Atos 20
Irinibare Tosorintsi Ocomantëgotëri Antigomi Jesoquirisito (NOTNT) vs NVT
1 Aroque imairetaigai Ejesosati, icaimaiguëri Paboro ira yogomeque quemisantatsiri. Aique yobetsatanaari, iáque irooti Maseroniaquë.
1 Passado o tumulto, Paulo mandou chamar os discípulos e os encorajou. Então se despediu e partiu para a Macedônia.
2 Iquenagueque canta. Tojai yogometaguetaigapëri quemisantatsiri irooti yareantaca quibatsiquë jitacha Guiresia
2 Enquanto estava lá, encorajou os discípulos em todas as cidades por onde passou. Em seguida, desceu à Grécia,
3 cara itimaque maba manchacori. Pënibaqueme irotetanëma pitotsiquë inguenocoque Siriaquë, aro igótocotaiguëri jorío iquengaigaca iróguiri. Iroro iquengasëretaguëca icanque:
3 onde ficou por três meses. Quando se preparava para navegar de volta à Síria, descobriu que alguns judeus conspiravam contra sua vida e decidiu voltar pela Macedônia.
4 Iáiguë Paboro aisa ira itsibata: Sópatoro itomi Piro Bereasati, Arisitárico aisa Seconto Tesarónicasati, Gayo Térebesati, Timoteo Irísitarasati, Tíquico aisa Torójimo Asiasati.
4 Alguns homens viajavam com ele: Sópatro, filho de Pirro, de Bereia; Aristarco e Secundo, de Tessalônica; Gaio, de Derbe; Timóteo; e Tíquico e Trófimo, da província da Ásia.
5 Icaegui obataiguëri Paboro irooti yareca poeboroquë jitacha Toróare. Canta yoguiaquina Paboro aisa naro Irocas sanguenatiro oca sanguenarica.
5 Eles foram adiante e esperaram por nós em Trôade.
6 Cara Jeripoquë aroque yapaiguëro pan ora te ingonaguero ora piponganta, aique nogagaiganaca Paboro aisa naro, naquenocoque pitotsiquë. Ocarati pabocorooti cataguiteri naretaja Toróarequë cara yoguiaquina iraegui obaquenguitsi. Aito cara natimaiguë 7 cataguiteri.
6 Terminada a Festa dos Pães sem Fermento, embarcamos num navio em Filipos e, cinco dias depois, nos reencontramos em Trôade, onde ficamos uma semana.
7 Tomincoquë napatotaigaca cara nantibatsaaguequero pan nanguengasëretantaiguëmari Jesos cara icamobicái. Cosamani iquenguitsapë Paboro irooti aganguite ipintsatacaninta iriátë naramani.
7 No primeiro dia da semana, nos reunimos com os irmãos de lá para o partir do pão. Paulo começou a falar ao povo e, como pretendia embarcar no dia seguinte, continuou até a meia-noite.
8 Aiti tojaiti obotagantsi cara napatotaigaca jonoquë oquibe pongotsi. Cara osobi aiti basini sitomencorentsi, aique quibatsi osobi.
8 A sala no andar superior onde estávamos reunidos era iluminada por muitas lamparinas.
9 Isobiaque omoroquë ira oboina jitacha Eótico. Ipotsiquitanë cosamaninta icomantagueantë Paboro. Aro isamasantanë ipariganë osobi. Nisigaiganaca naguëtaiganaque nágabitapari. Aroque icamaque.
9 O discurso de Paulo se estendeu por horas, e um jovem chamado Êutico, que estava sentado no parapeito da janela, ficou muito sonolento. Por fim, adormeceu profundamente, caiu de uma altura de três andares e morreu.
10 Yaguëtanë Paboro omanapague yabitsonopëri, icaniatanai. Icanque Paboro:
10 Paulo desceu, inclinou-se sobre o jovem e o abraçou. “Não se desesperem”, disse ele. “O rapaz está vivo!”
11 Aisati nataiganaji jonoquë, aro cara itibatsaaguepero pan Paboro, napaiguë. Përosati cara inibatobagaigaca irooti cara oquëtaguetanë niáigai.
11 Então todos subiram novamente, partiram o pão e comeram juntos. Paulo continuou a lhes falar até o amanhecer e depois partiu.
12 Yamapairi ira oboina teni ati ingantima tegotsitatsi, icaninasëretaiganaji quemisantatsiri.
12 Enquanto isso, o jovem foi levado para casa vivo, e todos sentiram grande alívio.
13 Icantaiguëna Paboro:
13 Paulo foi por terra até Assôs, onde havia definido que devíamos esperar por ele, enquanto nós fomos de navio.
14 Aro iniaigaina Asónquë, notetanaa pitotsiquë, naquenaiguë irooti poeboroquë ojita Mitirene.
14 Encontrou-se conosco em Assôs e navegamos juntos até Mitilene.
15 Oquëtaguetanai naquenocotaiguë irooti catingasati oboguesiquë jitacha Quío. Oquëtaguetanai aisati naquenocoque irooti basiniquë oboguesi ojita Samos. Cara pabisanaque maba cataguiteri naretaigapa poeboroquë ojita Mireto.
15 No dia seguinte, passamos em frente à ilha de Quios. No outro dia, atravessamos para a ilha de Samos e, um dia depois, chegamos a Mileto.
16 Iquianca Paboro irabisanaque Ejesoquë, tenta iraninte intimanë cosamani Asiaquë. Icoque iraretima Jerosarénquë cara queroquerai omoncarata cataguiteri jitacha Pentecosités.
16 Paulo havia decidido não aportar em Éfeso, pois não queria passar mais tempo na província da Ásia. Tinha pressa de chegar a Jerusalém, se possível, para a Festa de Pentecostes.
17 Cara Miretoquë icaimagantaiguëri antiasipari ira omisantiri ira botoibiritari Jesoquirisito Ejesoquë.
17 Por isso, em Mileto, mandou chamar os presbíteros da igreja de Éfeso.
18 Yaretaigapa, icabëri Paboro:
18 Quando chegaram, ele lhes disse: “Vocês sabem que, desde o dia em que pisei na província da Ásia até agora,
19 Pigóiguë cara naquemisantasanotëri Atingomi. Aisati nacantari pomeraro. Niraicotopiantëri matsiguenga. Itsipiriopiantagaiguëna jorío.
19 fiz o trabalho do Senhor humildemente e com muitas lágrimas. Suportei as provações decorrentes das intrigas dos judeus
20 Te nomairetëmate carari nocomantasantaiguëmiro antagaisati ora Caninaro Nibarintsi, notsatengaiguëmiro. Nogometaiguëmi cara papatoita aisati pobangopaguequë.
20 e jamais deixei de dizer a vocês o que precisavam ouvir, seja publicamente, seja em seus lares.
21 Nocomantëri jorío aisati basiniati matsiguenga ira cagari jorío nacanqueri: “Pingantaigaima yacaqueroca. Pijoquiro ora picantagueti te onganinate. Pabentimari Tosorintsi pinguemisantiri Itomi, Irianti Atingomi Jesoquirisito”.
21 Anunciei uma única mensagem tanto para judeus como para gregos: é necessário que se arrependam, se voltem para Deus e tenham fé em nosso Senhor Jesus.
22 —Yamai najáqueni Jerosarénquë, ojátacaquina Isëre Tosorintsi. Teni nogóte pairoraca ingaintëna canta.
22 “Agora, impelido pelo Espírito, vou a Jerusalém. Não sei o que me espera ali,
23 Patiro nigóquero ora ocomantëna Isëre Tosorintsi. Antagaisatiquë poeboro ocomantapinintina cara iromingaiguëna iratsipiriacaquina.
23 senão que o Espírito Santo me diz, em todas as cidades, que tenho pela frente prisão e sofrimento.
24 Cara te nontsorogue. Jemita nangame. Teni nongogue nantime yaca quibatsiquë, iroonti nocoguini notsonquero ora igáquina Tosorintsi jirai nantëneri. Aisati igáquina Atingomi Jesos nongomantaguetiri matsiguenga ora Caninaro Nibarintsi: “Icogasanoti Tosorintsi ingábintsaiguëri matsiguenga. Icogasanoti irojocajineri ora icantagueti te onganinate”.
24 Mas minha vida não vale coisa alguma para mim, a menos que eu a use para completar minha carreira e a missão que me foi confiada pelo Senhor Jesus: dar testemunho das boas-novas da graça de Deus.
25 Yamai nigóque quero piniaigaina aisati. Cara nacarataiguëmi jirai, aroque nocomantasantëmiro iragáantane Tosorintsi, Iriro Atingomi aneingomentoquë.
25 “Agora sei que nenhum de vocês, a quem anunciei o reino, me verá outra vez.
26 Nocomantasantëmi yamai, aintaca paniro ira te inguemisantiri Jesos, iriátëca Sharincabeniquë, quero poguibitaquinaro
26 Por isso, declaro hoje que, se alguém se perder, não será por minha culpa,
27 aroquenta notsatengaiguëmiro naquenguitsatomotimiro antagaisati ora icanti Tosorintsi.
27 pois não deixei de anunciar tudo que Deus quer que vocês saibam.
28 —Pigamaiguema obiatiegui. Aisati pomisantobentiri antagaisati popiguemisantacagane aisa icancari ira casintari omisantiri iroishate. Aroquenta pinanquimi Caninaro Isëre Tosorintsi, obirojegui pomisantobentaigueri quemisantatsiri ira botoibiritari Tosorintsi. Itomi icamobitaiguëri omagaro matsiguenga ora iragabisaicoontimari antagaisati ira quemisantirine.
28 “Portanto, cuidem de si mesmos e do rebanho sobre o qual o Espírito Santo os colocou como bispos, a fim de pastorearem sua igreja, comprada com seu próprio sangue.
29 Nigóque naro cara najáque, iribocaigapë ogomeantatsiri irianti matobiantatsiri ingoque pijocaiguëri Jesos Ira piquemisantaiguë. Iriro aisati inganquimari otsitiniro catsimari iragamagaiguëri oisha.
29 Sei que depois de minha partida surgirão em seu meio falsos mestres, lobos ferozes que não pouparão o rebanho.
30 Aintasati yaca obirojeguiquëca aiquenta ira ogomeantënguitsine ora cagaro catingaro iromatobitagarantëri quemisantatsiri iraguiatanëri iriati ira ogomeantatsiri.
30 Até mesmo entre vocês se levantarão homens que distorcerão a verdade a fim de conquistar seguidores.
31 Pingaguite pigamaiguema. Pinguenguero ora nogometaiguëmi maba osarini. Tsitiniriquë aisa cataguiteriquë niraicoquemi nocomantasantaiguëmiro Irinibare Tosorintsi pinguemisantasanotiro.
31 Portanto, vigiem! Lembrem-se dos três anos que estive com vocês, de como dia e noite nunca deixei de aconselhar com lágrimas cada um de vocês.
32 Namanocoquemi Atingomiquë: “Pomisantiri Ejesosati, pingábintsaigueri arota inguemisantaiguero Pinibare”. Onguemisantacaganëmi Irinibare Tosorintsi onganquimi pintsibataiguemari ira yoguëtetai Tosorintsi ijitiri ianiquite.
32 “E, agora, eu os entrego a Deus e à mensagem de sua graça que pode edificá-los e dar-lhes uma herança junto com todos que ele separou para si.
33 Te nanebetimaro ora yasinta basini: aisa quirequi teatisati iguitsagare.
33 “Jamais cobicei a prata, o ouro ou as roupas de alguém.
34 Pigóiguë cara nantanontaca irooti napantaigaca naro aisati ira natsibataca.
34 Vocês sabem que estas minhas mãos trabalharam para prover as minhas necessidades e as dos que estavam comigo.
35 Nacanque caninasati. Aisati pingantina nibega naro. Pintarobacaate pomitocotaigueri ira te irine iguireguite. Icanque Atingomi Jesos: “Caninataque omitocotaigueri. Teni onganinate cara përosati imasitaigacái”.
35 Fui exemplo constante de como podemos, com trabalho árduo, ajudar os necessitados, lembrando as palavras do Senhor Jesus: ‘Há bênção maior em dar que em receber’”.
36 Itsonquero Paboro ora icanqueri Ejesosati, aro yobaticagueritotaigaca yamanaque.
36 Quando Paulo terminou de falar, ajoelhou-se e orou com eles.
37 Iragaigaca antagaisati. Yabitsonotaiguëri ira Paboro yasaraacari iboroquë.
37 Todos choraram muito enquanto se despediam dele com abraços e beijos.
38 Yogasëretaigaca aroquenta icanque Paboro cara quero iniajiri aisati. Itentaigaari cara ibitoquë, inetsaigabaqueri cara iátocoque.
38 O que mais os entristeceu foi ele ter dito que nunca mais o veriam. Então eles o acompanharam até o navio.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.