Atos 22
El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs VC
1 Car Pablo bi xih cʉ cja̱hni, bbʉ́:
1 Irmãos e pais, ouvi o que vos tenho a dizer em minha defesa.
2 Cʉ cja̱hni ya, bbʉ mí dyødejʉ, már ña̱ cár jña̱ gueguejʉ car Pablo, más gá ngohti í nejʉ, bi dyødejʉ rá zö. Cja̱ pé bi ma̱n car Pablo, bbʉ́:
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, escutaram-no com a maior atenção.
3 ―Nugö, ntju̱mʉy dúr israelitagö. Dú hmʉh pʉ Tarso, pʉ jar estado Cilicia, pe xtú te nʉr jñi̱ni hua Jerusalén. Guejcua dú nxöjcua cʉ Escritura. Car Gamaliel bi u̱jtigui. Dú nxödi göhtjo ca i ma̱n car ley ca bi zoguijʉ cʉ ndom titajʉ, ya má yabbʉ, cja̱ ndí ndo tɛni. Göhtjo ʉm vida, xtú tɛn ca Ocja̱, göhtjo mbo ʉm mʉy, ncjaquiguɛjʉ ya.
3 Continuou ele: Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade, instruí-me aos pés de Gamaliel, em toda a observância da lei de nossos pais, partidário entusiasta da causa de Deus como todos vós também o sois no dia de hoje.
4 Ma̱hmɛto, ndí cöhmi cʉ cja̱hni cʉ mí tɛn cár hñu̱ car Jesús. Ndí ndo ʉbbe‑cʉ́, hasta ndí mandado mí bböhti hne̱je̱. Ndí tzʉh hñøjø cja̱ co bbɛjña̱, ndí ɛni, ndí tzoh pʉ jar födi.
4 Eu persegui de morte essa doutrina, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres.
5 Car da̱möcja̱ co göhtjo car junta cʉ anciano cʉ i mandadoquijʉ, testigo‑cʉ́ digue göhtjo ca ndí øte. Guegue‑cʉ́ bi ddajqui cʉ jɛhmi ndí tjɛ bbʉ ndí øhtibi tu̱jni cʉ cja̱hni cʉ i tɛn car Jesús. Ca hnajpa, ya xi ndá ma jar jñi̱ni pʉ Damasco, ndár tjɛx cʉ carta‑cʉ́ pa gua döjti cʉ israelita mír hmʉh pʉ, cja̱ pa gua mföxije gua tzʉdije cʉ cja̱hni cʉ mí e̱me̱jʉ car Jesús. Diguebbʉ ya, pé gua ɛgö cʉ cja̱hni‑cʉ́ hua Jerusalén, pa di ncastigajʉ.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos anciãos me são testemunhas. E foi deles que também recebi cartas para os irmãos de Damasco, para onde me dirigi, com o fim de prender os que lá se achassem e trazê-los a Jerusalém, para que fossem castigados.
6 Eso, dú pøngö hua Jerusalén, ya xi ndá ma pʉ Damasco. Ndá pa jar hñu̱, ya xcua tzøti pʉ Damasco. Bbʉ mí zʉ ju̱xadi, bi hna ni̱guitjo hnar ndo tjay, güí hñe̱ jar ji̱tzi, bi hñi̱jqui madé.
6 Ora, estando eu a caminho, e aproximando-me de Damasco, pelo meio-dia, de repente me cercou uma forte luz do céu.
7 Dú fʉntzi, bbʉ, cja̱ dú øh hnar jña̱, már nzojquigö, mbí ma̱: “¡Saulo! ¡Saulo! ¿Dyoca̱ guí jongui pa gui pöjtigui?”
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Cja̱ dú tja̱jcö, bbʉ́, dú hñöni: “¿Toquiguɛ? ¿Cja huá guehquiguɛ gú Ocja̱‑guɛ?” Cja̱ guegue bi xijqui, “Guejquigö, dúr Jesús, dúr mi̱ngu̱ Nazaret. Guejquigö guí ne gui pöjtigui.”
8 Eu repliquei: Quem és tu, Senhor? A voz me disse: Eu sou Jesus de Nazaré, a quem tu persegues.
9 Cʉ hñøjø cʉ ndá hñobbe bi cca̱htijʉ car tjay, cja̱ bi ndo ntzu̱jʉ. Nu gueguejʉ jin gá dyøjmʉ cár jña̱ car cja̱hni már nzojquigö.
9 Os meus companheiros viram a luz, mas não ouviram a voz de quem falava.
10 Nugö, pé dú xih ca hnáa ca ndár ña̱göbbe: “Nuquɛ, ʉm Tzi Jmu̱qui, ¿ja gu ncja ya bbʉ́?” Cja̱ guegue bi xijqui: “Bböj ya, cja̱ gui ma nʉ Damasco. Bbʉ xtí tzøni nʉ́, xtu tsjihqui göhtjo ca i nesta gui dyøte, como ya xí mbe̱n car Tzi Ta ji̱tzi ja ncja gui pɛjpi.” Ncjapʉ gá xijqui car jña̱.
10 Então eu disse: Senhor, que devo fazer? E o Senhor me respondeu: Levanta-te, vai a Damasco e lá te será dito tudo o que deves fazer.
11 Nugö, ya xtá ngodö, mí gue car tjay xquí ndo ti̱ti yʉm dö, ya jí̱ ndí janti. Eso, bi pɛntiguitjo nʉm dyɛ cʉ hñøjø ndá hñobbe, bi zixquijʉ dá ma Damasco.
11 Como eu não pudesse ver por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos meus companheiros, cheguei a Damasco.
12 Nu pʉ Damasco, már bbʉh hnar hñøjø, mí ju̱ cár tju̱ju̱ múr Ananías. Guegue mí tzu̱ ca Ocja̱, mí tɛndi car ley ca xquí ma̱n car Moisés. Guejtjo mí e̱me̱ car Jesucristo. Hasta göhtjo cʉ judio mír hmʉh pʉ Damasco mí ma̱jmʉ, már zö cár vida car Ananías.
12 Um certo Ananias, homem piedoso e observador da lei, muito bem conceituado entre todos os judeus daquela cidade,
13 Guegue car Ananías bú e̱h pʉ jabʉ ndár bbʉy. Bi guajqui, bi xijqui: “Cjua̱da̱ Saulo, zøqui ya yir dö.” Cja̱ nugö, exque bi joj yʉm dö car hora‑ca̱, cja̱ dú cca̱hti guegue.
13 veio ter comigo e disse-me: Irmão Saulo, recobra a tua vista. Naquela mesma hora pude enxergá-lo.
14 Nubbʉ́, pé bi xijqui car Ananías: “Car Tzi Ta ji̱tzi ca mí i̱htzibijʉ cʉ ndom titajʉ desde ya má yabbʉ, xí hñi̱xquiguɛ pa gui pa̱di ja i ncja cár mfe̱ni cja̱ pa gui cca̱hti car Cristo ca ndí tøhmijʉ, guejtjo pa gui dyø guegue‑cá̱ xtrí nzohqui.
14 Continuou ele: O Deus de nossos pais te predestinou para que conhecesses a sua vontade, visses o Justo e ouvisses a palavra da sua boca,
15 Cam Tzi Tajʉ ji̱tzi xí hñi̱xquiguɛ pa gui nzofo göhtjo yʉ cja̱hni hua jar jöy, gui cja ʉr testigo, gui xijmʉ ter bɛh ca̱ xcú cca̱hti cja̱ xcú dyøde.
15 pois lhe serás, diante de todos os homens, testemunha das coisas que tens visto e ouvido.
16 Cja̱ pé bi xijqui car Ananías, bbʉ́: “Nuya, ¿te pé guí tøhmi ya bbʉ́? Gui nzoh cam Tzi Jmu̱jʉ Jesús, pa da gʉzqui ca rá nttzo ca guí tu̱. Cja̱ diguebbʉ ya, gui xixtje, bbʉ́.” Cja̱ dú øte ncja ngu̱ gá xijqui guegue.
16 E agora, por que tardas? Levanta-te. Recebe o batismo e purifica-te dos teus pecados, invocando o seu nome.
17 Diguebbʉ ya, dú ma dá cojcua Jerusalén, cja̱ dú cuati pʉ jar ndo templo. Cja̱ bbʉ ndár mahti ca Ocja̱, dú hna cca̱htitjo car Tzi Tada Jesús.
17 Voltei para Jerusalém e, orando no templo, fui arrebatado em êxtase.
18 Guegue bi xijqui: “Gui tij ya, gui pøni nttzɛdi hua Jerusalén, porque jin da hñeme yʉ cja̱hni i bbʉjcua ca guí ne gui xijmʉ diguejquigö.”
18 E vi Jesus que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Nubbʉ, dú tja̱di: “Ncjua̱ni, Tzi Jmu̱, como guejtsjɛ gueguejʉ i pa̱dijʉ ja ndár coti födi cʉ hermano. Guejtjo i pa̱dijʉ, ja ndár hño pʉ jáy templo cʉm mi̱nga̱‑judioje, cja̱ göhtjo pʉ jabʉ ndí töti cʉ cja̱hni cʉ ya xquí hñe̱me̱qui, ndí jʉti‑cʉ́.
19 Eu repliquei: Senhor, eles sabem que eu encarcerava e açoitava com varas nas sinagogas os que crêem em ti.
20 Guejtjo i pa̱h cʉ cja̱hni, guejquigö, ndár bbʉjcö pʉ bbʉ mí bböhti car Esteban, quer testigo. Guegue‑cá̱ már dö cár palabra por rá nguehquɛ bbʉ mí mfömbi cár cji. Dú dögö cam palabra pa di bböhti‑cá̱, cja̱ dú ca̱mpi quí da̱jtu̱ cʉ hñøjø cʉ bi ccajni me̱do, bi möhtijʉ.” Mí ncjapʉ dá xih car Tzi Tada Jesús.
20 E quando se derramou o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu estava presente, consentia nisso e guardava os mantos dos que o matavam.
21 Cja̱ guegue pé bi xijqui, bbʉ́: “Gui pøngua nttzɛdi ya. Nugö dí cú̱hqui gui ma yapʉ, gui ma grí xih cʉ gentile toguigö, gue cʉ cja̱hni jin gui judio gui nzoh‑cʉ́.” Bi xijquigö ncjapʉ car Jesús.―
21 Mas ele me respondeu: Vai, porque eu te enviarei para longe, às nações...
22 Cʉ cja̱hni cʉ már øde, bi dyøjtijʉ hasta bbʉ mí ma̱n car Pablo gue cʉ gentile di nzo guegue. Nubbʉ́, pé bi mʉdi bi ndo majmʉ nzajqui, bi ma̱jmʉ:
22 Haviam-no escutado até essa palavra. Então levantaram a voz: Tira do mundo esse homem! Não é digno de viver!
23 Segue mí mah cʉ cja̱hni, mí pøh quí pötijʉ, mí jua̱quijʉ, hasta mí poxijʉ jöy, como mí ndo tsjeyajʉ.
23 Como vociferassem, arrojassem de si as vestes e lançassem pó ao ar,
24 Diguebbʉ ya, car comandante bi mandado di ncʉhti car Pablo pʉ mbo jár ngu̱jʉ cʉ sundado. Bi mandado di tjʉti cja̱ di ttöni, ¿ter bɛh ca̱ xquí xih cʉ cja̱hni, pa gá ndo unijʉ ʉr cuɛ? Bi dyöni ncjapʉ car comandante, como jí̱ mí øh cár jña̱ cʉ judio.
24 o tribuno mandou recolhê-lo à cidadela, açoitá-lo e submetê-lo a torturas, para saber por que causa clamavam assim contra ele.
25 Bi hnu̱hti car Pablo co correa gá xifani bbʉ. Nu car Pablo bi nzoh car capitán már bböh pʉ, bi dyöni, i̱mbi:
25 Quando o iam amarrando com a correia, Paulo perguntou a um centurião que estava presente: É permitido açoitar um cidadão romano que nem sequer foi julgado?
26 Bbʉ mí dyøde ncjapʉ car capitán, bi ma bú cöx car comandante, bi xifi:
26 Ao ouvir isso, o centurião foi ter com o tribuno e avisou-o: Que vais fazer? Este homem é cidadão romano.
27 Car comandante bbʉ, bi ma bú ön car Pablo, bi hñi̱mbi:
27 Veio o tribuno e perguntou-lhe: Dize-me, és romano? Sim, respondeu-lhe.
28 Nu car comandante bi ma̱m bbʉ:
28 O tribuno replicou: Eu adquiri este direito de cidadão por grande soma de dinheiro. Paulo respondeu: Pois eu o sou de nascimento.
29 Bbʉ mí dyøjmʉ ya‑cá̱, cʉ sundado ya xi mír ma di ʉn car Pablo, cja̱ bi hna wem pʉ. Guejti car comandante bi ntzu̱ bbʉ mí dyøde, múr ciudadano romano car Pablo, como guegue xquí mandado xquí hnu̱hti. Eso, bi mandado bi ttza̱mitjo car Pablo pʉ mbo cár ngu̱ cʉ sundado.
29 Apartaram-se então dele os que iam torturá-lo. O tribuno alarmou-se porque o mandara acorrentar, sendo ele um cidadão romano.
30 Car jiax‑ca̱ car comandante mí ne di ba̱h ca ntjumʉy, ter bɛh ca̱ mí tjøx car Pablo. Eso, bi xojqui car Pablo cja̱ bi nzojni cʉ möcja̱ cʉ mí mandadobi cʉ judio, co ni cʉ pé dda anciano cʉ más mí pɛhtzi quí cargojʉ. Bi gʉjqui car Pablo, bbʉ, bi zix pʉ jabʉ xquí jmu̱ntzi‑cʉ́ pa di dö cár testimonio.
30 No dia seguinte, querendo saber com mais exatidão de que os judeus o acusavam, soltou-o e ordenou que se reunissem os sumos sacerdotes e todo o Grande Conselho. Trouxe Paulo e o mandou comparecer diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.