Atos 22

El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Car Pablo bi xih cʉ cja̱hni, bbʉ́:
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Cʉ cja̱hni ya, bbʉ mí dyødejʉ, már ña̱ cár jña̱ gueguejʉ car Pablo, más gá ngohti í nejʉ, bi dyødejʉ rá zö. Cja̱ pé bi ma̱n car Pablo, bbʉ́:
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 ―Nugö, ntju̱mʉy dúr israelitagö. Dú hmʉh pʉ Tarso, pʉ jar estado Cilicia, pe xtú te nʉr jñi̱ni hua Jerusalén. Guejcua dú nxöjcua cʉ Escritura. Car Gamaliel bi u̱jtigui. Dú nxödi göhtjo ca i ma̱n car ley ca bi zoguijʉ cʉ ndom titajʉ, ya má yabbʉ, cja̱ ndí ndo tɛni. Göhtjo ʉm vida, xtú tɛn ca Ocja̱, göhtjo mbo ʉm mʉy, ncjaquiguɛjʉ ya.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Ma̱hmɛto, ndí cöhmi cʉ cja̱hni cʉ mí tɛn cár hñu̱ car Jesús. Ndí ndo ʉbbe‑cʉ́, hasta ndí mandado mí bböhti hne̱je̱. Ndí tzʉh hñøjø cja̱ co bbɛjña̱, ndí ɛni, ndí tzoh pʉ jar födi.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Car da̱möcja̱ co göhtjo car junta cʉ anciano cʉ i mandadoquijʉ, testigo‑cʉ́ digue göhtjo ca ndí øte. Guegue‑cʉ́ bi ddajqui cʉ jɛhmi ndí tjɛ bbʉ ndí øhtibi tu̱jni cʉ cja̱hni cʉ i tɛn car Jesús. Ca hnajpa, ya xi ndá ma jar jñi̱ni pʉ Damasco, ndár tjɛx cʉ carta‑cʉ́ pa gua döjti cʉ israelita mír hmʉh pʉ, cja̱ pa gua mföxije gua tzʉdije cʉ cja̱hni cʉ mí e̱me̱jʉ car Jesús. Diguebbʉ ya, pé gua ɛgö cʉ cja̱hni‑cʉ́ hua Jerusalén, pa di ncastigajʉ.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 Eso, dú pøngö hua Jerusalén, ya xi ndá ma pʉ Damasco. Ndá pa jar hñu̱, ya xcua tzøti pʉ Damasco. Bbʉ mí zʉ ju̱xadi, bi hna ni̱guitjo hnar ndo tjay, güí hñe̱ jar ji̱tzi, bi hñi̱jqui madé.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Dú fʉntzi, bbʉ, cja̱ dú øh hnar jña̱, már nzojquigö, mbí ma̱: “¡Saulo! ¡Saulo! ¿Dyoca̱ guí jongui pa gui pöjtigui?”
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 Cja̱ dú tja̱jcö, bbʉ́, dú hñöni: “¿Toquiguɛ? ¿Cja huá guehquiguɛ gú Ocja̱‑guɛ?” Cja̱ guegue bi xijqui, “Guejquigö, dúr Jesús, dúr mi̱ngu̱ Nazaret. Guejquigö guí ne gui pöjtigui.”
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Cʉ hñøjø cʉ ndá hñobbe bi cca̱htijʉ car tjay, cja̱ bi ndo ntzu̱jʉ. Nu gueguejʉ jin gá dyøjmʉ cár jña̱ car cja̱hni már nzojquigö.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Nugö, pé dú xih ca hnáa ca ndár ña̱göbbe: “Nuquɛ, ʉm Tzi Jmu̱qui, ¿ja gu ncja ya bbʉ́?” Cja̱ guegue bi xijqui: “Bböj ya, cja̱ gui ma nʉ Damasco. Bbʉ xtí tzøni nʉ́, xtu tsjihqui göhtjo ca i nesta gui dyøte, como ya xí mbe̱n car Tzi Ta ji̱tzi ja ncja gui pɛjpi.” Ncjapʉ gá xijqui car jña̱.
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Nugö, ya xtá ngodö, mí gue car tjay xquí ndo ti̱ti yʉm dö, ya jí̱ ndí janti. Eso, bi pɛntiguitjo nʉm dyɛ cʉ hñøjø ndá hñobbe, bi zixquijʉ dá ma Damasco.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 Nu pʉ Damasco, már bbʉh hnar hñøjø, mí ju̱ cár tju̱ju̱ múr Ananías. Guegue mí tzu̱ ca Ocja̱, mí tɛndi car ley ca xquí ma̱n car Moisés. Guejtjo mí e̱me̱ car Jesucristo. Hasta göhtjo cʉ judio mír hmʉh pʉ Damasco mí ma̱jmʉ, már zö cár vida car Ananías.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 Guegue car Ananías bú e̱h pʉ jabʉ ndár bbʉy. Bi guajqui, bi xijqui: “Cjua̱da̱ Saulo, zøqui ya yir dö.” Cja̱ nugö, exque bi joj yʉm dö car hora‑ca̱, cja̱ dú cca̱hti guegue.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 Nubbʉ́, pé bi xijqui car Ananías: “Car Tzi Ta ji̱tzi ca mí i̱htzibijʉ cʉ ndom titajʉ desde ya má yabbʉ, xí hñi̱xquiguɛ pa gui pa̱di ja i ncja cár mfe̱ni cja̱ pa gui cca̱hti car Cristo ca ndí tøhmijʉ, guejtjo pa gui dyø guegue‑cá̱ xtrí nzohqui.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Cam Tzi Tajʉ ji̱tzi xí hñi̱xquiguɛ pa gui nzofo göhtjo yʉ cja̱hni hua jar jöy, gui cja ʉr testigo, gui xijmʉ ter bɛh ca̱ xcú cca̱hti cja̱ xcú dyøde.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Cja̱ pé bi xijqui car Ananías, bbʉ́: “Nuya, ¿te pé guí tøhmi ya bbʉ́? Gui nzoh cam Tzi Jmu̱jʉ Jesús, pa da gʉzqui ca rá nttzo ca guí tu̱. Cja̱ diguebbʉ ya, gui xixtje, bbʉ́.” Cja̱ dú øte ncja ngu̱ gá xijqui guegue.
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 Diguebbʉ ya, dú ma dá cojcua Jerusalén, cja̱ dú cuati pʉ jar ndo templo. Cja̱ bbʉ ndár mahti ca Ocja̱, dú hna cca̱htitjo car Tzi Tada Jesús.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Guegue bi xijqui: “Gui tij ya, gui pøni nttzɛdi hua Jerusalén, porque jin da hñeme yʉ cja̱hni i bbʉjcua ca guí ne gui xijmʉ diguejquigö.”
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 Nubbʉ, dú tja̱di: “Ncjua̱ni, Tzi Jmu̱, como guejtsjɛ gueguejʉ i pa̱dijʉ ja ndár coti födi cʉ hermano. Guejtjo i pa̱dijʉ, ja ndár hño pʉ jáy templo cʉm mi̱nga̱‑judioje, cja̱ göhtjo pʉ jabʉ ndí töti cʉ cja̱hni cʉ ya xquí hñe̱me̱qui, ndí jʉti‑cʉ́.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Guejtjo i pa̱h cʉ cja̱hni, guejquigö, ndár bbʉjcö pʉ bbʉ mí bböhti car Esteban, quer testigo. Guegue‑cá̱ már dö cár palabra por rá nguehquɛ bbʉ mí mfömbi cár cji. Dú dögö cam palabra pa di bböhti‑cá̱, cja̱ dú ca̱mpi quí da̱jtu̱ cʉ hñøjø cʉ bi ccajni me̱do, bi möhtijʉ.” Mí ncjapʉ dá xih car Tzi Tada Jesús.
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 Cja̱ guegue pé bi xijqui, bbʉ́: “Gui pøngua nttzɛdi ya. Nugö dí cú̱hqui gui ma yapʉ, gui ma grí xih cʉ gentile toguigö, gue cʉ cja̱hni jin gui judio gui nzoh‑cʉ́.” Bi xijquigö ncjapʉ car Jesús.―
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Cʉ cja̱hni cʉ már øde, bi dyøjtijʉ hasta bbʉ mí ma̱n car Pablo gue cʉ gentile di nzo guegue. Nubbʉ́, pé bi mʉdi bi ndo majmʉ nzajqui, bi ma̱jmʉ:
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Segue mí mah cʉ cja̱hni, mí pøh quí pötijʉ, mí jua̱quijʉ, hasta mí poxijʉ jöy, como mí ndo tsjeyajʉ.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Diguebbʉ ya, car comandante bi mandado di ncʉhti car Pablo pʉ mbo jár ngu̱jʉ cʉ sundado. Bi mandado di tjʉti cja̱ di ttöni, ¿ter bɛh ca̱ xquí xih cʉ cja̱hni, pa gá ndo unijʉ ʉr cuɛ? Bi dyöni ncjapʉ car comandante, como jí̱ mí øh cár jña̱ cʉ judio.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Bi hnu̱hti car Pablo co correa gá xifani bbʉ. Nu car Pablo bi nzoh car capitán már bböh pʉ, bi dyöni, i̱mbi:
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Bbʉ mí dyøde ncjapʉ car capitán, bi ma bú cöx car comandante, bi xifi:
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Car comandante bbʉ, bi ma bú ön car Pablo, bi hñi̱mbi:
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Nu car comandante bi ma̱m bbʉ:
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Bbʉ mí dyøjmʉ ya‑cá̱, cʉ sundado ya xi mír ma di ʉn car Pablo, cja̱ bi hna wem pʉ. Guejti car comandante bi ntzu̱ bbʉ mí dyøde, múr ciudadano romano car Pablo, como guegue xquí mandado xquí hnu̱hti. Eso, bi mandado bi ttza̱mitjo car Pablo pʉ mbo cár ngu̱ cʉ sundado.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Car jiax‑ca̱ car comandante mí ne di ba̱h ca ntjumʉy, ter bɛh ca̱ mí tjøx car Pablo. Eso, bi xojqui car Pablo cja̱ bi nzojni cʉ möcja̱ cʉ mí mandadobi cʉ judio, co ni cʉ pé dda anciano cʉ más mí pɛhtzi quí cargojʉ. Bi gʉjqui car Pablo, bbʉ, bi zix pʉ jabʉ xquí jmu̱ntzi‑cʉ́ pa di dö cár testimonio.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.