1 Samuel 14

Mama Kuurrku Wangka (NTJ) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 — ausente —
1 Certo dia, Jônatas, filho de Saul, disse a seu escudeiro: “Venha, vamos ao lugar onde fica o destacamento dos filisteus”. Mas Jônatas não contou a seu pai o que pretendia fazer.
2 — ausente —
2 Enquanto isso, Saul estava acampado nos arredores de Gibeá, em volta da árvore de romãs em Migrom, junto com cerca de seiscentos homens.
3 — ausente —
3 Entre eles estava Aías, o sacerdote, que levava o colete sacerdotal. Aías era filho de Aitube, irmão de Icabode, filho de Fineias, filho de Eli, que tinha servido como sacerdote do S enhor em Siló. Ninguém percebeu que Jônatas havia saído do acampamento.
4 — ausente —
4 Para chegar ao destacamento dos filisteus, teve de passar por entre dois penhascos; um se chamava Bozez, e o outro, Sené.
5 — ausente —
5 Um ficava ao norte, de frente para Micmás, e o outro, ao sul, de frente para Geba.
6 — ausente —
6 Jônatas disse a seu escudeiro: “Vamos atravessar até o destacamento daqueles incircuncisos! Quem sabe o S enhor nos ajudará, pois nada pode deter o S enhor . Ele pode vencer com muitos guerreiros e, também, com apenas uns poucos!”.
7 — ausente —
7 “Faça o que lhe parecer melhor”, respondeu o escudeiro. “Eu o seguirei para onde o senhor for!”
8 Nyangka Tjanatjantu watjarnu, “Yuwa, yitipirringkulalpi-li yartakarri. Nyangka-linyayayi warrmarla Pilitjinyamartatjilu nyawa.
8 “Pois bem”, disse Jônatas. “Vamos atravessar e deixar que nos vejam.
9 Nyangka-tjinguru-linyaya watjalku ngaratjaku nyangka-linyayayi ngayulakutu nyakula pitja. Palunyangka-lin nyinaku.
9 Se disserem: ‘Fiquem onde estão, ou mataremos vocês’, ficaremos parados e não iremos até eles.
10 Wiya-tjinguru-linyaya yarltiku. Nyangka-lin mapitjaku-tjananya wakalku. Tjiinyamarntu-linyaya yarltinyangka-lin nintilu kulilku, ‘Munta yuwa. Mama Kuurrtu-linya yirringkanku-tjananya wakara wiyaltjaku.’”
10 Mas, se disserem: ‘Subam até aqui e lutem’, então subiremos. Será sinal de que o S enhor os entregará em nossas mãos.”
11 Nyangka-pula mularrpartu yartakarringu. Nyangka-ya warrmarla Pilitjinyamartatjilu nyakulalpi panypuratjarralu watjarnu, “Wiya, munkarra nyawa. Yitjurayilku tjamupirti-ya nyarra pirtinguru ngalyapakarnu.”
11 Quando os filisteus os viram chegando, gritaram: “Vejam! Os hebreus estão saindo dos buracos onde estavam escondidos!”.
12 Nyangka-ya mirrangu watjarnu, “Pitja-pula kulila.”
12 Então os homens do destacamento gritaram para Jônatas e seu escudeiro: “Subam até aqui, e nós lhes daremos uma lição!”. “Venha, suba logo atrás de mim”, disse Jônatas a seu escudeiro. “O S
13 Nyangka Tjanatjannga mara-mara ngalyatatirayintja. Nyangka wati yangupalalu marlawanalurtu wanarayintja. Nyangka Tjanatjantu warrmarla Pilitjinyamartatji wakara punkatjingaranytja. Nyangka wati yangupalalu-tjananya mirrirntaranytja.
13 Então subiram usando os pés e as mãos. Jônatas derrubava os filisteus e, atrás dele, seu escudeiro os matava.
14 Tjiinya-pula waarrpungkulalpi warrmarla 20 wakarnu mirrirntanu.
14 Mataram, no total, cerca de vinte homens, numa pequena porção de terra.
15 Nyangka-ya Pilitjinyamartatji pirninyartu ngurlu-ngurlurringu. Nyangka manta yurri-yurringu. Nyangka-ya purtu kuli-kulirnu.
15 De repente, o pânico tomou conta do exército filisteu, tanto no acampamento como no campo, e também nos destacamentos e nos grupos de ataque. Naquele instante, houve um terremoto, e todos se encheram de terror.
16 Nyangka Tjuulku warrmarla tiwanguru ngarala nyakupayilu-ya nyangu warrmarla Pilitjinyamartatji-ya kuwar-kuwararringkulalpi kukurrpa parrapitjalayintja. Palunyalu-ya Tjuulta tjakultjunu.
16 As sentinelas de Saul em Gibeá de Benjamim viram que o imenso exército dos filisteus começou a debandar em todas as direções.
17 Nyangka Tjuultu-tjananya watjarnu, “Parranyawa-ya ngayuku warrmarla pirninya nyawa, ‘Ngananya wiyarringu?’” Nyangka-ya mularrpartu parranyakulayirnu nyangu Tjanatjannga-pula wiyarringu.
17 Saul ordenou ao povo: “Façam a chamada e verifiquem quem está faltando!”. Quando fizeram a chamada, descobriram que Jônatas e seu escudeiro não estavam ali.
18 Nyangka tjiinya wati kutju tiinti miirl-miirlta waarka palyalpayi-tjananya warrmarlangka nyinarranytja. Nyangka Tjuultu-lu yarltingu watjarnu, “Pitja. Nyangka-la Mama Kuurrnga tjapila yaaltji-yaaltji-lanku palyaltjaku.”
18 Então Saul gritou para Aías: “Traga o colete sacerdotal!”, pois, naquele tempo, Aías usava o colete sacerdotal diante dos israelitas.
19 Nyangka wangkarranyangkartu Tjuultu nyangu warrmarla Pilitjinyamartatji-ya ma-kuwar-kuwararringkulalpi mirrarra parrakukurraaranytja. Nyangka Tjuultu wantirralpi wati palunyanya watjarnu, “Palya. Wanti-li marlarritjakutarrartu. Nyangka-la waarrpungkula-tjananya ngurlura wanala.”
19 Enquanto Saul falava com o sacerdote, o tumulto e a gritaria no acampamento dos filisteus aumentaram. Então Saul disse ao sacerdote: “Não precisa mais usar o colete!”.
20 Nyangka Tjuultunku warrmarla pirninya yarltirra yanu. Nyangka-ya pitjangu waalkarrarnu Pilitjinyamartatjingka nyangu tjiinya-ya kuwar-kuwararringu yungarrapirtilutarrartu-yanku ngaparrku-ngaparrkulu wakaranytja.
20 Então Saul e todos os soldados correram para a batalha e encontraram os filisteus matando uns aos outros. Havia grande confusão por toda parte.
21 — ausente —
21 Até os hebreus que antes haviam desertado para o lado dos filisteus se rebelaram e se uniram a Saul, a Jônatas e ao restante dos israelitas.
22 Nyangka-ya Yitjurayilku tjamupirti kutjupatjarra ngurlutjanu-ya marlaku pitjangu lurrtjurringu. Nyangka-tjananyaya pirnilurtu Pilitjinyamartatji pirninya wakaranytja.
22 Quando os homens de Israel que haviam se escondido na região montanhosa de Efraim ouviram que os filisteus fugiam, também os perseguiram.
23 Wakara-tjananya wanarayirnu mawantingu. Tjiinya tjirntu palunyangkartu Mama Kuurrtu Yitjurayilku tjamupirti paalytjunu kanyirnu.
23 Assim, o S enhor livrou Israel naquele dia, e a batalha continuou até além de Bete-Áven.
24 — ausente —
24 Os homens de Israel estavam exaustos naquele dia, pois Saul lhes havia imposto este juramento: “Maldito seja aquele que comer antes do anoitecer, antes de eu ter me vingado inteiramente de meus inimigos”. Por isso, ninguém comeu nada o dia todo,
25 — ausente —
25 embora tivessem encontrado favos de mel no chão do bosque.
26 — ausente —
26 Não se atreveram a provar o mel, pois temiam o juramento exigido por Saul.
27 — ausente —
27 Jônatas, porém, não sabendo do juramento de seu pai, enfiou a ponta de uma vara num favo e comeu o mel. Depois de comer, recuperou as forças.
28 — ausente —
28 Vendo isso, um dos soldados lhe disse: “Seu pai obrigou o exército a fazer um juramento severo, pelo qual quem comer alguma coisa hoje será maldito. Por isso todos estão exaustos”.
29 — ausente —
29 “Meu pai trouxe desgraça sobre o povo!”, exclamou Jônatas. “Vejam como recuperei as forças depois de provar um pouco de mel.
30 — ausente —
30 Se os homens tivessem recebido permissão para comer à vontade do alimento que encontraram entre os inimigos, imaginem quantos filisteus mais teríamos matado!”
31 — ausente —
31 Os israelitas perseguiram e mataram filisteus o dia todo, desde Micmás até Aijalom, e ficaram cada vez mais enfraquecidos.
32 — ausente —
32 Naquela noite, tomaram apressadamente os despojos da batalha; mataram ovelhas, bois e bezerros e comeram a carne com sangue.
33 — ausente —
33 Alguém foi dizer a Saul: “Veja, os soldados estão pecando contra o S enhor , comendo carne com sangue”. “Vocês cometeram um grande pecado!”, disse Saul. “Procurem uma pedra grande e tragam-na para cá.
34 — ausente —
34 Depois, saiam entre os soldados e digam-lhes: ‘Tragam os bois e as ovelhas até aqui! Abatam os animais e deixem o sangue escorrer antes de comer. Não pequem contra o S enhor , comendo carne ainda com sangue’.” Naquela noite, portanto, todos os soldados levaram os animais e os abateram ali.
35 — ausente —
35 Então Saul construiu um altar para o S enhor ; foi o primeiro altar que ele construiu para o S enhor .
36 — ausente —
36 Depois Saul disse: “Vamos perseguir os filisteus a noite toda, saqueá-los até o amanhecer e destruir até o último deles”. Seus homens responderam: “Faremos o que o rei achar melhor”. O sacerdote, porém, disse: “Primeiro vamos consultar Deus”.
37 — ausente —
37 Então Saul perguntou a Deus: “Devemos ir atrás dos filisteus? Tu os entregarás nas mãos de Israel?”. Mas Deus não lhe respondeu naquele dia.
38 — ausente —
38 Então Saul ordenou: “Todos os comandantes do exército, apresentem-se a mim! Descubram como e por que aconteceu esse pecado!
39 — ausente —
39 Tão certo como vive o S enhor , aquele que resgatou Israel, o culpado morrerá, mesmo que seja meu filho Jônatas!”. Contudo, ninguém lhe disse nada.
40 — ausente —
40 Saul disse a todo o Israel: “Jônatas e eu ficaremos aqui, e todos vocês ficarão ali”. E os homens responderam: “Faça o que o rei achar melhor”.
41 — ausente —
41 Em seguida, Saul orou: “Ó S enhor , o Deus de Israel, mostra-nos quem é culpado e quem é inocente”. Por sorteio, Jônatas e Saul foram escolhidos como sendo os culpados, e o povo foi declarado inocente.
42 — ausente —
42 Saul disse: “Façam outro sorteio entre mim e Jônatas”. E Jônatas foi escolhido como o culpado.
43 — ausente —
43 “Diga-me o que você fez”, ordenou Saul. “Provei um pouco de mel”, confessou Jônatas. “Foi apenas uma pequena porção, na ponta de minha vara. Estou pronto para morrer!”
44 — ausente —
44 Então Saul disse: “Sim, Jônatas, você deve morrer. Que Deus me castigue severamente se você não for morto por isso”.
45 — ausente —
45 Os soldados, porém, disseram a Saul: “Jônatas conquistou esta grande vitória para Israel. Acaso ele deve morrer? De maneira nenhuma! Tão certo como o S enhor vive, ninguém tocará num fio de cabelo da cabeça dele, pois hoje Deus o ajudou a realizar um grande feito”. E assim o povo salvou Jônatas da morte.
46 — ausente —
46 Então Saul deixou de perseguir os filisteus, e eles voltaram para sua terra.
47 — ausente —
47 Depois que Saul havia se firmado como rei de Israel, lutou contra seus inimigos ao redor: contra Moabe, Amom e Edom, contra os reis de Zobá e contra os filisteus. E, para qualquer lado que se voltava, era vitorioso.
48 — ausente —
48 Realizou grandes feitos e derrotou os amalequitas, livrando Israel de todos que o haviam saqueado.
49 — ausente —
49 Os filhos de Saul eram Jônatas, Isbosete e Malquisua. Também tinha duas filhas: Merabe, a mais velha, e Mical, a mais nova.
50 — ausente —
50 A esposa de Saul se chamava Ainoã, filha de Aimaás. O comandante do exército de Saul era Abner, filho de Ner, tio de Saul.
51 — ausente —
51 Quis, pai de Saul, e Ner, pai de Abner, eram filhos de Abiel.
52 — ausente —
52 Os israelitas lutaram ferrenhamente contra os filisteus durante toda a vida de Saul. Por isso, sempre que Saul via um jovem forte e valente, logo o convocava para seu exército.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.