Atos 27
Orokaiva Ehija NT (OKV_HWB) vs ACF
1 Eto Paul te tipura embomeni nei uhoho te aingeto Rome ta ikara ke eo na Luke enana ga pambasi uo tipura embo tapa avo Rome ta isoro embo javo Julius amo Rome ta embo okose ta isoro kihi humbari embo vahai amita ingeni ta ikea.
1 E, como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo, e alguns outros presos, a um centurião por nome Júlio, da coorte augusta.
2 Eto e nga da Andramyttium ta eto puvuto Asia Province da nei nei ai ta pambasi unu kito vihito pambua. Eto enda Macedonia ta da Thessolonica ta embo vahai javo Aristarchus na dago ga pambuna.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio, de Tessalônica.
3 Eto eva ta pahuo iho vujenu da Sidon ta puvuo embo Julius na Paul kito osaga eto enu arahata pambuto amita namei kamei kogue amita uje tapa avo ena.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Eto da Sidon toto e nga ta pambuhumihe pisara peni vahai be kito tiuka Cyprus tiumbeto jamo ta pambuto
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 province Cilicia seriketo pambuto province Pamphyllia seriketo pambuto da Myrna province Lycia eva tihi ta hetea.
5 E, tendo atravessado o mar, ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Eto ai e nga vahai da Alexandria ta eto puvuto da Rome ta enda Italy ta pambasi unu dago simba ari embo na kito enu dago ai vea.
6 E, achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Dago iji heriso pahue pisara peni vahai avoeto osaga kogue pambuto da Cnidus avo auviho pisara tihi hena ta puvutuhunu e nga bende jandireketo pambuto tiuka javo Crete amita tutumo Salmone jamo ai kito tiumbeto
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmone.
8 kaina hena tiuka hora ta pahue pisara avo eto pambari ngahia ue umo joremba jamo jamo ari javo ‘Safe Harbor’ da Lasea engihi ai horea.
8 E, consteando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamando Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Eto iji koso be mihie iji javo Atonement mahu irae eto ga iji ihikenu pisara te eva vasiri peni vahai unu pambari ngahia be enu
9 E, passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois, também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 Paul na hotembeto ke einge ena, “Na ere kogona mo ungotena pambasora amo embo sasari ururoro e nga te donda tapa amo sapura asuja avo na ere kogona,” ainge ena
10 Dizendo-lhes: Senhores, vejo que a navegação há de ser incômoda, e com muito dano, não só para o navio e carga, mas também para as nossas vidas.
11 rate isoro embo dago tihi jigina amina Paul ta ke agi ae eto e nga ta mamo te tari jigari embo te ta ke agi ena
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre, do que no que dizia Paulo.
12 amo eva vasiri ari iji te ai irari sapura avo eto embo isapamane na joremba javo Phoenix tiuka Crete ta pambasi uje ea. Eto joremba Phoenix amo ihane hena ai eva vasiri ari iji te irari javotoho mihahera.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para o lado do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Eto pisara isapa kaina hena ta puvunu embomeni na kito tunga javotoho eto pambasi ke eto e nga jigari avo jigio vihinu Crete ahone hora ta ihiketo pahuo
13 E, soprando o sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 pisara ivo peni vahai javo humburu ombo ta eto puvuto eva ta veto puvunu
14 Mas não muito depois deu nela um pé de vento, chamado Euro-aquilão.
15 embo na e nga jigito bende na pambari inono ae enu sio degi nei ta pambuna.
15 E, sendo o navio arrebatado, e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Eto pambuto tiuka isapa javo Cauda kaina hena ai eva ivo isapa unu kito e nga isapa avota handukari avo pure ngahia be ue humbuto gaga ta iketo tigia.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Clauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Eto e nga esi peni na punduto pambuhumihe enda Libya ta hora ai e nga teto pejeuja joru eto bo jigio venu e nga sio degi nei ta pambuna.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Eto pambuto evito pisara te eva te vasiri jamo ae enu e nga jo ta donda humbuto eva ta gosukea
18 E, andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte aliviaram o navio.
19 eto iji nei e nga jigari donda huna avo humbuto eva ta gosukea.
19 E ao terceiro dia nós mesmos, com as nossas próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Eto pisara peni vahai jamo ae enu iji isapamane amita jo ta kuro te hunjara te iji te kiae avoeto eheheto pambari inono ae enu dago sari asora avo hotembea.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Eto embomeni na iji koso donda indae uo Paul na ereto ke einge ena, “Ungo ke nau agi eto Crete toto pambaheva amo ungo sari aheva te ungo ke nau be ingito hamo ngahia evujo ungo mane sari asova
21 E, havendo já muito que não se comia, então Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó senhores, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perda.
22 te e nga avo pejasuja amita be amo na God ta toho eto na God jakeka eagona
22 Mas agora vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 amita Anera na mumete nau degi ta ke einge ehei ingena.
23 Porque esta mesma noite o anjo de Deus, de quem eu sou, e a quem sirvo, esteve comigo,
24 ‘Paul, umo joru aojo umo Rome ta embo okose ta tihi ta hetasoa. Eto embomeni umo te mihera avo God javotoho na au mane sari asora.’ ainge Anera na ehei ingena
24 Dizendo: Paulo, não temas; importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 avoeto embomeni hamo ngahia evu God ta ari amo na kiarira avo eto ke ehija ainge dombo asuja
25 Portanto, ó senhores, tende bom ânimo; porque creio em Deus, que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 avoeto ungotenau e nga tiuka nei amita hora ta pambuto tasuja,” ainge Paul na ena.
26 É contudo necessário irmos dar numa ilha.
27 Eto dago mume tapa 14 ainge eva Mediterranean ta hamo ta vihito veto tiroki koheki ue siosao pambuhumihe mume orohuta e nga tari jigari embo ombo ta puvurari ke hotembeto
27 E, quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de um e outro lado no mar Adriático, lá pela meia-noite suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 esi na donda bouka avo handuketo eva ta gosukeo vena amita heka tapa 40 meters avo kito amita ambota heka nei amo 30 meters avo kia.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; e, passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Eto enana e nga koro ta teaguja hotembeto e nga jigioi hetaguja “Anchor” tapa 4 ainge avo e nga ta handuketo ikeo venu iho sausau vujaja hihine ijio
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 e nga tari jigari embo na oenga pambasi e nga isapa avo bujeketo ikeo venu e nga ta jigari bende ta avo handukasi ke eto ahe kihira uo
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio, e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Paul na kito isoro embopo te enana ta tihi jigari embo ta degi ke einge ena. “En nga tari simba ari embo pahuroro ungo tapa sasari asova,” ainge enu
31 Disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 isoro embo na e nga isapa amita esi avo tiukeo veto oenga pambuna.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel, e o deixaram cair.
33 Eto iho unga vihito hunu Paul na enana indari indora ke einge ena, “Ungo mume tapa 14 indari indae miheva
33 E, entretanto que o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais, e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 avo indivujo eto ungo mane sari aisova eto ungo mane memenga kogue osaga humbasova,”
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 ainge eto Paul na bread humbuto God ta degi peketo bread periketo indinu
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos; e, partindo-o, começou a comer.
36 embo tapa kito hamo ngahia enu bread humbuto india.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Eto dago embo tapa 276 e nga jo ta mihia amina indari indio inono enu
37 E éramos ao todo, no navio, duzentas e setenta e seis almas.
38 e nga ejeha aja indari huna eva ta gosukea.
38 E, refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Eto iho vujenu e nga tari jigari embo na ombo amo mahu kiae avo eto ombo avo kito mana mana ea. Eto eva joremba hora javotoho kito ai eto kito aro e nga hora ta vihito hetaja hotembeto
39 E, sendo já dia, não conheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia, e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 e nga jigari amo tiuketo eva ta kororo eto venu tari ta esi amo tiukeo gogora enu bo e nga bende ta jigio vihinu pisara na puvuto tihi hena ta kajenu pambuhumihe
40 E, levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 eva orohuta hora vihari ai ta e nga bende na hora ta vahaikenu eva piri peni vahai puvuto e nga avo tenu pepejekihinu
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 isoro embopo na tipura embo veto daveto pambari ke hotembeto tipura embo taro pepehekara
42 Então a idéia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 ke eo isoro ta tihi jigari embo na Paul tunga humbuto teagora hotembeto haekena. Eto tihi jigari
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar, e se salvassem em terra;
44 embo na ke enu umo davari embo amo umo daveto pahuo embo nei umo davari kiae amo ji tutuho e nga pejena avo humbuto ji ta jigito hora ta pambua. Eto dago tapa memenga osaga kiae teho hora ta pambua.
44 E os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra a salvo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.