Atos 27
El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs ACF
1 Bbʉ mí jma̱ di ttzix car Pablo pʉ Italia co cʉ pé dda preso, bi ndöjti ʉ́r dyɛ ca hnar capitán, mí ju̱ cár tju̱ju múr Julio. Guegue mí pertene hnar batallón, mí tsjifi cár batallón car emperador Augusto.
1 E, como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo, e alguns outros presos, a um centurião por nome Júlio, da coorte augusta.
2 Nubbʉ́, dú tøjme hnar barco xcuí hñe̱h car jñi̱ni Adramitio, pʉ jar jöy Asia, cja̱ ya xti bøni pé drí goh pʉ, di tjogui göhtjo jár nttza̱ni car jöy Asia. Bi bøn car barco, bbʉ. Nugöje ndí yojme car hermano Aristarco, guegue‑cá̱ múr mi̱ngu̱ pʉ Tesalónica pʉ jar jöy Macedonia.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio, de Tessalônica.
3 Car jiax‑ca̱, dú tzønije pʉ jar jñini Sidón. Múr jogui cja̱hni car Julio, eso bi ungui ʉr tsjɛjqui car Pablo di ma du cca̱hti quí amigo pa di möxjʉ.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Cja̱ diguebbʉ, pé dú pønije pʉ Sidón. Dú tjojme car isla Chipre jam ntchohta dyɛje, pʉ jabʉ mí cju̱jti car nda̱ji̱, porque bbʉ ji̱na̱, mí ndo tɛjnquije car nda̱ji̱, mí ne di cohtzitjo car barco.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Diguebbʉ ya, dú tjojme pʉ jabʉ mír ncca̱htihui car barco co ni cár nttza̱ni car jöy Cilicia, co guejti car jöy Panfilia, cja̱ dú tzøtije pʉ Mira, hnar jñi̱ni pʉ jar jöy Licia, cja̱ nupʉ dú ca̱pje jar barco.
5 E, tendo atravessado o mar, ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Nu pʉ Licia, car capitán bi döti hnar barco xcuí hñe̱ Alejandría cja̱ mír ma Italia. Bi ddazquije, bbʉ́, cja̱ dú tøjme car barco‑cá̱ pa gua möjme Roma.
6 E, achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Diguebbʉ ya, rá ngu̱ mpa dú hñoje jar mar. Ddahtzʉ mír hño car barco, como segue mí tɛjnquije car nda̱ji̱, eso cuɛtjo dá tzøtije pʉ jabʉ ndár ncca̱htije car jñini Gnido. (Car jñi̱ni‑cá̱ i bbʉ jar isla Creta.) Car nda̱ji̱ segue mí ne di cohtzitjo car barco, eso, pé dú tjojme pʉ jabʉ ndár ncca̱htije car jñi̱ni Salmón, cja̱ diguebbʉ ya, dú bbötije jár sur car isla Creta, pʉ jabʉ mí cju̱jti car nda̱ji̱.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmone.
8 Ddahtzʉ ndá tɛntije jár nttza̱ni car isla, már ndo ntji̱ dá möjme. Cja̱ pé dú tzøtije jar lugar ca mí tsjifi Buenos Puertos. Car lugar‑ca̱ jin tza mí jñajquihui car jñi̱ni Lasea.
8 E, consteando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamando Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Bbʉ ndú tzøtije pʉ, ya xtá ndo déje jar mar, porque ya xi már ntji̱ mír hño cʉ barco. Ya xi mí ndo dyo nda̱ji̱, como ya xi mír mʉh cʉ za̱na̱ bbʉ rá ntzɛ. Nubbʉ́, car Pablo bi nzoh cʉ to mí ncargado digue car barco cja̱ co jabʉ gua möjme.
9 E, passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois, também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 Bi xijmʉ:
10 Dizendo-lhes: Senhores, vejo que a navegação há de ser incômoda, e com muito dano, não só para o navio e carga, mas também para as nossas vidas.
11 Nu car capitán, jin tza gá cjajpi ncaso car Pablo. Más bi hñeme car hñøjø mír dyɛ car barco, co ni ca hnáa ca múr mɛjti.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre, do que no que dizia Paulo.
12 Nu cʉ pé dda cja̱hni cʉ mí bbʉ jar barco, casi göhtjo mí ne di bøm pʉ Buenos Puertos. Car lugar‑ca̱, mí ndo tɛjni car nda̱ji̱, eso, jí̱ mí tzö pa di døhmijʉ pʉ car nguarexma. Mí mbe̱nijʉ di bbötijʉ car isla pa di zøtijʉ pʉ jar jñi̱ni Fenice cja̱ di tjojmʉ pʉ car nguarexma. Car Fenice, guejtjo múr puerto pʉ jar isla Creta, cja̱ mí cju̱jti rá zö cʉ nda̱ji̱ mír hñe̱h pʉ jabʉ rí bøxi jiadi. Nu car lado pʉ jabʉ rí ñʉh car jiadi, mír ncca̱htihui car mar, cja̱ mír dɛjni pʉ car nda̱ji̱.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para o lado do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Diguebbʉ ya, bi hño hnar tzi nda̱ji̱, güí hñe̱j nʉ rí ncja jar sur. Gueguejʉ ya bbʉ, bi mbe̱nijʉ, ya xquí ncjá ca ndí tøhmije pa gua tzøtije pʉ Fenice. Nubbʉ́, dú pønije pʉ Buenos Puertos, dú möjme jar mar, dú tɛnije cár nttza̱ni car isla Creta.
13 E, soprando o sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Cja̱ bbʉ jin tza xtá hñoje rá ngu̱, ya xi ndár cca̱je jar isla, bi ndo hño hnar nda̱ji̱ gá dye, güí hñe̱j nʉ rí ncja Noreste.
14 Mas não muito depois deu nela um pé de vento, chamado Euro-aquilão.
15 Mí ndo tɛjni car barco car nda̱ji̱, hasta mbá cohtzitjo. Cja̱ bbʉ mí cca̱hti cʉ marinero, ya jí̱ mí jöti di hño car barco, bi bböhtijʉ, bi jiɛjtijʉ di du̱xti car nda̱ji̱, pʉ jabʉ xtrí matjo.
15 E, sendo o navio arrebatado, e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Nubbʉ́, dú tjojme jár xʉtja car tzi islatjo ca i tsjifi Clauda, pʉ jabʉ mí tzi cju̱jti car nda̱ji̱. Diguebbʉ ya, cʉ marinero bi cuajtijʉ xøtze car barco car tzi chalupatjo, como nucá̱, mbá e̱ti xʉtja car ndo barco, mbá hna̱titjo. Cuɛtjo dá cjʉhtzije car tzi chalupatjo, como mbá ndo tu̱jquitjo car nda̱ji̱.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Clauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Bbʉ ya xtá pɛhtzije car tzi chalupatjo, nubbʉ́, cʉ marinero bi du̱htijʉ‑cá̱. Guejtjo bi du̱htijʉ cʉ cable pʉ madé car ndo barcotsjɛ pa di zɛti, como már ndo tɛjni cʉ deje. Ndí tzu̱je di dyɛnguije ndo yapʉ car nda̱ji̱, di du̱x car barco mero pʉ jar lugar ca mí tsjifi Sirte. Pʉ jar lugar‑cá̱, mí ca̱ cʉ jui̱na̱ni, cja̱ mí hñöti car deje pʉ madé. Bbʉ di tjoh pʉ hnar barco, már cʉy. Eso, dú xohtije cʉ da̱jtu̱ cʉ mí hna̱x pʉ ña̱, dú ca̱jquije. Diguebbʉ ya, bi tjɛh car barco bi du̱xti car nda̱ji̱.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Bi segue bi ndo hño car nda̱ji̱, már ndo nzɛdi, cja̱ mbá yojmi dye. Mí ndo jua̱n car barco. Car jiax‑ca̱ bbʉ, dú tzʉ́jquije hna parte car carga, dú potije jar deje, pa di meno ca már jñʉ car barco.
18 E, andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte aliviaram o navio.
19 Ca xtrá jñu̱jpa, dí göhtjoje dú mföxije, dú cjʉhtzije cʉ pé dda cosa mbá tu̱ car barco, pé dú potije‑cʉ́ jar deje.
19 E ao terceiro dia nós mesmos, com as nossas próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Bi tjogui rá ngu̱ mpa, jin te mí ncca̱ car jiadi, cja̱ bbʉ nxu̱y jí̱ mí ni̱gui cʉ tzø. Segue mí dyodi car nda̱ji̱, mí yojmi dye. Ya xi ndí i̱na̱je, jin gua pøxije.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Diguebbʉ, bbʉ ya xquí cja mpa cja̱ jin te xtá tzije, bi bböh car Pablo bi nzoh cʉ pé dda cja̱hni, bi xijmʉ:
21 E, havendo já muito que não se comia, então Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó senhores, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perda.
22 Pe nde̱jma̱ xtú resgajʉ xtú e̱jmʉ hua. Cja̱ nuya dí xihquijʉ, da jñu̱ ir mʉyjʉ, como jin to da bbɛh cár nzajqui. Jøndi nʉr barco da bbɛdi.
22 Mas agora vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Má̱nxu̱y, xtú cca̱hti hnár anxe ca Ocja̱, xcá nzojqui. Gue ca Ocja̱ dí tɛngö cja̱ dí sirvebi. Bi ni̱gui car ángele‑cá̱,
23 Porque esta mesma noite o anjo de Deus, de quem eu sou, e a quem sirvo, esteve comigo,
24 cja̱ bi xijqui: “Nuquɛ, Pablo, dyo guí ntzu̱. Tiene que gui tzøti pʉ Roma cja̱ gui hmöh pʉ delante car emperador pa gui xifi toca̱ guí e̱me̱. Cja̱ por rá nguehquiguɛ, ca Ocja̱ da mötzi göhtjo yʉ cja̱hni yʉ guí yojmi hua jar barco, jin to da bbɛdi.” Bi xijqui ncjapʉ car ángele.
24 Dizendo: Paulo, não temas; importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Nuya, tada, dí xihquijʉ, da jñu̱ ir mʉyjʉ, porque dí pa̱di, cierto xta dyøti ca Ocja̱ ncja ngu̱ gá xijqui cár ángele.
25 Portanto, ó senhores, tende bom ânimo; porque creio em Deus, que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Nugöjʉ, masque gu tzojʉ jar deje, gu pøxijʉ pʉ hnar tzi isla.― Ncjapʉ gá ma̱n car Pablo.
26 É contudo necessário irmos dar numa ilha.
27 Bbʉ ya xtá hñoje quince día pʉ jar mar Mediterraneo, bi zʉh ca xquí ma̱n car Pablo. Xquí ndo dɛjnquije car nda̱ji̱ göhtjo car tiempo‑cá̱. Ca hnar xu̱y, car barco mír ma hua, mír ma nʉ. Cja̱ bbʉ mí zʉ madé ʉr xu̱y, cʉ marinero bi jña̱ ʉr huɛnda, ya xi ndá cuatije hnar jöy.
27 E, quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de um e outro lado no mar Adriático, lá pela meia-noite suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Nubbʉ́, bi dyɛnijʉ tengu̱ már je̱ car deje, cja̱ bi zʉ treinta y seis metro. Pé bi tzi hño car barco, cja̱ pé bi yojpi bi dyɛnijʉ. Nubbʉ́, ya xi mí veintisiete metrotjo.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; e, passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Mí tzu̱ cʉ marinero, certa di mpʉjtihui já me̱do car barco, eso, bi motijʉ cʉ gojo ancla pʉ jár xicji car barco. Nucʉ́, bi ccahtzi pa jin di hño. Nubbʉ́, cʉ marinero bi døhmitjo hasta bbʉ xti ni̱gui. Már ndo ntzøtijʉ, már ndo yomfe̱nijʉ.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Guegue‑cʉ́ mí ne di ddaguijʉ, di zoguitjoje pʉ jar barco, dí göhtjoje ndá pöjme pʉ. Bi xohtijʉ car tzi chalupatjo, ya xti tsjöjqui jar deje, cja̱ ya xi mí ne di ga̱pjʉ pʉ, ncjahmʉ mír ma di motijʉ pé dda ancla pʉ jár ña̱ car barco.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio, e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Nu car Pablo bi jña̱ ʉr huɛnda te mí ne di dyøti cʉ marinero, cja̱ bi ma bú cöx car capitán cja̱ co cʉ sundado. Bi xijmʉ:
31 Disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Bbʉ mí dyødejʉ‑nʉ, cʉ sundado bi ma bú jɛjquijʉ cʉ nta̱ji̱ cʉ mí hna̱ti car tzi chalupatjo, bi jiɛguijʉ gá tzo jar deje.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel, e o deixaram cair.
33 Cja̱ bbʉ ya xi mbá fʉdi mbá ni̱gui, car Pablo bi pɛmindobijʉ göhtjo cʉ cja̱hni pa te di zijʉ, bi xijmʉ:
33 E, entretanto que o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais, e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Nuya dí nzohquijʉ ya, dí ma̱ngö i nesta gu tzijʉ ya pa gu zɛdijʉ. Dí pa̱di, da möxquijʉ ca Ocja̱ pa gu pøxjʉ. Ni digue hnam xta̱jʉ da bbɛdi.― Bi ma̱ ncjapʉ car Pablo.
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Bbʉ ya xquí ma̱ ncjapʉ, bi jña̱ hnar tju̱jme̱, bi dyöjpi cjama̱di ca Ocja̱, bi xɛjqui delante göhtjo cʉ cja̱hni, cja̱ bi mʉdi bi zi.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos; e, partindo-o, começou a comer.
36 Nubbʉ́, cʉ pé dda cja̱hni, bbʉ mí cca̱htijʉ már tzi car Pablo, bi animajʉ hne̱je̱ cja̱ göhtjo bi zijʉ.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Nugöje ndí bbʉpje jar barco, ndí zøtije doscientos setenta y seis.
37 E éramos ao todo, no navio, duzentas e setenta e seis almas.
38 Bbʉ ya xtá ñi̱ña̱je, bi ttzʉ́jqui car trigo ca má tu̱ car barco, bi jiøtijʉ jar deje, pa di meno ca már jñʉ car barco.
38 E, refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Cja̱ bbʉ ya xquí ni̱gui, cʉ marinero bi jiantijʉ car jöy pʉ jabʉ ndá cuatije, pe jin gá meyajʉ. Bi jiantijʉ hnar lugar ncja ngu̱ hnar goxtji, mí cju̱jti car jöy cʉ yonguadi, cja̱ mí po deje jar madé, eso, jin tza mí hñá̱n car deje. Guejtjo már zö cár nttza̱ni car jöy, pa gua ca̱pje jar barco. Bi ma̱jmʉ, ¿cja jin di jogui di dyɛtijʉ car barco pʉ jar goxtji‑cá̱, pa gua tzønije rá zö jar jöy?
39 E, sendo já dia, não conheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia, e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Nubbʉ́, bi jiɛjquijʉ cʉ ntja̱ji̱ mír hna̱ti cʉ ancla, cja̱ bi zoguijʉ jar mar‑cʉ́. Guejtjo bi ga̱htijʉ cʉ remo mír dyɛ car barco. Cja̱ bi xohtijʉ ca hnar da̱jtu̱ jár ña̱ car barco pa di du̱jqui car barco car nda̱ji̱. Diguebbʉ ya, car barco bi mʉdi bi hño, ya xi mír ma di guati jár nttza̱ni car jöy.
40 E, levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Pe nubbʉ́, bi zøti pʉ jar madé cʉ yojo tzi isla, pʉ jabʉ mír mpɛjnihui cʉ deje guá hñe̱h cʉ yonguadi. Como jin tza mí je̱ pʉ, bi hmöh pʉ car barco, bi ndʉ cár ña̱ já bbomu̱. Ya jí̱ mí tzö di hñá̱ni. Nu cár xicji car barco bi mʉdi bi wagui, como mír ndo dɛjni car deje, göhtjo cʉ yonguadi.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Cja̱ cʉ sundado cʉ xquí ndöjti cʉ preso pa drí zix pʉ Roma, ya xi mí ne di möhti‑cʉ́. Mí tzu̱jʉ, bbʉ di tjɛgui di hmʉy, di mfɛtijʉ jar deje cʉ preso, di ddaguijʉ, cja̱ guegue cʉ sundado di ncastigajʉ.
42 Então a idéia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Nu car capitán mí ne di möx car Pablo, eso, bi ccax cʉ sundado pa jin di möhti cʉ preso. Guegue bi mandadobi cʉ hñøjø cʉ mí pa̱di di mfɛtijʉ jar deje di hmɛtojʉ, di hñɛntijʉ jar deje cja̱ di mfɛtijʉ pa drí zønijʉ jar jöy.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar, e se salvassem em terra;
44 Nu cʉ pé ddáa ya cʉ jí̱ mí pa̱dijʉ, cada hnáa di jña̱xi hnar xitjɛ o tema za digue cʉ mí bbʉ jar barco, como ya xi már juagui göhtjo. Di tøguejʉ cada hnáa hnár za pa ncjapʉ drí zønijʉ jar jöy. Nubbʉ́, göhtjo bi dyøtijʉ ncja ngu̱ gá hmɛjpijʉ, cja̱ göhtjo bi zønijʉ jar jöy, bi bøxijʉ rá zö.
44 E os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra a salvo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.