1 Samuel 14

Mama Kuurrku Wangka (NTJ) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 — ausente —
1 Um dia, Jônatas, filho de Saul, disse ao seu escudeiro: Vem, passemos até ao acampamento dos filisteus que está do outro lado. Mas nada disse ao seu pai.
2 — ausente —
2 Saul estava acampado na extremidade de Gabaa, debaixo da romãzeira de Magron, com uma tropa de seiscentos homens aproximadamente.
3 — ausente —
3 Aquias, filho de Aquitob, irmão de lcabod, filho de Finéias, filho de Heli, o sacerdote do Senhor em Silo, levava o efod. O povo ignorava a saída de Jônatas.
4 — ausente —
4 Ora, no desfiladeiro que Jônatas tentava atravessar para atingir a guarnição dos filisteus, havia rochedos altos, em forma de dentes, de um e outro lado, um dos quais se chamava Boses e o outro Sene.
5 — ausente —
5 Um desses se elevava ao norte, defronte de Macmas, e o outro ao sul, do lado de Gabaa.
6 — ausente —
6 Disse, pois, Jônatas ao seu escudeiro: Vem, ataquemos a guarnição desses incircuncisos; talvez o Senhor combaterá por nós. Nada impede que ele dê a vitória a poucos tão bem como a muitos.
7 — ausente —
7 Seu escudeiro respondeu-lhe: Faze como te aprouver; vai aonde quiseres, que eu te seguirei aonde deliberares.
8 Nyangka Tjanatjantu watjarnu, “Yuwa, yitipirringkulalpi-li yartakarri. Nyangka-linyayayi warrmarla Pilitjinyamartatjilu nyawa.
8 Pois bem, replicou Jônatas; marchemos contra esses homens e mostremos-nos a eles.
9 Nyangka-tjinguru-linyaya watjalku ngaratjaku nyangka-linyayayi ngayulakutu nyakula pitja. Palunyangka-lin nyinaku.
9 Se nos disserem: Esperai até que vamos ter convosco, ficaremos em nosso posto, e não subiremos a eles.
10 Wiya-tjinguru-linyaya yarltiku. Nyangka-lin mapitjaku-tjananya wakalku. Tjiinyamarntu-linyaya yarltinyangka-lin nintilu kulilku, ‘Munta yuwa. Mama Kuurrtu-linya yirringkanku-tjananya wakara wiyaltjaku.’”
10 Se, porém, nos disserem: Subi a nós - iremos, porque o Senhor no-los terá entregue nas mãos. Isso nos servirá de sinal.
11 Nyangka-pula mularrpartu yartakarringu. Nyangka-ya warrmarla Pilitjinyamartatjilu nyakulalpi panypuratjarralu watjarnu, “Wiya, munkarra nyawa. Yitjurayilku tjamupirti-ya nyarra pirtinguru ngalyapakarnu.”
11 Então, mostraram-se ambos à guarnição dos filisteus. Estes disseram: Eis os hebreus que saem das cavernas onde se tinham escondido.
12 Nyangka-ya mirrangu watjarnu, “Pitja-pula kulila.”
12 E os homens da guarda gritaram a Jônatas e ao escudeiro: Subi a nós; queremos dizer-vos uma coisa. Jônatas disse ao escudeiro: Segue-me, porque o Senhor os entregou nas mãos de Israel.
13 Nyangka Tjanatjannga mara-mara ngalyatatirayintja. Nyangka wati yangupalalu marlawanalurtu wanarayintja. Nyangka Tjanatjantu warrmarla Pilitjinyamartatji wakara punkatjingaranytja. Nyangka wati yangupalalu-tjananya mirrirntaranytja.
13 Subiu, pois, Jônatas, trepando com as mãos e com os pés, seguido do escudeiro. Os filisteus caíram diante de Jônatas, e o seu escudeiro matava-os atrás dele.
14 Tjiinya-pula waarrpungkulalpi warrmarla 20 wakarnu mirrirntanu.
14 Esse foi o primeiro massacre que fizeram Jônatas e o seu escudeiro, metade de uma jeira de terra.
15 Nyangka-ya Pilitjinyamartatji pirninyartu ngurlu-ngurlurringu. Nyangka manta yurri-yurringu. Nyangka-ya purtu kuli-kulirnu.
15 Espalhou-se o terror no acampamento dos filisteus, assim como na região e entre todo o povo. A guarnição e os saqueadores ficaram tomados de espanto, e a terra ficou em pânico: pois aquilo era como um terror de Deus.
16 Nyangka Tjuulku warrmarla tiwanguru ngarala nyakupayilu-ya nyangu warrmarla Pilitjinyamartatji-ya kuwar-kuwararringkulalpi kukurrpa parrapitjalayintja. Palunyalu-ya Tjuulta tjakultjunu.
16 As sentinelas de Saul que estavam em Gabaa de Benjamim, viram a multidão de fugitivos que se dispersava por todos os lados.
17 Nyangka Tjuultu-tjananya watjarnu, “Parranyawa-ya ngayuku warrmarla pirninya nyawa, ‘Ngananya wiyarringu?’” Nyangka-ya mularrpartu parranyakulayirnu nyangu Tjanatjannga-pula wiyarringu.
17 Saul disse ao povo: Fazei uma chamada e vede quem saiu dentre nós. Fez-se a chamada e verificou-se a falta de Jônatas e de seu escudeiro.
18 Nyangka tjiinya wati kutju tiinti miirl-miirlta waarka palyalpayi-tjananya warrmarlangka nyinarranytja. Nyangka Tjuultu-lu yarltingu watjarnu, “Pitja. Nyangka-la Mama Kuurrnga tjapila yaaltji-yaaltji-lanku palyaltjaku.”
18 Saul disse a Aquias: Faze aproximar a arca de Deus. {Porque a arca de Deus se encontrava naquele dia com os israelitas.}
19 Nyangka wangkarranyangkartu Tjuultu nyangu warrmarla Pilitjinyamartatji-ya ma-kuwar-kuwararringkulalpi mirrarra parrakukurraaranytja. Nyangka Tjuultu wantirralpi wati palunyanya watjarnu, “Palya. Wanti-li marlarritjakutarrartu. Nyangka-la waarrpungkula-tjananya ngurlura wanala.”
19 Enquanto Saul falava ao sacerdote, o tumulto no acampamento dos filisteus crescia cada vez mais. Saul disse ao sacerdote: Retira a tua mão.
20 Nyangka Tjuultunku warrmarla pirninya yarltirra yanu. Nyangka-ya pitjangu waalkarrarnu Pilitjinyamartatjingka nyangu tjiinya-ya kuwar-kuwararringu yungarrapirtilutarrartu-yanku ngaparrku-ngaparrkulu wakaranytja.
20 O rei e todo o povo que estavam com ele foram até o lugar do combate: os filisteus, numa extrema confusão, voltavam a espada uns contra os outros.
21 — ausente —
21 Os hebreus que tinham estado desde há muito tempo com os filisteus, e que os tinham seguido ao acampamento, voltaram e puseram-se do lado dos israelitas que estavam com Saul e Jônatas.
22 Nyangka-ya Yitjurayilku tjamupirti kutjupatjarra ngurlutjanu-ya marlaku pitjangu lurrtjurringu. Nyangka-tjananyaya pirnilurtu Pilitjinyamartatji pirninya wakaranytja.
22 Igualmente todos os israelitas que se tinham escondido no monte de Efraim, sabendo que os filisteus tinham fugido, saíram a persegui-los para os ferir.
23 Wakara-tjananya wanarayirnu mawantingu. Tjiinya tjirntu palunyangkartu Mama Kuurrtu Yitjurayilku tjamupirti paalytjunu kanyirnu.
23 Naquele dia, o Senhor deu a vitória a Israel. O combate prosseguiu até além de Bet-Aven.
24 — ausente —
24 Os israelitas estavam extenuados naquele dia, porque Saul conjurara o povo, dizendo: Maldito seja o homem que tomar alimento antes do anoitecer, antes que eu me tenha vingado de meus inimigos. Por isso ninguém tinha comido.
25 — ausente —
25 Todos tinham entrado numa floresta, onde havia mel na superfície do solo.
26 — ausente —
26 o povo entrou, pois, na floresta e viu o mel que corria, mas ninguém levou a mão à boca, por respeito ao juramento.
27 — ausente —
27 Mas Jônatas, ignorando o juramento que o seu pai obrigara o povo a fazer, estendeu a ponta da vara que tinha na mão, mergulhou-a num favo de mel e o levou à boca. Então seus olhos {fatigados} brilharam.
28 — ausente —
28 Um homem do grupo disse-lhe: Teu pai fez jurar o povo, dizendo: Maldito o homem que hoje tomar alimento. E o povo estava esgotado.
29 — ausente —
29 Jônatas disse: Meu pai fez mal à terra. Vede como se me iluminaram os olhos, porque comi um pouco de mel.
30 — ausente —
30 Ah! se o povo tivesse hoje comido da presa tomada ao inimigo, não teria sido muito maior a derrota dos filisteus?
31 — ausente —
31 Eles bateram, naquele dia, os filisteus desde Macmas até Ajalon.
32 — ausente —
32 O povo, esgotado de fadiga, lançou-se sobre a presa e tomou as ovelhas, os bois e os bezerros, que degolou sobre a terra, comendo a carne juntamente com o sangue.
33 — ausente —
33 Eis que o povo está pecando contra o Senhor, vieram dizer a Saul, comendo carne com sangue. Isso é uma impiedade, exclamou o rei; revolvei-me já para aqui uma grande pedra.
34 — ausente —
34 Ide por todo o povo, ajuntou, e dizei-lhes que cada um me traga as suas ovelhas e os seus bois, para que sejam degolados aqui. Comê-los-eis então, sem pecar contra o Senhor, comendo carne com sangue. Cada um deles levou naquela noite o gado que tinha em mãos e o degolou ali.
35 — ausente —
35 Saul edificou um altar ao Senhor. Este foi o primeiro altar que ele levantou.
36 — ausente —
36 Depois Saul disse: Desçamos durante a noite contra os filisteus e despojemo-los até os primeiros albores do dia e não deixemos vivo um só homem deles. O povo disse: Faze tudo o que melhor te parecer. Então o sacerdote disse: Aproximemo-nos aqui de Deus.
37 — ausente —
37 Saul consultou a Deus: Perseguirei os filisteus? Entregá-los-eis nas mãos de Israel? Mas Deus não lhe respondeu dessa vez.
38 — ausente —
38 Saul disse: Fazei vir aqui todos os chefes do povo; investigar e dizei-me qual é o pecado que hoje se cometeu.
39 — ausente —
39 Pela vida do Senhor, libertador de Israel! Mesmo que fosse o meu filho Jônatas, ele morrerá! Mas ninguém na multidão lhe respondeu.
40 — ausente —
40 Ponde-vos de um lado, disse ele a todo o Israel; eu e meu filho Jônatas estaremos do outro. A multidão respondeu-lhe: Faze o que te parecer melhor.
41 — ausente —
41 Saul disse ao Senhor: Deus de Israel, dai-nos a conhecer a verdade! Jônatas e Saul foram designados pela sorte, e o povo ficou livre.
42 — ausente —
42 Então Saul disse: Lançai a sorte entre mim e Jônatas, meu filho. E caiu a sorte em Jônatas.
43 — ausente —
43 Confessa-me o que fizeste, disse Saul ao seu filho. Jônatas contou-lhe: Provei um pouco de mel com a ponta da vara que eu. tinha na mão. Eis que vou morrer!
44 — ausente —
44 Saul disse: Trate-me Deus com todo o rigor, se não morreres, Jônatas!
45 — ausente —
45 Mas o povo interveio: Como haveria de perecer Jônatas, ele que deu essa vitória tão grande a Israel? Isso não pode ser! Viva Deus! Nem um só cabelo de sua cabeça cairá por terra, porque foi por Deus que ele operou hoje dessa forma. Assim o povo salvou Jônatas, e ele não morreu.
46 — ausente —
46 Saul voltou e não perseguiu os filisteus, que foram para as suas terras.
47 — ausente —
47 Saul, depois de ter tomado posse do reino de Israel, combateu contra todos os inimigos da vizinhança: Moab, os amonitas, Edom, os reis de Soba, os filisteus; para onde quer que se voltava, ele vencia.
48 — ausente —
48 Portou-se valorosamente, feriu Amalec e livrou Israel das mãos dos que o devastavam.
49 — ausente —
49 Os filhos de Saul foram Jônatas, Jessui e Melquisua; a primogênita de suas duas filhas chamava-se Merob, a mais nova Micol.
50 — ausente —
50 Sua mulher chamava-se Aquinoã, filha de Aquimaas. O general de seu exército era Abner, filho de Ner, tio de Saul.
51 — ausente —
51 Cís, pai de Saul, e Ner, pai de Abner, eram filhos de Abiel.
52 — ausente —
52 Durante todo o tempo da vida de Saul a guerra foi encarniçada contra os filisteus. O rei, logo que descobria um homem forte e valente, tomava-o a seu serviço.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.