Romanos 4

Ʉlwitɨkano Ʉlʉpya (NYY) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Bʉle, tʉtɨ fiki kʉ sya mwisʉkʉlʉ gwɨtʉ Abulahamu, muno aasimanyiile ɨsya kʉbaligwa ʉbʉgolofu?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Lɨnga tukʉtɨ Abulahamu aabaliigwe ʉbʉgolofu ʉkʉkongana nɨ mbombo syake, ngalɨ alɨ nɨ sya kwituukɨfya, leelo akaalɨ nasyo nasimo nkyeni mwa Kyala.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Kalata ʉMwikemo ikʉtɨ fiki? Ikʉtɨ, “Abulahamu aalɨmmwitiike Kyala, po Kyala alɨnkʉmmbala ʉbʉgolofu.”
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Nalooli, ʉmundʉ lɨnga abombile ɨmbombo, ikʉpeeligwa ʉmfwalo ʉkʉfwana nɨ mbombo. Atikʉhombigwa kɨsita kʉbomba.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Kyala atikʉmmbala ʉbʉgolofu ʉmundʉ ʉjʉ ikʉsʉʉbɨla ɨmbombo syake, looli ikʉmmbala ʉbʉgolofu ʉntʉlanongwa ʉjʉ ikʉmmwitɨka.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Ʉmalafyale Ndaabɨti joope, aajobile ɨnongwa ɨsya sajo sya mundʉ ʉjʉ Kyala ikʉmmbala ʉbʉgolofu, kɨsita kʉkeeta ɨmbombo syake, aatile,
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 “Basajiigwe aba Kyala abahobokiile ɨmbiibi syabo,
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Asajiigwe ʉmundʉ ʉjʉ ʉNtwa Kyala atikʉmmbala
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Bʉle, ɨsajo ɨsyo, sya beene aba babuutiigwe kʉkyeni? Kokʉtɨ beene aBajuuta! Bʉle, sikaja sya bandʉ abangɨ boope? Kokʉtɨ aba bakaja Bajuuta! Mukʉmbʉke ɨsi Kalata ʉMwikemo ikʉtɨ, “Abulahamu aalɨmmwitiike Kyala, po Kyala alɨnkʉmmbala ʉbʉgolofu.”
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Ɨsi syabombiigwe bʉleebʉle? Bʉle, syabombiigwe bo abuutiigwe kʉkyeni? Hɨmma! Syabombiigwe bo akaalɨ ʉkʉbuutigwa kʉkyeni.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Ʉkʉbuutigwa kʉkyeni kyalɨ kɨmanyilo ɨkya kʉnangɨsya ʉbʉgolofu ʉbʉ aalɨ nabo, kʉnongwa jaa lwitɨko lwake, bo akaalɨ ʉkʉbuutigwa kʉkyeni. Kʉ njɨla ɨjo Abulahamu gwise gwa bandʉ boosa aba bikʉmmwitɨka Kyala, kokʉtɨ aba babaliigwe ʉbʉgolofu kʉ lwitɨko, nalɨnga bakabuutigwa kʉkyeni.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Abandʉ aba babuutiigwe kʉkyeni, boope Abulahamu gwisabo ndwitɨko, somma kʉnongwa jaa kʉbuutigwa kʉkyeni, looli paapo bammwitiike Kyala bo ʉlʉ aalɨmmwitiike ʉmwene lʉla, bo akaalɨ ʉkʉbuutigwa kʉkyeni.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Kyala aafingile kwa Abulahamu na baa ndʉjungu lwake, ʉkʉtɨ bikwisa kʉkaba ɨkɨlɨngo ɨkya kiisʉ kyosa. Leelo batikwisa kʉkaba ɨkɨlɨngo ɨkɨ kʉ njɨla jaa kʉkonga ɨndagɨlo sya Moose, looli kʉ njɨla jaa kʉmmwitɨka Kyala nʉ kʉbaligwa ʉbʉgolofu.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Lɨnga baakabaga ɨkɨlɨngo kʉ njɨla jeene ɨjaa kʉkonga ɨndagɨlo ɨsyo, po ʉkʉmmwitɨka Kyala ngalɨ kʉkaja na mbombo najɨmo. Apo ʉlʉfingo lwa Kyala loope ngalɨ lwa itolo,
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 paapo ɨndagɨlo ɨsyo sikʉtʉtwalɨla ɨngalalɨsi sya Kyala. Kangɨ lɨnga sikajapo ɨndagɨlo, po kʉtikʉjapo ʉkʉkilania ɨndagɨlo.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Fyobeene ʉlʉfingo ʉlo ʉlwa Kyala, lukʉsʉʉbɨla ʉkʉmmwitɨka ʉmwene, kokʉtɨ lyene iipyana lyake, ʉkʉtɨ ʉlʉfingo lwake lwa nalooli kʉ bandʉ boosa abaa ndʉjungu lwa Abulahamu. Somma kwene kʉlɨ aba bapeeliigwe ɨndagɨlo, kokʉtɨ aBajuuta, looli koope kʉlɨ aba bikʉmmwitɨka Kyala bo ʉlʉ aalɨmmwitiike Abulahamu. Ʉswe twesa taata jo Abulahamu,
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 bo muno sisimbiigwe mwa Kalata ʉMwikemo ʉkʉtɨ, “Ngʉbɨɨkile ʉkʉja gwisabo gwa fikolo fingi.” Abulahamu jo taata nkyeni mwa Kyala ʉjʉ aalɨmmwitiike, Kyala ʉjʉ ikʉbasyʉsya abandʉ ʉkʉfuma mbafwe, kangɨ ikʉpela ʉtʉndʉ ʉtʉ tʉkaalipo, ʉkʉjapo.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Na paapo amasyʉ gaa Kyala gaalɨ makafu ʉkʉgasʉʉbɨla, poope Abulahamu aagiitiike, po Kyala aalɨmmbɨɨkile ʉkʉja jo gwisabo gwa fikolo fingi. Syaboniike bo ʉlʉ Kyala aalɨmmbʉʉlile ʉkʉtɨ, “Abandʉ abaa ndʉjungu lwako bikwisa kʉja bingi bo ʉlwa ndondwa.”
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Akabalɨlo kala, Abulahamu aalɨ nkangale gwa fyɨnja ɨmia jɨmo bʉno. Looli ʉlwitɨko lwake lʉkaalogotiile, na paapo aameenye ʉkʉtɨ ʉmbɨlɨ gwake gwafwene ngatɨ gʉfwile, kangɨ ʉnkasi gwake Sala aalɨ nngʉmba.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Kangɨ akaalɨ nɨ ndumbula ɨjaa kwilaamwa kʉ lʉfingo ʉlʉ aapeeliigwe na Kyala. Looli amaka gaake agaa kʉmmwitɨka Kyala gaalyongiilepo, kangɨ antuufyaga,
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 namanga aameenye nalooli ʉkʉtɨ Kyala abagiile ʉkʉsibomba ɨsi aalɨmfingiile.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Fyobeene Kalata ʉMwikemo ikʉtɨ, “Kyala alɨnkʉmmbala ʉbʉgolofu.”
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Looli ɨnongwa ɨsi sikʉtɨ, “Kyala alɨnkʉmmbala ʉbʉgolofu,” sikaja sya Abulahamu mwene,
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 looli syɨtʉ na nuuswe, twe Kyala ikʉtʉbala ʉbʉgolofu, lɨnga tukʉmmwitɨka ʉmwene, ʉjʉ aalɨnsyʉsiisye ʉNtwa gwɨtʉ Jesu ʉkʉfuma mbafwe.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Kyala aalɨnningile Jesu ʉkʉfwa, ʉkʉtɨ abʉsoosyepo ʉbʉtʉlanongwa bwɨtʉ. Kangɨ aalɨnsyʉsiisye, ʉkʉtɨ ʉswe tʉbaligwe ʉbʉgolofu.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.