Atos 27
Ʉlwitɨkano Ʉlʉpya (NYY) vs NAA
1 Po bo situmuliigwe nʉ bʉlongosi bwa Balooma ʉkʉtɨ tukwipaka mu sitima ʉkʉbʉʉka kʉ Looma, nkiisʉ ɨkya Italija, balɨnkʉmmbɨɨka Paʉli na bapinyigwa abangɨ mmaboko gaa ndongosi jʉmo ʉgwa basikali, ɨngamu jaake Julio, ʉgwa kɨbugutɨla kya basikali ɨkɨ ɨngamu jaake bikʉtɨ Agusiti.
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Po tʉlɨnkwipakɨla mu sitima ɨjaa kʉfuma kʉ Atilamiti, ɨjɨ jaajaga pakwenda ntwaja ʉtwa kʉmbalɨ kʉ nyanja, ʉtwa mu Asija. Tʉlɨnkʉsookapo pamopeene na Alisitaliko, ʉmundʉ ʉgwa mu Tesaloniki nkiisʉ ɨkya mu Maketonija.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Kɨlaabo kyake twafikile mu Sitoni. Julio aalɨmmbombiile kanunu fiijo Paʉli, aalɨmmwitɨkiisye ʉkwaganila na bamanyaani baake, ʉkʉtɨ bampepo ɨfi ikʉlonda.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 Ʉkʉfuma ʉko twasookileko nɨ sitima, twalyendile kʉlʉʉlʉ kʉ lʉsʉngo lwa mu Saipulasi, ʉkʉgwepʉka ʉmbelo ʉgʉ gwakulaga ʉkwisa kʉmyɨtʉ.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Bo tʉlobwike ɨnyanja ʉlʉbafu ʉlwa mu Kilikija na mu Pamfilija, tʉlɨnkʉfika mu Mila nkiisʉ ɨkya mu Likija.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Ʉko Julio ʉndongosi gwa basikali, alɨnkʉjaaga ɨsitima ɨjɨngɨ ɨjɨ jaafumile kʉ Alikisandalija, jaabʉʉkaga kʉ Italija, alɨnkʉtʉpakɨla mula.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Twalyendile panandɨ panandɨ amasikʉ mingi, twafikile nʉ bʉtolwe kɨfuki na mu Nito. Paapo ʉmbelo gwatʉpɨngaga, twatoliigwe ʉkʉlongola kʉno twalondaga ʉkwenda, twalyendile kʉmbalɨ kʉkɨbafu kya kʉbʉsookelo ɨkya ndʉsʉngo lwa mu Kileti, pabʉjo ʉbʉ ɨngamu jaake bikʉtɨ mu Salimoni.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 Twalyendile panandɨ panandɨ nʉ bʉtolwe mumbalɨ mu nyanja, tʉlɨnkʉfika pabʉjo bʉmo ʉbwa kwɨmapo ɨsitima ʉbʉ bikʉtɨ ʉBʉjo ʉBʉnunu, kɨfuki na mu Laseja.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Twalyendile amasikʉ mingi ʉkʉfika apa. Po ɨnjɨla jaa kwenda ɨsitima jaalɨ mbalapala, paapo akabalɨlo akaa mbelo ʉnkalɨ kaafikile. Po Paʉli alɨnkʉbasoka alɨnkʉtɨ,
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 “Mwe banyambala ʉmwe, ngʉjɨbona ɨnjɨla ɨjɨ ʉkʉtɨ jikʉja nʉ loonangɨko, ndɨnkʉtɨ fyene ɨfitwalo nɨ sitima, looli boope nʉ bʉʉmi bwɨtʉ.”
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Looli ʉndongosi jʉla ʉgwa basikali, aasiitiike ɨsi aabʉʉliigwe nʉ mwendesya sitima nʉ mwene sitima, ʉkʉkɨnda ɨnongwa ɨsi aabʉʉliigwe na Paʉli.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Paapo pabʉjo bʉla ʉbwa kwɨmapo ɨsitima bʉkaalɨ bʉnunu akabalɨlo akaa mbelo, bingi baaliitɨkeene ʉkʉsookako kʉla. Baasʉʉbɨlaga ʉkʉfika pabʉjo bʉmo mu Kileti ʉbʉ bikʉtɨ Foiniki, ʉbʉjo ʉbo bwa kwɨmapo ɨsitima bʉnunu, ʉkʉtɨ bakatʉʉgalege kʉla akabalɨlo akaa mapepo.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Iisikʉ lɨmo ʉmbelo gwa kwitongo gʉlɨnkwanda ʉkʉkula panandɨ. Bo bagʉbwene baalyagile ʉkʉtɨ babagiile ʉkʉfika kʉno bikʉbʉʉka, balɨnkʉjɨfyʉsya ɨngimu, po balɨnkʉsookapo, balɨnkwendelela nɨ njɨla mumbalɨ ndʉsʉngo lwa mu Kileti.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Bo kakɨndile akabalɨlo akapimba, gwakulile ʉmbelo ʉnkalɨ ʉkʉfuma kʉlʉʉlʉ kʉbʉsookelo, gwakulile ʉkʉfuma ndʉsʉngo.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 Twatoliigwe ʉkʉjɨlongosya ɨsitima ʉkʉbʉʉka kʉno ʉmbelo gwafumaga. Po twajɨlekile ʉkʉtɨ jeegigwege itolo nʉ mbelo.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Bo tukwenda mbɨbɨmbɨbɨ kʉmbalɨ kʉ lʉsʉngo ʉlʉnandɨ ʉlwa mu Kaʉta, ʉlʉ lwatʉpapɨlɨlaga kʉ mbelo, kʉ bʉtolwe fiijo twalɨponiisye ibooti ɨlya kʉtʉʉla abandʉ.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Ababombi abaa mu sitima baalɨkwabiile ibooti nkatɨ mu sitima, balɨnkʉjɨpinya ɨsitima nʉ lʉgoje paasi. Paapo baatiilaga ʉkwikola mu nsanga ʉgwa mu Siliti, balɨnkʉsulusya ɨngimu ʉkʉtɨ ɨsitima jɨlɨngabopaga fiijo, balɨnkʉjɨleka jikʉgutigwa nʉ mbelo.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Kɨlaabo kyake ɨnyanja bo jikwendelela ʉkʉsambʉka fiijo, balɨnkwanda ʉkʉtaaga ɨfitwalo mu nyanja.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Iisikʉ lya bʉtatʉ, balɨnkʉsopa na maboko gaabo ɨfibombelo fya sitima mu nyanja.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Tʉkaajɨmeenye ɨnjɨla jɨɨtʉ paapo twatoliigwe ʉkʉlɨbona iisʉba pamo ɨndondwa kʉ masikʉ mingi, nɨ nyanja jaalyendeliile ʉkʉsambʉka fiijo. Po abandʉ boosa mu sitima ʉlʉsʉʉbɨlo ʉlwa kʉpona lʉlɨnkʉmalɨka.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Abandʉ bo bagonile amasikʉ mingi kɨsita kʉlyamo ɨfindʉ, Paʉli alɨnkwɨma pakatɨ pamyabo alɨnkʉjoba alɨnkʉtɨ, “Mwe baamyɨtʉ, lɨnga mwalɨmbɨlɨkiisye ngalɨ mukasookamo mu Kileti, po ngalɨ ɨnjɨla jɨɨtʉ jɨkaja nʉ loonangɨko ʉlʉ, nɨ fitwalo fyope fyaponaga.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Looli lɨɨlɨno ngʉbakasya ʉkʉtɨ mujege bakifu, paapo akajako najʉmo pakatɨ pamyɨtʉ ʉgwa kʉfwa, looli jeene ɨsitima.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Namanga ɨkɨlo ɨkɨ ʉgwandʉmi aalyɨmile kɨfuki na niine. Afumile kwa Kyala, ʉjʉ ʉne ndɨ gwake, kangɨ ngʉmmwipuuta.
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Alɨnkʉʉmbʉʉla alɨnkʉtɨ, ‘Paʉli, ʉlɨngatiilaga! Mpaka ʉkɨɨme nkyeni mmalafyale gwa Balooma. Kyala ikʉbapoka abandʉ boosa aba bikwenda pamopeene na nungwe mu sitima, paapo akʉganile.’
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Po baagwɨtʉ, mujege bakifu, paapo ʉne ngʉmmwitɨka Kyala ʉkʉtɨ ɨsyo sikʉja bo muno Kyala aambʉʉliile.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Looli mpaka tukʉtaagigwa pa lʉsʉngo lʉmo.”
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 Ɨkɨlo ɨkya kalongo na bʉna bo tukweleela kʉno na kʉno mu nyanja Atilija, pakɨlo pakatɨ ababombi baa mu sitima balɨnkwinogona ʉkʉtɨ basegeliile kɨfuki nɨ kiisʉ.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Po balɨnkʉpɨma ʉbʉsolofu bwa mɨɨsi, balɨnkwaga ʉkʉfika paasi ɨmikwamba gɨlɨ amalongo mabɨlɨ. Bo bendilepo panandɨ, balɨnkʉpɨma kangɨ, balɨnkwaga ɨmikwamba gɨlɨ kalongo na mihaano ʉkʉfika paasi.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Balɨnkʉpaasya ʉkʉtɨ ɨsitima aajikwikinya ndwalabwe, po balɨnkʉsopa ɨngimu ina ɨsi syalɨ kʉnyuma kʉ sitima, balɨnkwipuuta ʉkʉtɨ bʉkye mbɨbɨmbɨbɨ.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Ababombi abaa mu sitima balɨnkʉlonda ʉkʉjɨleka ɨsitima nʉ kʉjonga, po balɨnkʉbʉʉka nkyeni mu sitima, balɨnkʉfwana bikʉsopa ɨngimu mmɨɨsi, looli balɨnkʉlɨsulusya mmɨɨsi ibooti ɨlya mu sitima ʉkʉtɨ bajonge.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Looli Paʉli alɨnkʉmmbʉʉla ʉndongosi gwa basikali, pamopeene na basikali baake, alɨnkʉtɨ, “Ababombi aba lɨnga batikʉsyala mu sitima, ʉmwe mukabagɨla ʉkʉpona.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 Po abasikali balɨnkʉsibuuta ɨngoje ɨsi baalɨpinyile ibooti, balɨnkʉlɨleka ʉkʉsatʉkɨla mmɨɨsi.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Bo bukʉja pakʉkya, Paʉli alɨnkʉbatengʉlɨla boosa ʉkʉtɨ balyemo ɨfindʉ, alɨnkʉtɨ, “Lɨɨlɨno isikʉ lya kalongo na bʉna, bo mukʉguulɨla, mukalyamo ɨfindʉ nafimo.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Po ngʉbasʉʉma ʉkʉtɨ mulyemo ɨfindʉ, ʉkʉtɨ muje bʉʉmi. Akajako najʉmo ʉgwa kʉsobesya ʉlʉnywili lʉmo ʉlwa muntʉ mmyake.”
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Paʉli bo ajobile ɨsyo, alɨnkwega ɨkɨsyesye, alɨnkʉgwa ʉlʉpi kwa Kyala nkyeni mmyabo, alɨnkʉkɨmenya, alɨnkwanda ʉkʉlya.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Po boosa balɨnkʉkaba amaka, balɨnkʉlya ɨfindʉ.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 Nkatɨ mu sitima twalimo twe bandʉ 276.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Abandʉ boosa bo biikwite, balɨnkʉsopa ɨfitwalo fyabo ɨfya nganu mu nyanja ʉkʉpungusya ɨfitwalo mu sitima.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 Bo bʉkiile, balɨnkʉtoligwa ʉkʉkɨmanya ɨkiisʉ kɨla, looli balɨnkʉbʉbona ʉbʉjo ʉbʉ bʉlɨ nʉ nsanga, balɨnkwitɨkana ʉkʉgela ʉkʉjɨtwala ɨsitima pala, paapo bwalɨ bʉjo bʉnunu.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Po balɨnkʉbuuta ɨngoje ɨsi baapinyiile ɨngimu, silɨnkwibɨla mmɨɨsi, balɨnkwabʉla ɨngoje ɨsi baapinyiile ɨngafi ɨsya kʉfigɨla, balɨnkʉfyʉsya ʉmwenda gwa pa ndongoti, balɨnkʉgʉlabɨsya kʉ mbelo ʉkʉtɨ ɨsitima jɨfike kwi isɨɨlya.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Looli ɨsitima jɨlɨnkʉtika ɨkɨgima kya nsanga ɨkɨ kyalɨ paasi pa mɨɨsi. Jɨlɨnkwikola kʉ kɨpulo nʉ kʉtoligwa ʉkʉsukaanika. Kʉnyuma kʉlɨnkwanda ʉkʉpangʉka kʉnongwa jaa maka agaa majɨga.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Abasikali baalondaga ʉkʉbagoga abapinyigwa boosa, ʉkʉtɨ alɨngajapo najʉmo ʉgwa koogeela nʉ kʉjonga.
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Looli ʉndongosi gwa basikali aalondaga ʉkʉbʉpoka ʉbʉʉmi bwa Paʉli, aabakaaniisye. Alɨnkʉlagɨla ʉkʉtɨ aba bameenye ʉkoogeela batalepo ʉkwitaaga mmɨɨsi, boogeele mpaka kwi isɨɨlya.
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Aba baasyele, baaliikoleeliile mmatapwa na pa tʉndʉ ʉtʉngɨ ʉtwa mu sitima. Kʉ lʉbaatɨko ʉlo boosa baafikile kanunu kwi isɨɨlya.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.