1 Samuel 14

Mama Kuurrku Wangka (NTJ) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 — ausente —
1 Um dia Jônatas disse ao rapaz que carregava as suas armas: — Vamos até o acampamento filisteu, que está no outro lado do desfiladeiro. Mas Jônatas não contou ao pai o que ia fazer.
2 — ausente —
2 Saul estava em Migrom, perto de Gibeá, acampado debaixo de um pé de romã. Com ele estavam mais ou menos seiscentos homens.
3 — ausente —
3 O sacerdote que usava o manto sacerdotal era Aías, filho de Aitube e sobrinho de Icabô. (Icabô era filho de Fineias e neto de Eli, que havia sido sacerdote do Senhor Deus em Siló.) Os homens não sabiam que Jônatas havia saído do acampamento.
4 — ausente —
4 No desfiladeiro que Jônatas tinha de atravessar para chegar ao acampamento dos filisteus, havia duas grandes pedras, uma de cada lado da passagem. Uma era chamada de Bosês, e a outra, de Senê.
5 — ausente —
5 Uma estava no lado norte do desfiladeiro, de frente para Micmás, e a outra, no lado sul, de frente para Geba.
6 — ausente —
6 Jônatas disse ao rapaz que o acompanhava: — Vamos até o acampamento desses filisteus pagãos. Pode ser que o
7 — ausente —
7 O rapaz respondeu: — Faça o que achar melhor! Eu estou com o senhor.
8 Nyangka Tjanatjantu watjarnu, “Yuwa, yitipirringkulalpi-li yartakarri. Nyangka-linyayayi warrmarla Pilitjinyamartatjilu nyawa.
8 — Muito bem! — respondeu Jônatas. — Vamos até lá e deixemos que aqueles homens nos vejam.
9 Nyangka-tjinguru-linyaya watjalku ngaratjaku nyangka-linyayayi ngayulakutu nyakula pitja. Palunyangka-lin nyinaku.
9 Se eles disserem para ficarmos parados até que cheguem perto de nós, nós obedeceremos.
10 Wiya-tjinguru-linyaya yarltiku. Nyangka-lin mapitjaku-tjananya wakalku. Tjiinyamarntu-linyaya yarltinyangka-lin nintilu kulilku, ‘Munta yuwa. Mama Kuurrtu-linya yirringkanku-tjananya wakara wiyaltjaku.’”
10 Mas, se disserem para irmos até o lugar onde eles estão, nós iremos, pois isso será o sinal de que o Senhor Deus nos deu a vitória.
11 Nyangka-pula mularrpartu yartakarringu. Nyangka-ya warrmarla Pilitjinyamartatjilu nyakulalpi panypuratjarralu watjarnu, “Wiya, munkarra nyawa. Yitjurayilku tjamupirti-ya nyarra pirtinguru ngalyapakarnu.”
11 Aí os dois deixaram que os filisteus os vissem. E estes disseram: — Vejam! Alguns hebreus estão saindo das tocas onde estavam escondidos.
12 Nyangka-ya mirrangu watjarnu, “Pitja-pula kulila.”
12 Então os soldados filisteus chamaram Jônatas e o rapaz: — Subam até aqui! Queremos mostrar uma coisa a vocês. Jônatas disse ao rapaz: — Siga-me, pois o
13 Nyangka Tjanatjannga mara-mara ngalyatatirayintja. Nyangka wati yangupalalu marlawanalurtu wanarayintja. Nyangka Tjanatjantu warrmarla Pilitjinyamartatji wakara punkatjingaranytja. Nyangka wati yangupalalu-tjananya mirrirntaranytja.
13 Ele subiu engatinhando, e o rapaz o seguiu. Jônatas ia atacando e derrubando os filisteus, e o rapaz os ia matando.
14 Tjiinya-pula waarrpungkulalpi warrmarla 20 wakarnu mirrirntanu.
14 Nesse primeiro ataque eles mataram cerca de vinte homens, em uma área de mais ou menos mil e duzentos metros quadrados.
15 Nyangka-ya Pilitjinyamartatji pirninyartu ngurlu-ngurlurringu. Nyangka manta yurri-yurringu. Nyangka-ya purtu kuli-kulirnu.
15 Todos os filisteus que estavam no acampamento ficaram apavorados. Os patrulheiros e os soldados do acampamento tremeram de medo. A terra também tremeu, e houve uma grande confusão.
16 Nyangka Tjuulku warrmarla tiwanguru ngarala nyakupayilu-ya nyangu warrmarla Pilitjinyamartatji-ya kuwar-kuwararringkulalpi kukurrpa parrapitjalayintja. Palunyalu-ya Tjuulta tjakultjunu.
16 Os espiões de Saul que estavam em Gibeá, no território da tribo de Benjamim, viram que os filisteus estavam tontos, correndo para cá e para lá.
17 Nyangka Tjuultu-tjananya watjarnu, “Parranyawa-ya ngayuku warrmarla pirninya nyawa, ‘Ngananya wiyarringu?’” Nyangka-ya mularrpartu parranyakulayirnu nyangu Tjanatjannga-pula wiyarringu.
17 Então Saul disse aos seus oficiais: — Contem os nossos soldados e vejam quem está faltando. Eles contaram e descobriram que estavam faltando Jônatas e o rapaz que carregava as suas armas.
18 Nyangka tjiinya wati kutju tiinti miirl-miirlta waarka palyalpayi-tjananya warrmarlangka nyinarranytja. Nyangka Tjuultu-lu yarltingu watjarnu, “Pitja. Nyangka-la Mama Kuurrnga tjapila yaaltji-yaaltji-lanku palyaltjaku.”
18 Aí Saul disse a Aías, o sacerdote: — Traga aqui a Ele disse isso porque naquele tempo a arca ia na frente do povo de Israel.
19 Nyangka wangkarranyangkartu Tjuultu nyangu warrmarla Pilitjinyamartatji-ya ma-kuwar-kuwararringkulalpi mirrarra parrakukurraaranytja. Nyangka Tjuultu wantirralpi wati palunyanya watjarnu, “Palya. Wanti-li marlarritjakutarrartu. Nyangka-la waarrpungkula-tjananya ngurlura wanala.”
19 Enquanto Saul falava com o sacerdote, a confusão no acampamento filisteu aumentava cada vez mais. Então Saul disse ao sacerdote: — Você não precisa mais consultar o
20 Nyangka Tjuultunku warrmarla pirninya yarltirra yanu. Nyangka-ya pitjangu waalkarrarnu Pilitjinyamartatjingka nyangu tjiinya-ya kuwar-kuwararringu yungarrapirtilutarrartu-yanku ngaparrku-ngaparrkulu wakaranytja.
20 Aí ele e os seus homens entraram na batalha contra os filisteus. Estes, em completa confusão, estavam lutando uns contra os outros.
21 — ausente —
21 Os hebreus que haviam passado para o lado dos filisteus e tinham ido para o acampamento com eles mudaram de lado outra vez e se juntaram com Saul e Jônatas.
22 Nyangka-ya Yitjurayilku tjamupirti kutjupatjarra ngurlutjanu-ya marlaku pitjangu lurrtjurringu. Nyangka-tjananyaya pirnilurtu Pilitjinyamartatji pirninya wakaranytja.
22 Os israelitas que estavam escondidos nas montanhas de Efraim também souberam que os filisteus estavam fugindo. Eles se reuniram e atacaram os filisteus,
23 Wakara-tjananya wanarayirnu mawantingu. Tjiinya tjirntu palunyangkartu Mama Kuurrtu Yitjurayilku tjamupirti paalytjunu kanyirnu.
23 lutando todo o caminho até além de Bete-Avém. E o Senhor Deus deu naquele dia a vitória ao povo de Israel.
24 — ausente —
24 Naquele dia os israelitas estavam fracos de fome porque Saul havia feito este juramento: “Quem comer qualquer coisa hoje, antes de eu me vingar dos meus inimigos, será amaldiçoado.” Por isso, ninguém tinha comido nada o dia inteiro.
25 — ausente —
25 Todos eles chegaram a um bosque e ali acharam mel por toda parte.
26 — ausente —
26 As árvores estavam cheias de mel, mas ninguém comeu nada porque eles estavam com medo do juramento de Saul.
27 — ausente —
27 Mas Jônatas não tinha ouvido o seu pai dar a ordem ao povo. Por isso, estendeu o bastão que tinha na mão, molhou a ponta num favo e comeu um pouco de mel. E logo se sentiu melhor.
28 — ausente —
28 Mas um dos homens disse: — Todos estão fracos de fome porque o seu pai nos ameaçou, dizendo: “Quem comer qualquer coisa hoje será amaldiçoado!”
29 — ausente —
29 Então Jônatas respondeu: — O meu pai fez uma coisa terrível com o nosso povo. Vejam como estou me sentindo melhor depois de comer um pouco deste mel!
30 — ausente —
30 Teria sido bem melhor se hoje o nosso povo tivesse comido o alimento que tomou do inimigo quando o derrotou. Imaginem quantos filisteus mais eles teriam matado!
31 — ausente —
31 Naquele dia os israelitas derrotaram os filisteus, lutando desde Micmás até Aijalom. A essa altura os israelitas estavam muito fracos de fome.
32 — ausente —
32 Por isso, avançaram sobre o que haviam tirado dos inimigos, isto é, as ovelhas, as vacas e os bezerros, e os mataram ali mesmo e comeram a carne com o sangue.
33 — ausente —
33 Aí alguém foi dizer a Saul: — Olhe! O povo está pecando contra Deus, comendo carne sem primeiro deixar escorrer o sangue. Saul gritou: — Isso é traição! Rolem aqui para mim uma pedra grande.
34 — ausente —
34 E ordenou ainda: — Vão para o meio do povo e digam a eles que tragam aqui o seu gado e as suas ovelhas. E que os matem e os comam aqui. E que não pequem contra Deus, comendo carne com sangue. Por isso, naquela noite, todos trouxeram o seu gado e o mataram ali.
35 — ausente —
35 E Saul construiu um altar para o Senhor Deus, e esse foi o primeiro que ele construiu.
36 — ausente —
36 Aí Saul disse aos seus soldados: — Vamos descer de noite e atacar os filisteus. Até o amanhecer nós tomaremos tudo o que eles têm e não deixaremos nenhum filisteu vivo. Eles responderam: — Faça o que achar melhor. Mas o sacerdote disse: — Primeiro vamos consultar a Deus.
37 — ausente —
37 Aí Saul perguntou a Deus: — Devo atacar os filisteus? Tu darás a vitória ao povo de Israel? Mas naquele dia Deus não respondeu nada.
38 — ausente —
38 Então Saul disse aos oficiais: — Venham aqui e descubram que pecado foi cometido hoje.
39 — ausente —
39 Eu prometo pelo Senhor , o Deus vivo, o Salvador de Israel, que, mesmo que o culpado seja o meu filho Jônatas, eu o matarei. Mas ninguém respondeu nada.
40 — ausente —
40 Então Saul ordenou: — Fiquem todos de um lado. Eu e o meu filho Jônatas ficaremos do outro. — Faça o que achar melhor! — responderam eles.
41 — ausente —
41 Então Saul disse ao Senhor , o Deus de Israel: — Ó Deus, por que não me respondeste hoje? Ó E a resposta indicou Jônatas e Saul e não os soldados.
42 — ausente —
42 Então Saul disse: — Façam o sorteio para saber se a culpa é minha ou do meu filho Jônatas. E Jônatas foi indicado.
43 — ausente —
43 Então Saul perguntou: — O que foi que você fez? — Eu comi um pouco de mel que tirei com a ponta do bastão que eu tinha na mão! — respondeu Jônatas. — E estou aqui, pronto para morrer.
44 — ausente —
44 — Que Deus me mate se você não for morto! — disse Saul.
45 — ausente —
45 Mas os soldados responderam: — Isso, nunca! Jônatas, que deu esta grande vitória ao povo de Israel, não deve morrer. Nós prometemos pelo E assim os soldados salvaram Jônatas da morte.
46 — ausente —
46 Saul parou de perseguir os filisteus, e eles voltaram para a sua terra.
47 — ausente —
47 Depois que se tornou o rei de Israel, Saul lutou contra todos os povos vizinhos que eram seus inimigos: os povos de Moabe, de Amom e de Edom, os reis de Zoba e os filisteus. E em toda parte em que lutava era vitorioso.
48 — ausente —
48 Saul lutou corajosamente e venceu os amalequitas. E defendeu o povo de Israel de todos os ataques.
49 — ausente —
49 Saul tinha três filhos homens: Jônatas, Isvi e Malquisua. A sua filha mais velha chamava-se Merabe, e a mais nova, Mical.
50 — ausente —
50 A sua mulher chamava-se Ainoã e era filha de Aimaás. O comandante do exército de Saul era o seu primo Abner, filho de seu tio Ner.
51 — ausente —
51 Quis, o pai de Saul, e Ner, o pai de Abner, eram filhos de Abiel.
52 — ausente —
52 Durante toda a sua vida Saul lutou ferozmente contra os filisteus. E, sempre que encontrava um homem forte e valente, ele o alistava no seu exército.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.