Gênesis 27

Bepaŋ'Walaŋ Folofolok Kobuli (NOP) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Kaŋ Aisak adi hatigane me gawadaŋ tiŋa dawi gweheye hinek tubune nemek kedem mu yabuŋa mihiŋiŋ biyeniŋ kutniŋa niŋguk, “Mihine.” Adibo yoguk, “Nu yoŋ.”
1 Certo dia, quando Isaque era velho e estava ficando cego, chamou Esaú, seu filho mais velho: “Meu filho!”. Esaú respondeu: “Aqui estou!”.
2 Aisakdibo yoguk, “Nu agaŋ me gawadaaŋ tilat tiŋa kumuŋ naine mu nadilat.
2 Isaque disse: “Estou velho e não sei quando vou morrer.
3 Unduŋ doktiŋa du kale kaliŋ diniŋ bomboŋ tebe miŋ eŋ mihiniŋ moŋgola behepneŋ wooŋ kale neeŋ utnambeŋ.
3 Pegue suas armas, o arco e as flechas, e vá ao campo caçar um animal para mim.
4 Tiŋa kobaŋ na dibek nawe nadilat undiniŋ hinambeŋ kaŋ naaŋke kahaŋ tigamgidibaaŋ kumumbaat.”
4 Depois, prepare meu prato favorito e traga-o aqui para eu comer. Então pronunciarei a bênção que pertence a você, meu filho mais velho, antes de eu morrer”.
5 Lebeka adi kabup yale magi kametnadi tulune Aisak adi mihiŋiŋ biyeniŋ dut mede yonadi tugumuk. Agaŋ Esau adi kale kaliŋ behepneŋ uguk.
5 Rebeca, porém, ouviu o que Isaque tinha dito a seu filho Esaú. Quando Esaú saiu para caçar,
6 Kaŋ Lebekadi mihiŋiŋ Yakobo indiŋ niŋguk, “Nadilaŋ be? Nu bahadi dake Esau indiŋ nimbune nadiŋat.
6 ela disse a seu filho Jacó: “Ouvi seu pai dizer a Esaú:
7 Du kale niŋ tinam buŋa nanaŋe kobaaŋ henambune naaŋke Wapum’walaŋ namanda foloŋ kahaŋ tigamgidibaaŋ kumumbaat.
7 ‘Traga-me uma carne de caça e prepare-me uma refeição saborosa. Então abençoarei você na presença do S enhor antes de eu morrer’.
8 Ale mihine, yoŋ adi ganindidimewene nadiŋa mede tiloloŋ tibeŋ.
8 Agora, meu filho, preste atenção e faça exatamente o que lhe direi.
9 Du indidegoŋ pilap wooŋ meme mihiniŋ maahi lufom moŋgola buŋa nambeŋ, kaŋ nu bahadok nanaŋe kobaaŋ hemimbit.
9 Vá ao rebanho e traga-me dois dos melhores cabritos. Eu os usarei para preparar o prato favorito de seu pai.
10 Kaŋ du bahadok timiŋa loweŋ kaŋ naaŋke kahaŋ tigamgidibaaŋ kumumbaak.”
10 Depois, leve a comida para seu pai, para que ele a coma e o abençoe antes de morrer”.
11 Yakobodibo miiŋ Lebeka indiŋ niŋguk, “Nadiweŋ. Datne Esau adi folooŋ dumuniŋ nit, eŋ nu adi foloone gumoi.
11 Jacó respondeu a Rebeca: “Mas meu irmão Esaú é peludo, enquanto eu tenho pele lisa.
12 Ala batnedi nobu nehinabek? Tiŋa nadiwek e nu tikamanda timilat unduŋ nehitubumintaaŋ kahaŋ tinamdok wabiŋa haaki tinambek kube.”
12 E se meu pai me tocar? Perceberá que estou tentando enganá-lo e, em vez de me abençoar, me amaldiçoará!”.
13 Miiŋdibo niŋguk, “Mihine. Haaki u biune nutok tibek. Du adi pilap wooŋ nemek ganilat u tibeŋ. Pilap wooŋ moŋgola bu nam!”
13 Sua mãe, porém, respondeu: “Que caia sobre mim essa maldição, meu filho! Apenas faça o que lhe digo. Vá e traga-me os cabritos”.
14 Unduŋ yobune mihi adi wooŋ moŋgokuk moŋgola buŋa miiŋdok miŋguk, kaŋ miiŋdi nanaŋe kobaaŋ beudi nawe nadilak undiniŋ heeŋ tiulidokomiŋguk.
14 Jacó foi e trouxe os cabritos para sua mãe. Rebeca os usou para preparar uma refeição saborosa, do jeito que Isaque gostava.
15 Lebeka adi unduŋ tiŋa mihiŋiŋ biyeniŋ’walaŋ dahidahi niŋ ne’walaŋ yolineŋ hatuguk u tiŋa mihiŋiŋ kuyaniŋ Yakobo dahimiŋguk.
15 Em seguida, pegou as roupas prediletas de Esaú que estavam na casa dela e as entregou a Jacó, seu filho mais novo.
16 Miiŋ adi unduŋ tiŋa kohoŋ eŋ kodi gumoi u meme gitnemdi kufulaguk.
16 Com a pele dos cabritos, cobriu-lhe os braços e a parte lisa do pescoço.
17 Miiŋ adi unduŋ tiŋa nanaŋe kobaaŋ eŋ belet tiulidokoguk u mihiŋiŋ Yokobo kohoŋ foloŋ boimiŋguk.
17 Depois, entregou-lhe a refeição saborosa, acompanhada do pão que havia acabado de assar.
18 Yakobo adi beu’walaŋkade wooŋ yoguk, “Baatne.”
18 Jacó levou a comida para o pai e disse: “Meu pai?”. “Sim, meu filho”, respondeu Isaque. “Quem é você, Esaú ou Jacó?”
19 Yakobodibo beu niŋguk, “Nu Esau mihige biyeniŋ, nu mede yoŋaŋ wondok tuwolit tiŋat ale du pilale ila kalene naaŋ kahaŋ tinambeŋ.”
19 Jacó disse: “Sou Esaú, seu filho mais velho. Fiz o que o senhor mandou. Aqui está a carne de caça. Sente-se e coma, para que me dê sua bênção”.
20 Aisakdi mihiŋiŋ ninadiguk, “Mihine, du dediŋ tiŋa pilap tubumintaŋaŋ?” Kibibo niŋguk, “Du’walaŋ Wapum Bepaŋdi pilap tubumintanamuŋak.”
20 Isaque perguntou: “Como encontrou a caça tão depressa, meu filho?”. Jacó respondeu: “O S
21 Kaŋ Aisakdi Yakobo niŋguk, “Mihine, yamaŋgoŋ buune Esau biyagoŋ be yoŋa gohone gabit.”
21 Então Isaque disse a Jacó: “Chegue mais perto, para que eu possa tocá-lo e ter certeza de que você é mesmo Esaú”.
22 Yakobo adi beu Aisak habeeŋ foloŋ uguk. Uune hone nadiŋa yoguk, “Maŋiŋ malap adi Yakobo’walaŋ maŋiŋ malap, iŋgoŋ kohoŋ adi Esau’walaŋ kohoŋ.”
22 Jacó se aproximou do pai, e Isaque o tocou e disse: “A voz é de Jacó, mas as mãos são de Esaú”.
23 Adi kohoŋ dumuniŋnit doktiŋa mu nadidakaleguk. Unduŋ tiŋa kahaŋ timiŋguk.
23 Não o reconheceu, porém, pois as mãos de Jacó estavam peludas, como as de Esaú. Assim, Isaque se preparou para abençoar Jacó.
24 Tubudapmaaŋ indiŋ ninadiguk, “Du biyagoŋ hinek mihine Esau be?” Adibo yoguk, “Nu adigoŋ.”
24 “Mas você é mesmo meu filho Esaú?”, perguntou ele. “Sim, eu sou”, respondeu Jacó.
25 Kaŋ adibo yoguk, “Mihine, kalege neeŋ moŋgotnambune nawit, naaŋke kahaŋne gambit.” Yakobo adi moŋgola wooŋ miŋguk kaŋ Aisakdi naguk, naune wain ime maaŋ mimbune naguk.
25 Então Isaque disse: “Agora, meu filho, traga-me a carne de caça. Depois que comer, eu lhe darei a minha bênção”. Jacó trouxe a comida para o pai, e Isaque comeu. Também bebeu o vinho que Jacó lhe serviu.
26 Tiŋa beu Aisakdi niŋguk, “Mihine, na itatneŋ iŋgoŋ buŋa siŋgoŋgome tinambeŋ.”
26 Por fim, Isaque disse a Jacó: “Aproxime-se, por favor, e dê-me um beijo, meu filho”.
27 Kaŋ Yakobo adi wooŋ siŋgoŋgome tuguk. Unduŋ tubune beu Aisak adi dahidahiŋiŋ diniŋ munduŋ nadiŋa kahaŋ timiŋa yoguk, “Wa mihine diniŋ munduŋ adi behep munduŋ undiniŋ. Wapumdi behep kahaŋ tuguk ukuyoŋ.”
27 Jacó se aproximou e o beijou. Quando Isaque sentiu o cheiro das roupas, finalmente abençoou o filho. Disse: “Ah! O cheiro de meu filho é como o cheiro do campo que o S enhor abençoou!
28 “Bepaŋ adi kunum mentok eŋ kwet diniŋ galiki tiŋa haŋgom eŋ wain duhuduhu wapum siloŋ tigambaak.
28 “Do orvalho do céu e da riqueza da terra, Deus lhe conceda fartas colheitas de cereais e vinho novo de sobra.
29 “Eŋ meeniŋ kwetkwet adi tipilapilaye tigamuneeŋ. Eŋ meeniŋ bop mohok adi du’walaŋkade duwokeneneŋ. Du daake kwayageye bomboŋgi tiyembaaŋ. Kaŋ maaŋge’walaŋ yalakiŋiye adi duwokinegamuneeŋ. Du haaki tigamuneŋ adi haaki tiyemdok. Eŋ du kahaŋ tigamuneeŋ adi adi kahaŋ tiyemdok.”
29 Que muitas nações o sirvam e se curvem à sua frente. Que você seja senhor de seus irmãos e os filhos de sua mãe se curvem à sua frente. Todos que o amaldiçoarem serão amaldiçoados, e todos que o abençoarem serão abençoados”.
30 Agaŋ Aisak adi Yakobo kahaŋ timimbune dapmaune Yakobo adi beu kweli biŋa uguk. Ulune Esau adi behepneŋ ugukdi udaneŋ busuaguk.
30 Assim que Isaque terminou de abençoar Jacó, e logo depois de Jacó ter saído da presença de seu pai, Esaú voltou da caçada.
31 Adibo undugoŋ kale heeŋ beudok tiŋalooŋ niŋguk, “Baatne, du pilali mihige nu’walaŋ kale naaŋ kahaŋ tinambeŋ.”
31 Preparou uma refeição saborosa, levou-a para seu pai e disse: “Sente-se, meu pai, e coma da minha caça, para me abençoar”.
32 Kaŋ beu Aisakdibo niŋguk, “Kei, du nedigoŋ!?”
32 Isaque lhe perguntou: “Quem é você?”. Ele respondeu: “Sou Esaú, seu filho mais velho”.
33 Aisak adi sukule tiŋa boho hinek tiŋa yoguk, “Kaŋ du mu labune kale ula tilabuŋa nambune naaŋ kahaŋ timiŋat u nedi? Kahaŋ woŋ adi aditok fafaŋeniŋ halaak!”
33 Isaque começou a tremer incontrolavelmente e disse: “Então quem me serviu a carne de caça? Acabei de comê-la, pouco antes de você chegar, e abençoei quem a trouxe. Essa bênção deve permanecer!”.
34 Esau adi beu’walaŋ mede unduŋ nadiŋa makat kisaŋ kolaŋa beu niŋguk, “O Mebaŋ, nu maaŋ fiit kahaŋ tinambeŋ!”
34 Quando Esaú ouviu as palavras do pai, soltou um forte grito amargurado e suplicou: “Ah, meu pai, e eu? Abençoe-me também!”.
35 Ingoŋ oŋ beudi yoguk, “Kwayage ne yalaŋ naniŋa du’walaŋ kahaŋ moŋgolaŋak!”
35 Mas Isaque disse: “Seu irmão esteve aqui e me enganou. Levou embora a bênção que pertencia a você!”.
36 Yobune Esaudi yoguk, “Yopo hinek wou Yakobo yogiŋ, adi adi nalamut tubune nai lufom agaŋ tilak! Adi koom tuwo biyeniŋ diniŋ kahaŋ u nolom moŋgokuk agaŋ kamiŋ kahaŋne moŋgolaŋak.” U yodapmaŋ kotigoŋ yonadiguk. “Nutok kahaŋ neembe binamuŋaŋ?”
36 Esaú exclamou: “Não é de admirar que ele se chame Jacó, pois é a segunda vez que me engana. Primeiro, tomou meus direitos de filho mais velho e, agora, roubou minha bênção. O senhor não guardou uma bênção sequer para mim?”.
37 Aisakdibo Esau indiŋ niŋguk, “I nadiweŋ. Adi me bomboŋgi tigamdok nindapmaŋat. Eŋ dalikwayaŋiye adi adi tipilapilaye timindok yoŋat, haŋgom eŋ wain u maaŋ aditogoŋ yoŋat. Unduŋ doktiŋa mihine kada, dutok maŋgoŋ gambit?”
37 Isaque disse a Esaú: “Fiz de Jacó o seu senhor e declarei que todos os irmãos dele o servirão. Garanti a ele fartura de cereais e vinho. O que me resta para dar a você, meu filho?”.
38 Esaudibo beu niŋguk, “O Mebaŋ, kahaŋ kubugoŋ hogok nemube hakamulak? Mebaŋ, nu maaŋ kahaŋ tinambeŋ!” Unduŋ yoŋa Esau maat wapum kookuk.
38 Esaú suplicou: “Por acaso o senhor tem apenas uma bênção? Ah, meu pai, abençoe-me também!”. Então Esaú chorou em alta voz.
39 Unduŋ tubune beu Aisakdi mede indiŋ niŋguk,
39 Por fim, seu pai, Isaque, lhe disse: “Você viverá longe das riquezas da terra e longe do orvalho do alto céu.
40 Du adi mik kwadigedi nanaŋege tubumintagambaak. Kaŋ kwayage tipilapilaye timimbaaŋ, tiŋa indiŋ mintawaak. Du fafaŋe tiŋa gigine nobu tibaaŋ adi adi’walaŋ mulabumuŋ boboke ginaniŋ dilitelewaaŋ.”
40 Viverá por sua espada e servirá a seu irmão. Quando, porém, conseguir se libertar, sacudirá do pescoço esse jugo”.
41 Esau adi adi beudi Yakobo kahaŋ timiŋguk wondok tiŋa Yakobo nadikadaka timiŋguk. Tiŋa weleŋ ginaŋ indiŋ nadisuguk, “Baatne’walaŋ kobulabulaye nai dula tilak ale u dapmaune nu kwayane Yakobo ulukumuŋ tibaat.”
41 Daquele momento em diante, Esaú passou a odiar Jacó porque seu pai o havia abençoado. Começou a tramar: “Em breve meu pai morrerá. Então, matarei meu irmão Jacó”.
42 Kaŋ Lebeka adi mihiŋiŋ biyeniŋ’walaŋ mede u nimbihilune nadiŋa mihiŋiŋ mona nihamaneŋ mede indiŋ niŋguk, “Nadilaŋ be? Dake Esau adi kwihita wapum tiŋa kibikooŋ gulukumuŋ tibene yolak?
42 Quando Rebeca soube das intenções de Esaú, mandou chamar Jacó e lhe disse: “Ouça, Esaú se consola com planos para matar você.
43 Ale, mihine indiŋ yobene nadiweŋ. Du pilap pilali momooŋ witne Laban Halan yokwetneŋ hatilak adi’walaŋ weŋ.
43 Portanto, preste atenção, meu filho. Apronte-se e fuja para a casa de meu irmão Labão, em Harã.
44 Tiŋa adut nai yagigi hatilune dake’walaŋ nadikwihita kwelemawaak.
44 Fique lá até que diminua a fúria de seu irmão.
45 Kwelemaune du nemek timiŋaŋ u kauleune nu dutok mede kame gambene nadiŋa udaneeŋ baaŋ. Hidi maŋgoŋde nai kubugoŋ wanaŋ liwenamundeemek?”
45 Quando ele se acalmar e se esquecer do que você lhe fez, mandarei buscá-lo. Por que eu perderia meus dois filhos no mesmo dia?”.
46 Lebeka adi unduŋ yoŋa Aisak indiŋ niŋguk, “Nu adi Hitait tamyat dut hatidok adi foloone gulida tilak. Ala tiyaugane Yakobodibo Hitait me adi’walaŋ wabi kwet iŋahi kuyoŋ nagilaak adi nu dediŋ tiŋa itouluwaat.”
46 Depois, Rebeca disse a Isaque: “Estou cansada dessas mulheres hititas que vivem aqui! Prefiro morrer a ver Jacó se casar com uma delas!”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.