Atos 22

El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Car Pablo bi xih cʉ cja̱hni, bbʉ́:
1 Irmãos e pais, ouvi, agora, a minha defesa perante vós.
2 Cʉ cja̱hni ya, bbʉ mí dyødejʉ, már ña̱ cár jña̱ gueguejʉ car Pablo, más gá ngohti í nejʉ, bi dyødejʉ rá zö. Cja̱ pé bi ma̱n car Pablo, bbʉ́:
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E continuou:
3 ―Nugö, ntju̱mʉy dúr israelitagö. Dú hmʉh pʉ Tarso, pʉ jar estado Cilicia, pe xtú te nʉr jñi̱ni hua Jerusalén. Guejcua dú nxöjcua cʉ Escritura. Car Gamaliel bi u̱jtigui. Dú nxödi göhtjo ca i ma̱n car ley ca bi zoguijʉ cʉ ndom titajʉ, ya má yabbʉ, cja̱ ndí ndo tɛni. Göhtjo ʉm vida, xtú tɛn ca Ocja̱, göhtjo mbo ʉm mʉy, ncjaquiguɛjʉ ya.
3 Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo a exatidão da lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vós o sois no dia de hoje.
4 Ma̱hmɛto, ndí cöhmi cʉ cja̱hni cʉ mí tɛn cár hñu̱ car Jesús. Ndí ndo ʉbbe‑cʉ́, hasta ndí mandado mí bböhti hne̱je̱. Ndí tzʉh hñøjø cja̱ co bbɛjña̱, ndí ɛni, ndí tzoh pʉ jar födi.
4 Persegui este Caminho até à morte, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres,
5 Car da̱möcja̱ co göhtjo car junta cʉ anciano cʉ i mandadoquijʉ, testigo‑cʉ́ digue göhtjo ca ndí øte. Guegue‑cʉ́ bi ddajqui cʉ jɛhmi ndí tjɛ bbʉ ndí øhtibi tu̱jni cʉ cja̱hni cʉ i tɛn car Jesús. Ca hnajpa, ya xi ndá ma jar jñi̱ni pʉ Damasco, ndár tjɛx cʉ carta‑cʉ́ pa gua döjti cʉ israelita mír hmʉh pʉ, cja̱ pa gua mföxije gua tzʉdije cʉ cja̱hni cʉ mí e̱me̱jʉ car Jesús. Diguebbʉ ya, pé gua ɛgö cʉ cja̱hni‑cʉ́ hua Jerusalén, pa di ncastigajʉ.
5 de que são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Destes, recebi cartas para os irmãos; e ia para Damasco, no propósito de trazer manietados para Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 Eso, dú pøngö hua Jerusalén, ya xi ndá ma pʉ Damasco. Ndá pa jar hñu̱, ya xcua tzøti pʉ Damasco. Bbʉ mí zʉ ju̱xadi, bi hna ni̱guitjo hnar ndo tjay, güí hñe̱ jar ji̱tzi, bi hñi̱jqui madé.
6 Ora, aconteceu que, indo de caminho e já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Dú fʉntzi, bbʉ, cja̱ dú øh hnar jña̱, már nzojquigö, mbí ma̱: “¡Saulo! ¡Saulo! ¿Dyoca̱ guí jongui pa gui pöjtigui?”
7 Então, caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Cja̱ dú tja̱jcö, bbʉ́, dú hñöni: “¿Toquiguɛ? ¿Cja huá guehquiguɛ gú Ocja̱‑guɛ?” Cja̱ guegue bi xijqui, “Guejquigö, dúr Jesús, dúr mi̱ngu̱ Nazaret. Guejquigö guí ne gui pöjtigui.”
8 Perguntei: quem és tu, Senhor? Ao que me respondeu: Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem tu persegues.
9 Cʉ hñøjø cʉ ndá hñobbe bi cca̱htijʉ car tjay, cja̱ bi ndo ntzu̱jʉ. Nu gueguejʉ jin gá dyøjmʉ cár jña̱ car cja̱hni már nzojquigö.
9 Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceberem o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Nugö, pé dú xih ca hnáa ca ndár ña̱göbbe: “Nuquɛ, ʉm Tzi Jmu̱qui, ¿ja gu ncja ya bbʉ́?” Cja̱ guegue bi xijqui: “Bböj ya, cja̱ gui ma nʉ Damasco. Bbʉ xtí tzøni nʉ́, xtu tsjihqui göhtjo ca i nesta gui dyøte, como ya xí mbe̱n car Tzi Ta ji̱tzi ja ncja gui pɛjpi.” Ncjapʉ gá xijqui car jña̱.
10 Então, perguntei: que farei, Senhor? E o Senhor me disse: Levanta-te, entra em Damasco, pois ali te dirão acerca de tudo o que te é ordenado fazer.
11 Nugö, ya xtá ngodö, mí gue car tjay xquí ndo ti̱ti yʉm dö, ya jí̱ ndí janti. Eso, bi pɛntiguitjo nʉm dyɛ cʉ hñøjø ndá hñobbe, bi zixquijʉ dá ma Damasco.
11 Tendo ficado cego por causa do fulgor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 Nu pʉ Damasco, már bbʉh hnar hñøjø, mí ju̱ cár tju̱ju̱ múr Ananías. Guegue mí tzu̱ ca Ocja̱, mí tɛndi car ley ca xquí ma̱n car Moisés. Guejtjo mí e̱me̱ car Jesucristo. Hasta göhtjo cʉ judio mír hmʉh pʉ Damasco mí ma̱jmʉ, már zö cár vida car Ananías.
12 Um homem, chamado Ananias, piedoso conforme a lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Guegue car Ananías bú e̱h pʉ jabʉ ndár bbʉy. Bi guajqui, bi xijqui: “Cjua̱da̱ Saulo, zøqui ya yir dö.” Cja̱ nugö, exque bi joj yʉm dö car hora‑ca̱, cja̱ dú cca̱hti guegue.
13 veio procurar-me e, pondo-se junto a mim, disse: Saulo, irmão, recebe novamente a vista. Nessa mesma hora, recobrei a vista e olhei para ele.
14 Nubbʉ́, pé bi xijqui car Ananías: “Car Tzi Ta ji̱tzi ca mí i̱htzibijʉ cʉ ndom titajʉ desde ya má yabbʉ, xí hñi̱xquiguɛ pa gui pa̱di ja i ncja cár mfe̱ni cja̱ pa gui cca̱hti car Cristo ca ndí tøhmijʉ, guejtjo pa gui dyø guegue‑cá̱ xtrí nzohqui.
14 Então, ele disse: O Deus de nossos pais, de antemão, te escolheu para conheceres a sua vontade, veres o Justo e ouvires uma voz da sua própria boca,
15 Cam Tzi Tajʉ ji̱tzi xí hñi̱xquiguɛ pa gui nzofo göhtjo yʉ cja̱hni hua jar jöy, gui cja ʉr testigo, gui xijmʉ ter bɛh ca̱ xcú cca̱hti cja̱ xcú dyøde.
15 porque terás de ser sua testemunha diante de todos os homens, das coisas que tens visto e ouvido.
16 Cja̱ pé bi xijqui car Ananías, bbʉ́: “Nuya, ¿te pé guí tøhmi ya bbʉ́? Gui nzoh cam Tzi Jmu̱jʉ Jesús, pa da gʉzqui ca rá nttzo ca guí tu̱. Cja̱ diguebbʉ ya, gui xixtje, bbʉ́.” Cja̱ dú øte ncja ngu̱ gá xijqui guegue.
16 E agora, por que te demoras? Levanta-te, recebe o batismo e lava os teus pecados, invocando o nome dele.
17 Diguebbʉ ya, dú ma dá cojcua Jerusalén, cja̱ dú cuati pʉ jar ndo templo. Cja̱ bbʉ ndár mahti ca Ocja̱, dú hna cca̱htitjo car Tzi Tada Jesús.
17 Tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Guegue bi xijqui: “Gui tij ya, gui pøni nttzɛdi hua Jerusalén, porque jin da hñeme yʉ cja̱hni i bbʉjcua ca guí ne gui xijmʉ diguejquigö.”
18 e vi aquele que falava comigo: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Nubbʉ, dú tja̱di: “Ncjua̱ni, Tzi Jmu̱, como guejtsjɛ gueguejʉ i pa̱dijʉ ja ndár coti födi cʉ hermano. Guejtjo i pa̱dijʉ, ja ndár hño pʉ jáy templo cʉm mi̱nga̱‑judioje, cja̱ göhtjo pʉ jabʉ ndí töti cʉ cja̱hni cʉ ya xquí hñe̱me̱qui, ndí jʉti‑cʉ́.
19 Eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu encerrava em prisão e, nas sinagogas, açoitava os que criam em ti.
20 Guejtjo i pa̱h cʉ cja̱hni, guejquigö, ndár bbʉjcö pʉ bbʉ mí bböhti car Esteban, quer testigo. Guegue‑cá̱ már dö cár palabra por rá nguehquɛ bbʉ mí mfömbi cár cji. Dú dögö cam palabra pa di bböhti‑cá̱, cja̱ dú ca̱mpi quí da̱jtu̱ cʉ hñøjø cʉ bi ccajni me̱do, bi möhtijʉ.” Mí ncjapʉ dá xih car Tzi Tada Jesús.
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as vestes dos que o matavam.
21 Cja̱ guegue pé bi xijqui, bbʉ́: “Gui pøngua nttzɛdi ya. Nugö dí cú̱hqui gui ma yapʉ, gui ma grí xih cʉ gentile toguigö, gue cʉ cja̱hni jin gui judio gui nzoh‑cʉ́.” Bi xijquigö ncjapʉ car Jesús.―
21 Mas ele me disse: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Cʉ cja̱hni cʉ már øde, bi dyøjtijʉ hasta bbʉ mí ma̱n car Pablo gue cʉ gentile di nzo guegue. Nubbʉ́, pé bi mʉdi bi ndo majmʉ nzajqui, bi ma̱jmʉ:
22 Ouviram-no até essa palavra e, então, gritaram, dizendo: Tira tal homem da terra, porque não convém que ele viva!
23 Segue mí mah cʉ cja̱hni, mí pøh quí pötijʉ, mí jua̱quijʉ, hasta mí poxijʉ jöy, como mí ndo tsjeyajʉ.
23 Ora, estando eles gritando, arrojando de si as suas capas, atirando poeira para os ares,
24 Diguebbʉ ya, car comandante bi mandado di ncʉhti car Pablo pʉ mbo jár ngu̱jʉ cʉ sundado. Bi mandado di tjʉti cja̱ di ttöni, ¿ter bɛh ca̱ xquí xih cʉ cja̱hni, pa gá ndo unijʉ ʉr cuɛ? Bi dyöni ncjapʉ car comandante, como jí̱ mí øh cár jña̱ cʉ judio.
24 ordenou o comandante que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo assim clamavam contra ele.
25 Bi hnu̱hti car Pablo co correa gá xifani bbʉ. Nu car Pablo bi nzoh car capitán már bböh pʉ, bi dyöni, i̱mbi:
25 Quando o estavam amarrando com correias, disse Paulo ao centurião presente: Ser-vos-á, porventura, lícito açoitar um cidadão romano, sem estar condenado?
26 Bbʉ mí dyøde ncjapʉ car capitán, bi ma bú cöx car comandante, bi xifi:
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: Que estás para fazer? Porque este homem é cidadão romano.
27 Car comandante bbʉ, bi ma bú ön car Pablo, bi hñi̱mbi:
27 Vindo o comandante, perguntou a Paulo: Dize-me: és tu romano? Ele disse: Sou.
28 Nu car comandante bi ma̱m bbʉ:
28 Respondeu-lhe o comandante: A mim me custou grande soma de dinheiro este título de cidadão. Disse Paulo: Pois eu o tenho por direito de nascimento.
29 Bbʉ mí dyøjmʉ ya‑cá̱, cʉ sundado ya xi mír ma di ʉn car Pablo, cja̱ bi hna wem pʉ. Guejti car comandante bi ntzu̱ bbʉ mí dyøde, múr ciudadano romano car Pablo, como guegue xquí mandado xquí hnu̱hti. Eso, bi mandado bi ttza̱mitjo car Pablo pʉ mbo cár ngu̱ cʉ sundado.
29 Imediatamente, se afastaram os que estavam para o inquirir com açoites. O próprio comandante sentiu-se receoso quando soube que Paulo era romano, porque o mandara amarrar.
30 Car jiax‑ca̱ car comandante mí ne di ba̱h ca ntjumʉy, ter bɛh ca̱ mí tjøx car Pablo. Eso, bi xojqui car Pablo cja̱ bi nzojni cʉ möcja̱ cʉ mí mandadobi cʉ judio, co ni cʉ pé dda anciano cʉ más mí pɛhtzi quí cargojʉ. Bi gʉjqui car Pablo, bbʉ, bi zix pʉ jabʉ xquí jmu̱ntzi‑cʉ́ pa di dö cár testimonio.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que vinha ele sendo acusado pelos judeus, soltou-o, e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio, e, mandando trazer Paulo, apresentou-o perante eles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.