Atos 27

El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Bbʉ mí jma̱ di ttzix car Pablo pʉ Italia co cʉ pé dda preso, bi ndöjti ʉ́r dyɛ ca hnar capitán, mí ju̱ cár tju̱ju múr Julio. Guegue mí pertene hnar batallón, mí tsjifi cár batallón car emperador Augusto.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Nubbʉ́, dú tøjme hnar barco xcuí hñe̱h car jñi̱ni Adramitio, pʉ jar jöy Asia, cja̱ ya xti bøni pé drí goh pʉ, di tjogui göhtjo jár nttza̱ni car jöy Asia. Bi bøn car barco, bbʉ. Nugöje ndí yojme car hermano Aristarco, guegue‑cá̱ múr mi̱ngu̱ pʉ Tesalónica pʉ jar jöy Macedonia.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Car jiax‑ca̱, dú tzønije pʉ jar jñini Sidón. Múr jogui cja̱hni car Julio, eso bi ungui ʉr tsjɛjqui car Pablo di ma du cca̱hti quí amigo pa di möxjʉ.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Cja̱ diguebbʉ, pé dú pønije pʉ Sidón. Dú tjojme car isla Chipre jam ntchohta dyɛje, pʉ jabʉ mí cju̱jti car nda̱ji̱, porque bbʉ ji̱na̱, mí ndo tɛjnquije car nda̱ji̱, mí ne di cohtzitjo car barco.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Diguebbʉ ya, dú tjojme pʉ jabʉ mír ncca̱htihui car barco co ni cár nttza̱ni car jöy Cilicia, co guejti car jöy Panfilia, cja̱ dú tzøtije pʉ Mira, hnar jñi̱ni pʉ jar jöy Licia, cja̱ nupʉ dú ca̱pje jar barco.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Nu pʉ Licia, car capitán bi döti hnar barco xcuí hñe̱ Alejandría cja̱ mír ma Italia. Bi ddazquije, bbʉ́, cja̱ dú tøjme car barco‑cá̱ pa gua möjme Roma.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Diguebbʉ ya, rá ngu̱ mpa dú hñoje jar mar. Ddahtzʉ mír hño car barco, como segue mí tɛjnquije car nda̱ji̱, eso cuɛtjo dá tzøtije pʉ jabʉ ndár ncca̱htije car jñini Gnido. (Car jñi̱ni‑cá̱ i bbʉ jar isla Creta.) Car nda̱ji̱ segue mí ne di cohtzitjo car barco, eso, pé dú tjojme pʉ jabʉ ndár ncca̱htije car jñi̱ni Salmón, cja̱ diguebbʉ ya, dú bbötije jár sur car isla Creta, pʉ jabʉ mí cju̱jti car nda̱ji̱.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Ddahtzʉ ndá tɛntije jár nttza̱ni car isla, már ndo ntji̱ dá möjme. Cja̱ pé dú tzøtije jar lugar ca mí tsjifi Buenos Puertos. Car lugar‑ca̱ jin tza mí jñajquihui car jñi̱ni Lasea.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Bbʉ ndú tzøtije pʉ, ya xtá ndo déje jar mar, porque ya xi már ntji̱ mír hño cʉ barco. Ya xi mí ndo dyo nda̱ji̱, como ya xi mír mʉh cʉ za̱na̱ bbʉ rá ntzɛ. Nubbʉ́, car Pablo bi nzoh cʉ to mí ncargado digue car barco cja̱ co jabʉ gua möjme.
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 Bi xijmʉ:
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Nu car capitán, jin tza gá cjajpi ncaso car Pablo. Más bi hñeme car hñøjø mír dyɛ car barco, co ni ca hnáa ca múr mɛjti.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Nu cʉ pé dda cja̱hni cʉ mí bbʉ jar barco, casi göhtjo mí ne di bøm pʉ Buenos Puertos. Car lugar‑ca̱, mí ndo tɛjni car nda̱ji̱, eso, jí̱ mí tzö pa di døhmijʉ pʉ car nguarexma. Mí mbe̱nijʉ di bbötijʉ car isla pa di zøtijʉ pʉ jar jñi̱ni Fenice cja̱ di tjojmʉ pʉ car nguarexma. Car Fenice, guejtjo múr puerto pʉ jar isla Creta, cja̱ mí cju̱jti rá zö cʉ nda̱ji̱ mír hñe̱h pʉ jabʉ rí bøxi jiadi. Nu car lado pʉ jabʉ rí ñʉh car jiadi, mír ncca̱htihui car mar, cja̱ mír dɛjni pʉ car nda̱ji̱.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Diguebbʉ ya, bi hño hnar tzi nda̱ji̱, güí hñe̱j nʉ rí ncja jar sur. Gueguejʉ ya bbʉ, bi mbe̱nijʉ, ya xquí ncjá ca ndí tøhmije pa gua tzøtije pʉ Fenice. Nubbʉ́, dú pønije pʉ Buenos Puertos, dú möjme jar mar, dú tɛnije cár nttza̱ni car isla Creta.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Cja̱ bbʉ jin tza xtá hñoje rá ngu̱, ya xi ndár cca̱je jar isla, bi ndo hño hnar nda̱ji̱ gá dye, güí hñe̱j nʉ rí ncja Noreste.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Mí ndo tɛjni car barco car nda̱ji̱, hasta mbá cohtzitjo. Cja̱ bbʉ mí cca̱hti cʉ marinero, ya jí̱ mí jöti di hño car barco, bi bböhtijʉ, bi jiɛjtijʉ di du̱xti car nda̱ji̱, pʉ jabʉ xtrí matjo.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Nubbʉ́, dú tjojme jár xʉtja car tzi islatjo ca i tsjifi Clauda, pʉ jabʉ mí tzi cju̱jti car nda̱ji̱. Diguebbʉ ya, cʉ marinero bi cuajtijʉ xøtze car barco car tzi chalupatjo, como nucá̱, mbá e̱ti xʉtja car ndo barco, mbá hna̱titjo. Cuɛtjo dá cjʉhtzije car tzi chalupatjo, como mbá ndo tu̱jquitjo car nda̱ji̱.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Bbʉ ya xtá pɛhtzije car tzi chalupatjo, nubbʉ́, cʉ marinero bi du̱htijʉ‑cá̱. Guejtjo bi du̱htijʉ cʉ cable pʉ madé car ndo barcotsjɛ pa di zɛti, como már ndo tɛjni cʉ deje. Ndí tzu̱je di dyɛnguije ndo yapʉ car nda̱ji̱, di du̱x car barco mero pʉ jar lugar ca mí tsjifi Sirte. Pʉ jar lugar‑cá̱, mí ca̱ cʉ jui̱na̱ni, cja̱ mí hñöti car deje pʉ madé. Bbʉ di tjoh pʉ hnar barco, már cʉy. Eso, dú xohtije cʉ da̱jtu̱ cʉ mí hna̱x pʉ ña̱, dú ca̱jquije. Diguebbʉ ya, bi tjɛh car barco bi du̱xti car nda̱ji̱.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Bi segue bi ndo hño car nda̱ji̱, már ndo nzɛdi, cja̱ mbá yojmi dye. Mí ndo jua̱n car barco. Car jiax‑ca̱ bbʉ, dú tzʉ́jquije hna parte car carga, dú potije jar deje, pa di meno ca már jñʉ car barco.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Ca xtrá jñu̱jpa, dí göhtjoje dú mföxije, dú cjʉhtzije cʉ pé dda cosa mbá tu̱ car barco, pé dú potije‑cʉ́ jar deje.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Bi tjogui rá ngu̱ mpa, jin te mí ncca̱ car jiadi, cja̱ bbʉ nxu̱y jí̱ mí ni̱gui cʉ tzø. Segue mí dyodi car nda̱ji̱, mí yojmi dye. Ya xi ndí i̱na̱je, jin gua pøxije.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Diguebbʉ, bbʉ ya xquí cja mpa cja̱ jin te xtá tzije, bi bböh car Pablo bi nzoh cʉ pé dda cja̱hni, bi xijmʉ:
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Pe nde̱jma̱ xtú resgajʉ xtú e̱jmʉ hua. Cja̱ nuya dí xihquijʉ, da jñu̱ ir mʉyjʉ, como jin to da bbɛh cár nzajqui. Jøndi nʉr barco da bbɛdi.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Má̱nxu̱y, xtú cca̱hti hnár anxe ca Ocja̱, xcá nzojqui. Gue ca Ocja̱ dí tɛngö cja̱ dí sirvebi. Bi ni̱gui car ángele‑cá̱,
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 cja̱ bi xijqui: “Nuquɛ, Pablo, dyo guí ntzu̱. Tiene que gui tzøti pʉ Roma cja̱ gui hmöh pʉ delante car emperador pa gui xifi toca̱ guí e̱me̱. Cja̱ por rá nguehquiguɛ, ca Ocja̱ da mötzi göhtjo yʉ cja̱hni yʉ guí yojmi hua jar barco, jin to da bbɛdi.” Bi xijqui ncjapʉ car ángele.
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Nuya, tada, dí xihquijʉ, da jñu̱ ir mʉyjʉ, porque dí pa̱di, cierto xta dyøti ca Ocja̱ ncja ngu̱ gá xijqui cár ángele.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Nugöjʉ, masque gu tzojʉ jar deje, gu pøxijʉ pʉ hnar tzi isla.― Ncjapʉ gá ma̱n car Pablo.
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Bbʉ ya xtá hñoje quince día pʉ jar mar Mediterraneo, bi zʉh ca xquí ma̱n car Pablo. Xquí ndo dɛjnquije car nda̱ji̱ göhtjo car tiempo‑cá̱. Ca hnar xu̱y, car barco mír ma hua, mír ma nʉ. Cja̱ bbʉ mí zʉ madé ʉr xu̱y, cʉ marinero bi jña̱ ʉr huɛnda, ya xi ndá cuatije hnar jöy.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Nubbʉ́, bi dyɛnijʉ tengu̱ már je̱ car deje, cja̱ bi zʉ treinta y seis metro. Pé bi tzi hño car barco, cja̱ pé bi yojpi bi dyɛnijʉ. Nubbʉ́, ya xi mí veintisiete metrotjo.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Mí tzu̱ cʉ marinero, certa di mpʉjtihui já me̱do car barco, eso, bi motijʉ cʉ gojo ancla pʉ jár xicji car barco. Nucʉ́, bi ccahtzi pa jin di hño. Nubbʉ́, cʉ marinero bi døhmitjo hasta bbʉ xti ni̱gui. Már ndo ntzøtijʉ, már ndo yomfe̱nijʉ.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Guegue‑cʉ́ mí ne di ddaguijʉ, di zoguitjoje pʉ jar barco, dí göhtjoje ndá pöjme pʉ. Bi xohtijʉ car tzi chalupatjo, ya xti tsjöjqui jar deje, cja̱ ya xi mí ne di ga̱pjʉ pʉ, ncjahmʉ mír ma di motijʉ pé dda ancla pʉ jár ña̱ car barco.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Nu car Pablo bi jña̱ ʉr huɛnda te mí ne di dyøti cʉ marinero, cja̱ bi ma bú cöx car capitán cja̱ co cʉ sundado. Bi xijmʉ:
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Bbʉ mí dyødejʉ‑nʉ, cʉ sundado bi ma bú jɛjquijʉ cʉ nta̱ji̱ cʉ mí hna̱ti car tzi chalupatjo, bi jiɛguijʉ gá tzo jar deje.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Cja̱ bbʉ ya xi mbá fʉdi mbá ni̱gui, car Pablo bi pɛmindobijʉ göhtjo cʉ cja̱hni pa te di zijʉ, bi xijmʉ:
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Nuya dí nzohquijʉ ya, dí ma̱ngö i nesta gu tzijʉ ya pa gu zɛdijʉ. Dí pa̱di, da möxquijʉ ca Ocja̱ pa gu pøxjʉ. Ni digue hnam xta̱jʉ da bbɛdi.― Bi ma̱ ncjapʉ car Pablo.
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Bbʉ ya xquí ma̱ ncjapʉ, bi jña̱ hnar tju̱jme̱, bi dyöjpi cjama̱di ca Ocja̱, bi xɛjqui delante göhtjo cʉ cja̱hni, cja̱ bi mʉdi bi zi.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Nubbʉ́, cʉ pé dda cja̱hni, bbʉ mí cca̱htijʉ már tzi car Pablo, bi animajʉ hne̱je̱ cja̱ göhtjo bi zijʉ.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Nugöje ndí bbʉpje jar barco, ndí zøtije doscientos setenta y seis.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Bbʉ ya xtá ñi̱ña̱je, bi ttzʉ́jqui car trigo ca má tu̱ car barco, bi jiøtijʉ jar deje, pa di meno ca már jñʉ car barco.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Cja̱ bbʉ ya xquí ni̱gui, cʉ marinero bi jiantijʉ car jöy pʉ jabʉ ndá cuatije, pe jin gá meyajʉ. Bi jiantijʉ hnar lugar ncja ngu̱ hnar goxtji, mí cju̱jti car jöy cʉ yonguadi, cja̱ mí po deje jar madé, eso, jin tza mí hñá̱n car deje. Guejtjo már zö cár nttza̱ni car jöy, pa gua ca̱pje jar barco. Bi ma̱jmʉ, ¿cja jin di jogui di dyɛtijʉ car barco pʉ jar goxtji‑cá̱, pa gua tzønije rá zö jar jöy?
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Nubbʉ́, bi jiɛjquijʉ cʉ ntja̱ji̱ mír hna̱ti cʉ ancla, cja̱ bi zoguijʉ jar mar‑cʉ́. Guejtjo bi ga̱htijʉ cʉ remo mír dyɛ car barco. Cja̱ bi xohtijʉ ca hnar da̱jtu̱ jár ña̱ car barco pa di du̱jqui car barco car nda̱ji̱. Diguebbʉ ya, car barco bi mʉdi bi hño, ya xi mír ma di guati jár nttza̱ni car jöy.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Pe nubbʉ́, bi zøti pʉ jar madé cʉ yojo tzi isla, pʉ jabʉ mír mpɛjnihui cʉ deje guá hñe̱h cʉ yonguadi. Como jin tza mí je̱ pʉ, bi hmöh pʉ car barco, bi ndʉ cár ña̱ já bbomu̱. Ya jí̱ mí tzö di hñá̱ni. Nu cár xicji car barco bi mʉdi bi wagui, como mír ndo dɛjni car deje, göhtjo cʉ yonguadi.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Cja̱ cʉ sundado cʉ xquí ndöjti cʉ preso pa drí zix pʉ Roma, ya xi mí ne di möhti‑cʉ́. Mí tzu̱jʉ, bbʉ di tjɛgui di hmʉy, di mfɛtijʉ jar deje cʉ preso, di ddaguijʉ, cja̱ guegue cʉ sundado di ncastigajʉ.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Nu car capitán mí ne di möx car Pablo, eso, bi ccax cʉ sundado pa jin di möhti cʉ preso. Guegue bi mandadobi cʉ hñøjø cʉ mí pa̱di di mfɛtijʉ jar deje di hmɛtojʉ, di hñɛntijʉ jar deje cja̱ di mfɛtijʉ pa drí zønijʉ jar jöy.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 Nu cʉ pé ddáa ya cʉ jí̱ mí pa̱dijʉ, cada hnáa di jña̱xi hnar xitjɛ o tema za digue cʉ mí bbʉ jar barco, como ya xi már juagui göhtjo. Di tøguejʉ cada hnáa hnár za pa ncjapʉ drí zønijʉ jar jöy. Nubbʉ́, göhtjo bi dyøtijʉ ncja ngu̱ gá hmɛjpijʉ, cja̱ göhtjo bi zønijʉ jar jöy, bi bøxijʉ rá zö.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.