1 Samuel 14
Mama Kuurrku Wangka (NTJ) vs ARIB
1 — ausente —
1 Sucedeu, pois, um dia, que Jônatas, filho de Saul, disse ao seu escudeiro: Vem, passemos à guarnição dos filisteus, que está do outro lado. Mas não o fez saber a seu pai.
2 — ausente —
2 Ora Saul estava na extremidade de Gibeá, debaixo da romeira que havia em Migrom; e o povo que estava com ele era cerca de seiscentos homens;
3 — ausente —
3 e Aíja, filho de Aitube, irmão de Icabô, filho de Finéias, filho de Eli, sacerdote do Senhor em Siló, trazia o éfode. E o povo não sabia que Jônatas tinha ido.
4 — ausente —
4 Ora, entre os desfiladeiros pelos quais Jônatas procurava chegar à guarnição dos filisteus, havia um penhasco de um e de outro lado; o nome de um era Bozez, e o nome do outro Sené.
5 — ausente —
5 Um deles estava para o norte defronte de Micmás, e o outro para o sul defronte de Gibeá.
6 — ausente —
6 Disse, pois, Jônatas ao seu escudeiro: Vem, passemos à guarnição destes incircuncisos; porventura operará o Senhor por nós, porque para o Senhor nenhum impedimento há de livrar com muitos ou com poucos.
7 — ausente —
7 Ao que o seu escudeiro lhe respondeu: Faze tudo o que te aprouver; segue, eis-me aqui, a tua disposição será a minha.
8 Nyangka Tjanatjantu watjarnu, “Yuwa, yitipirringkulalpi-li yartakarri. Nyangka-linyayayi warrmarla Pilitjinyamartatjilu nyawa.
8 Disse Jônatas: Eis que passaremos àqueles homens, e nos descobriremos a eles.
9 Nyangka-tjinguru-linyaya watjalku ngaratjaku nyangka-linyayayi ngayulakutu nyakula pitja. Palunyangka-lin nyinaku.
9 Se nos disserem: Parai até que cheguemos a vós; então ficaremos no nosso lugar, e não subiremos a eles.
10 Wiya-tjinguru-linyaya yarltiku. Nyangka-lin mapitjaku-tjananya wakalku. Tjiinyamarntu-linyaya yarltinyangka-lin nintilu kulilku, ‘Munta yuwa. Mama Kuurrtu-linya yirringkanku-tjananya wakara wiyaltjaku.’”
10 Se, porém, disserem: Subi a nós; então subiremos, pois o Senhor os entregou em nossas mãos; isso nos será por sinal.
11 Nyangka-pula mularrpartu yartakarringu. Nyangka-ya warrmarla Pilitjinyamartatjilu nyakulalpi panypuratjarralu watjarnu, “Wiya, munkarra nyawa. Yitjurayilku tjamupirti-ya nyarra pirtinguru ngalyapakarnu.”
11 Então ambos se descobriram à guarnição dos filisteus, e os filisteus disseram: Eis que já os hebreus estão saindo das cavernas em que se tinham escondido.
12 Nyangka-ya mirrangu watjarnu, “Pitja-pula kulila.”
12 E os homens da guarnição disseram a Jônatas e ao seu escudeiro: Subi a nós, e vos ensinaremos uma coisa. Disse, pois, Jônatas ao seu escudeiro: Sobe atrás de mim, porque o Senhor os entregou na mão de Israel.
13 Nyangka Tjanatjannga mara-mara ngalyatatirayintja. Nyangka wati yangupalalu marlawanalurtu wanarayintja. Nyangka Tjanatjantu warrmarla Pilitjinyamartatji wakara punkatjingaranytja. Nyangka wati yangupalalu-tjananya mirrirntaranytja.
13 Então trepou Jônatas de gatinhas, e o seu escudeiro atrás dele; e os filisteus caíam diante de Jônatas, e o seu escudeiro os matava atrás dele.
14 Tjiinya-pula waarrpungkulalpi warrmarla 20 wakarnu mirrirntanu.
14 Esta primeira derrota, em que Jônatas e o seu escudeiro mataram uns vinte homens, deu-se dentro de meia jeira de terra.
15 Nyangka-ya Pilitjinyamartatji pirninyartu ngurlu-ngurlurringu. Nyangka manta yurri-yurringu. Nyangka-ya purtu kuli-kulirnu.
15 Pelo que houve tremor no arraial, no campo e em todo o povo; também a própria guarnição e os saqueadores tremeram; e até a terra estremeceu; de modo que houve grande pânico.
16 Nyangka Tjuulku warrmarla tiwanguru ngarala nyakupayilu-ya nyangu warrmarla Pilitjinyamartatji-ya kuwar-kuwararringkulalpi kukurrpa parrapitjalayintja. Palunyalu-ya Tjuulta tjakultjunu.
16 Olharam, pois, as sentinelas de Saul e Gibeá de Benjamim, e eis que a multidão se derretia, fugindo para cá e para lá.
17 Nyangka Tjuultu-tjananya watjarnu, “Parranyawa-ya ngayuku warrmarla pirninya nyawa, ‘Ngananya wiyarringu?’” Nyangka-ya mularrpartu parranyakulayirnu nyangu Tjanatjannga-pula wiyarringu.
17 Disse então Saul ao povo que estava com ele: Ora, contai e vede quem é que saiu dentre nós: E contaram, e eis que nem Jônatas nem o seu escudeiro estava ali.
18 Nyangka tjiinya wati kutju tiinti miirl-miirlta waarka palyalpayi-tjananya warrmarlangka nyinarranytja. Nyangka Tjuultu-lu yarltingu watjarnu, “Pitja. Nyangka-la Mama Kuurrnga tjapila yaaltji-yaaltji-lanku palyaltjaku.”
18 Então Saul disse a Aíja: Traze aqui a arca de Deus. Pois naquele dia estava a arca de Deus com os filhos de Israel.
19 Nyangka wangkarranyangkartu Tjuultu nyangu warrmarla Pilitjinyamartatji-ya ma-kuwar-kuwararringkulalpi mirrarra parrakukurraaranytja. Nyangka Tjuultu wantirralpi wati palunyanya watjarnu, “Palya. Wanti-li marlarritjakutarrartu. Nyangka-la waarrpungkula-tjananya ngurlura wanala.”
19 E sucedeu que, estando Saul ainda falando com o sacerdote, o alvoroço que havia no arraial dos filisteus ia crescendo muito; pelo que disse Saul ao sacerdote: Retira a tua mão.
20 Nyangka Tjuultunku warrmarla pirninya yarltirra yanu. Nyangka-ya pitjangu waalkarrarnu Pilitjinyamartatjingka nyangu tjiinya-ya kuwar-kuwararringu yungarrapirtilutarrartu-yanku ngaparrku-ngaparrkulu wakaranytja.
20 Então Saul e todo o povo que estava com ele se reuniram e foram à peleja; e eis que dentre os filisteus a espada de um era contra o outro, e houve mui grande derrota.
21 — ausente —
21 Os hebreus que estavam dantes com os filisteus, e tinham subido com eles ao arraial, também se ajuntaram aos israelitas que estavam com Saul e Jônatas.
22 Nyangka-ya Yitjurayilku tjamupirti kutjupatjarra ngurlutjanu-ya marlaku pitjangu lurrtjurringu. Nyangka-tjananyaya pirnilurtu Pilitjinyamartatji pirninya wakaranytja.
22 E todos os homens de Israel que se haviam escondido na região montanhosa de Efraim, ouvindo que os filisteus fugiam, também os perseguiram de perto na peleja.
23 Wakara-tjananya wanarayirnu mawantingu. Tjiinya tjirntu palunyangkartu Mama Kuurrtu Yitjurayilku tjamupirti paalytjunu kanyirnu.
23 Assim o Senhor livrou a Israel naquele dia, e a batalha passou além de Bete-Aven.
24 — ausente —
24 Ora, os homens de Israel estavam já exaustos naquele dia, porquanto Saul conjurara o povo, dizendo: Maldito o homem que comer pão antes da tarde, antes que eu me vingue de meus inimigos. Pelo que todo o povo se absteve de comer.
25 — ausente —
25 Mas todo o povo chegou a um bosque, onde havia mel à flor da terra.
26 — ausente —
26 Chegando, pois, o povo ao bosque, viu correr o mel; todavia ninguém chegou a mão à boca, porque o povo temia a conjuração.
27 — ausente —
27 Jônatas, porém, não tinha ouvido quando seu pai conjurara o povo; pelo que estendeu a ponta da vara que tinha na mão, e a molhou no favo de mel; e, ao chegar a mão à boca, aclararam-se-lhe os olhos.
28 — ausente —
28 Então disse um do povo: Teu pai solenemente conjurou o povo, dizendo: Maldito o homem que comer pão hoje. E o povo ainda desfalecia.
29 — ausente —
29 Pelo que disse Jônatas: Meu pai tem turbado a terra; ora vede como se me aclararam os olhos por ter provado um pouco deste mel.
30 — ausente —
30 Quanto maior não teria sido a derrota dos filisteus se o povo hoje tivesse comido livremente do despojo, que achou de seus inimigos?
31 — ausente —
31 Feriram, contudo, naquele dia aos filisteus, desde Micmás até Aijalom. E o povo desfaleceu em extremo;
32 — ausente —
32 então o povo se lançou ao despojo, e tomou ovelhas, bois e bezerros e, degolando-os no chão, comeu-os com o sangue.
33 — ausente —
33 E o anunciaram a Saul, dizendo: Eis que o povo está pecando contra o Senhor, comendo carne com o sangue. Respondeu Saul: Procedestes deslealmente. Trazei-me aqui já uma grande pedra.
34 — ausente —
34 Disse mais Saul: Dispersai-vos entre e povo, e dizei-lhes: Trazei-me aqui cada um o seu boi, e cada um a sua ovelha e degolai-os aqui, e comei; e não pequeis contra e Senhor, comendo com sangue. Então todo o povo trouxe de noite, cada um o seu boi, e os degolaram ali.
35 — ausente —
35 Então edificou Saul um altar ao Senhor; este foi o primeiro altar que ele edificou ao Senhor.
36 — ausente —
36 Depois disse Saul: Desçamos de noite atrás dos filisteus, e despojemo-los, até e amanhecer, e não deixemos deles um só homem. E o povo disse: Faze tudo o que parecer bem aos teus olhos. Disse, porém, o sacerdote: Cheguemo-nos aqui a Deus.
37 — ausente —
37 Então consultou Saul a Deus, dizendo: Descerei atrás dos filisteus? entregá-los-ás na mão de Israel? Deus, porém, não lhe respondeu naquele dia.
38 — ausente —
38 Disse, pois, Saul: Chegai-vos para cá, todos os chefes do povo; informai-vos, e vede em que se cometeu hoje este pecado;
39 — ausente —
39 porque, como vive o Senhor que salva a Israel, ainda que seja em meu filha Jônatas, ele será morto. Mas de todo o povo ninguém lhe respondeu.
40 — ausente —
40 Disse mais a todo o Israel: Vós estareis dum lado, e eu e meu filho Jônatas estaremos do outro. Então disse o povo a Saul: Faze o que parecer bem aos teus olhos.
41 — ausente —
41 Falou, pois, Saul ao Senhor Deus de Israel: Mostra o que é justo. E Jônatas e Saul foram tomados por sorte, e o povo saiu livre.
42 — ausente —
42 Então disse Saul: Lançai a sorte entre mim e Jônatas, meu filho. E foi tomado Jônatas.
43 — ausente —
43 Disse então Saul a Jônatas: Declara-me o que fizeste. E Jônatas lho declarou, dizendo: Provei, na verdade, um pouco de mel com a ponta da vara que tinha na mão; eis-me pronto a morrer.
44 — ausente —
44 Ao que disse Saul: Assim me faça Deus, e outro tanto, se tu, certamente, não morreres, Jônatas.
45 — ausente —
45 Mas o povo disse a Saul: Morrerá, porventura, Jônatas, que operou esta grande salvação em Israel? Tal não suceda! como vive o Senhor, não lhe há de cair no chão um só cabelo da sua cabeça! pois com Deus fez isso hoje. Assim o povo livrou Jônatas, para que não morresse.
46 — ausente —
46 Então Saul deixou de perseguir os filisteus, e estes foram para o seu lugar.
47 — ausente —
47 Tendo Saul tomado o reino sobre Israel, pelejou contra todos os seus inimigos em redor: contra Moabe, contra os filhos de Amom, contra Edom, contra os reis de Zobá e contra os filisteus; e, para onde quer que se voltava, saía vitorioso.
48 — ausente —
48 Houve-se valorosamente, derrotando os amalequitas, e libertando Israel da mão dos que o saqueavam.
49 — ausente —
49 Ora, os filhos de Saul eram Jônatas, Isvi e Malquisua; os nomes de suas duas filhas eram estes: o da mais velha Merabe, e o da mais nova Mical.
50 — ausente —
50 O nome da mulher de Saul era Ainoã, filha de Aimaaz; e o nome do chefe do seu exército, Abner, filho de Ner, tio de Saul.
51 — ausente —
51 Quis, pai de Saul, e Ner, pai de Abner, eram filhos de Abiel.
52 — ausente —
52 E houve forte guerra contra os filisteus, por todos os dias de Saul; e sempre que Saul via algum homem poderoso e valente, o agregava a si.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.