̱xi hnar xitjɛ o tema za digue cʉ mí bbʉ jar barco, como ya xi már juagui göhtjo. Di tøguejʉ cada hnáa hnár za pa ncjapʉ drí zønijʉ jar jöy. Nubbʉ́, göhtjo bi dyøtijʉ ncja ngu̱ gá hmɛjpijʉ, cja̱ göhtjo bi zønijʉ jar jöy, bi bøxijʉ rá zö.
44 Os outros teriam que salvar-se em tábuas ou em pedaços do navio. Dessa forma, todos chegaram a salvo em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.