Marcos 9

¹ พระเยซูอู้กับหมู่เขาแหมว่า “เฮาบอกความจริงแก่ต้านตังหลายว่า หมู่ต้านบางคนตี้ยืนอยู่ตี้นี่ จะยังบ่ต๋ายเตื้อจ๋นกว่าจะได้หันแผ่นดินของพระเจ้ามาด้วยฤทธิ์เดช”

¹ E Jesus terminou, dizendo:

² หลังจากนั้นหกวันพระเยซูปาเปโตร ยากอบ กับยอห์นขึ้นไปบนดอยสูงตวยกั๋น บ่มีคนอื่นตี้หั้น แล้วตั๋วของพระองค์ก็เปี่ยนไปต่อหน้าต่อต๋าหมู่เขา

² Seis dias depois, Jesus foi para um monte alto, levando consigo somente Pedro, Tiago e João. Ali, eles viram a aparência de Jesus mudar.

³ เสื้อผ้าของพระองค์ก็ขาวจ๋นเหลื้อมมาบๆ บ่มีสล่าฟอกผ้าคนใดในโลกจะฟอกเสื้อผ้าหื้อขาวจาอั้นได้

³ A sua roupa ficou muito branca e brilhante, mais do que qualquer lavadeira seria capaz de deixar.

⁴ แล้วหมู่เขาก็หันเอลียาห์กับโมเสสก่ำลังอู้กับพระเยซูอยู่

⁴ E os três discípulos viram Elias e Moisés conversando com Jesus.

⁵ เปโตรบอกพระเยซูว่า “อาจ๋ารย์ครับ เป๋นสิ่งดีแต๊ๆ ตี้หมู่เฮาได้มาอยู่ตี้นี่ หมู่เฮาจะแป๋งตูบไว้สามหลังหื้ออาจ๋ารย์ โมเสส กับเอลียาห์คนละหลัง”

⁵ Então Pedro disse a Jesus: — Mestre, como é bom estarmos aqui! Vamos armar três barracas: uma para o senhor, outra para Moisés e outra para Elias.

⁶ ตี้เปโตรอู้จาอั้นก็ย้อนว่าหมู่เขายังสะดุ้งตกใจ๋อยู่ เลยบ่ฮู้ว่าจะอู้จาใดดี

⁶ Pedro não sabia o que deveria dizer, pois ele e os outros dois discípulos estavam apavorados.

⁷ จากนั้นก็มีเมฆมาหุ้มหมู่เขาไว้ แล้วมีเสียงออกมาจากเมฆว่า “ต้านผู้นี้เป๋นลูกตี้เฮาฮัก หื้อเจื้อฟังต้านเต๊อะ”

⁷ Logo depois, uma nuvem os cobriu, e dela veio uma voz, que disse: — Este é o meu Filho querido. Escutem o que ele diz!

⁸ หมู่เขาฟั่งเหลียวผ่อรอบๆ ตันใดนั้นก็บ่หันใผ หันก้าพระเยซูเต้าอั้น

⁸ Aí os discípulos olharam em volta e viram somente Jesus com eles.

⁹ ต๋อนตี้ปากั๋นเตียวลงมาจากดอยนั้น พระองค์สั่งห้ามหมู่เขาบ่หื้อเล่าเรื่องตี้หันนี้หื้อใผฟัง จ๋นกว่าบุตรมนุษย์จะเป๋นขึ้นจากความต๋ายเหียก่อน

⁹ Quando estavam descendo do monte, Jesus mandou que não contassem a ninguém o que tinham visto, até que o Filho do Homem ressuscitasse.

¹⁰ หมู่เขาก็เก็บเรื่องนี้ไว้ แต่ก็ยังถามในหมู่เดียวกั๋นว่า ตี้พระองค์อู้ว่า “เป๋นขึ้นจากความต๋าย” นั้นหมายความว่าจาใด

¹⁰ Eles obedeceram à ordem, mas discutiram entre si sobre o que queria dizer essa ressurreição.

¹¹ แล้วหมู่เขาถามพระองค์ว่า “เป๋นจาใดหมู่ธรรมาจ๋ารย์ปากั๋นอู้ว่าเอลียาห์ต้องมาก่อนพระคริสต์”

¹¹ Então perguntaram a Jesus: — Por que os

¹² พระเยซูตอบว่า “ถูกแล้ว ตี้เอลียาห์ต้องมาก่อนเปื้อมาเกียมกู้สิ่งกู้อย่างหื้อปิ๊กเหมือนเก่า แต่จ๋ำได้ก่อว่าพระคัมภีร์เขียนเถิงบุตรมนุษย์ไว้ตวยว่า บุตรมนุษย์จะต้องทนตุ๊กทรมานอย่างแสนสาหัสกับถูกละไปเหีย

¹² Ele respondeu:

¹³ แต่เฮาจะบอกหื้อฮู้ว่าเอลียาห์ได้มาแล้ว คนตังหลายก็ปากั๋นเยียะบ่ดีกับเปิ้นต๋ามใจ๋ของหมู่เขา เหมือนกับตี้เกยเขียนไว้ในพระคัมภีร์”

¹³ Eu afirmo a vocês que Elias já veio, e o maltrataram como quiseram, conforme as Escrituras dizem a respeito dele.

¹⁴ เมื่อพระเยซูกับสาวกลงดอยมาหาหมู่สาวกตี้ถ้าอยู่ตังลุ่ม ก็หันมีคนจ๋ำนวนนักแวดตะหลุ้มหมู่สาวกอยู่ มีหมู่ธรรมาจ๋ารย์ก่ำลังเถียงหมู่เขา

¹⁴ Quando eles chegaram perto dos outros discípulos, viram uma grande multidão em volta deles e alguns mestres da Lei discutindo com eles.

¹⁵ เมื่อคนตังหลายหันพระเยซูเตียวมา ก็แปลกใจ๋กับดีใจ๋ ปากั๋นล่นเข้ามาต้อนฮับพระองค์

¹⁵ Quando o povo viu Jesus, todos ficaram admirados e correram logo para o cumprimentarem.

¹⁶ พระเยซูถามหมู่เขาว่า “ก่ำลังเถียงกั๋นเรื่องอะหยัง”

¹⁶ Jesus perguntou aos discípulos:

¹⁷ มีป้อจายคนนึ่งในคนตังหลายนั้นตอบพระองค์ว่า “อาจ๋ารย์ครับ ข้าพเจ้าปาลูกบ่าวมาหาอาจ๋ารย์ เขามีผีเข้าเยียะหื้ออู้บ่ได้

¹⁷ Um homem que estava na multidão respondeu: — Mestre, eu trouxe o meu filho para o senhor, porque ele está dominado por um espírito mau e não pode falar.

¹⁸ ผีออกฤทธิ์เมื่อใด จะเยียะหละอ่อนคนนี้โก้นลงดิน น้ำลายออกเต๋มปากโจ๊ะโฟ๊ะ ขบเขี้ยวขบกางมั่นตึ้ง กับตั๋วแข็งเกิ็กเดิ็ก ข้าพเจ้าขอหมู่สาวกของต้านไล่ผีนั้นออก แต่หมู่เขาไล่มันออกบ่ได้”

¹⁸ Sempre que o espírito ataca o meu filho, joga-o no chão, e ele começa a espumar e a ranger os dentes; e ele está ficando cada vez mais fraco. Já pedi aos discípulos do senhor que expulsassem o espírito, mas eles não conseguiram.

¹⁹ พระเยซูตอบว่า “เฮ่อ หมู่คนบ่มีความเจื้อ เฮาจะต้องอยู่กับหมู่สูไปแหมเมินสักเต้าใด เฮาจะต้องอดทนกับหมู่สูไปแผวไหน ปาหละอ่อนคนนั้นมานี่แล่”

¹⁹ Jesus disse:

²⁰ หมู่เขาก็ปาหละอ่อนมาหาพระองค์ เมื่อผีหันพระองค์ ก็เยียะหื้อหละอ่อนจั๊ก แล้วโก้นลงกิ้งไปมาบนปื๊นดิน กับน้ำลายออกเต๋มปากโจ๊ะโฟ๊ะ

²⁰ Quando o levaram, o espírito viu Jesus e sacudiu com força o menino. Ele caiu e começou a rolar no chão, espumando pela boca.

²¹ พระเยซูก็ถามป้อของหละอ่อนคนนั้นว่า “ผีเยียะหื้อเป๋นจาอี้มาเมินแล้วกา” ป้อก็ตอบว่า “เป๋นตั้งแต่เมื่อหน้อยๆ มาแล้ว

²¹ Aí Jesus perguntou ao pai: O pai respondeu: — Ele está assim desde pequeno.

²² ผีเกยเยียะหื้อตกน้ำตกไฟเจื่อๆ เปื้อจะฆ่าหื้อต๋าย ถ้าต้านสามารถจ้วยได้ ก็ขออินดูจ้วยน่อยเต๊อะ”

²² Muitas vezes o espírito o joga no fogo e na água para matá-lo. Mas, se o senhor pode, então nos ajude. Tenha pena de nós!

²³ พระเยซูอู้กับป้อหละอ่อนคนนั้นว่า “ ‘ถ้าจ้วยได้’ อี้กา ถ้าใผเจื้อ กู้อย่างก็เป๋นไปได้สำหรับเขา”

²³ Jesus respondeu:

²⁴ ป้อของหละอ่อนก็ฮ้องออกปากออกคอว่า “ข้าพเจ้าเจื้อๆ แต่มีความเจื้อบ่ปอ ขอโผดเตื่อมแถ้งหื้อเจื้อเต๊อะ”

²⁴ Então o pai gritou: — Eu tenho fé! Ajude-me a ter mais fé ainda!

²⁵ เมื่อพระเยซูหันหลายคนปากั๋นล่นเข้ามาหานักขึ้น พระองค์ก็สั่งผีฮ้ายตั๋วนั้นว่า “ไอ่ผีตี้เยียะหื้อหูหนวกอู้บ่ได้ เฮาสั่งหื้อเจ้าออกจากหละอ่อนคนนี้ ห้ามปิ๊กมาเข้าเขาแหมซ้ำเน่อ”

²⁵ Quando Jesus viu que muita gente estava se juntando ao redor dele, ordenou ao espírito mau:

²⁶ ผีนั้นก็ไห้ๆ หุยๆ เยียะหละอ่อนคนนั้นดิ้นโจ้งดิ้นจ้างอยู่สักกำนึ่งแล้วก็ออกไป หละอ่อนก็นอนหนิมผิ้วเหมือนคนต๋าย แล้วคนตังหลายก็อู้กั๋นว่า “เขาต๋ายแล้ว”

²⁶ O espírito gritou, sacudiu o menino e saiu dele, deixando-o como morto. Por isso todos diziam que ele havia morrido.

²⁷ แต่พระเยซูก๋ำมือของหละอ่อนคนนั้นจั๊กหื้อลุกขึ้น หละอ่อนคนนั้นก็ลุกขึ้นยืน

²⁷ Mas Jesus pegou o menino pela mão e o ajudou a ficar de pé.

²⁸ เมื่อพระเยซูเข้าไปในเฮือนหลังนึ่ง หมู่สาวกก็มาถามพระองค์เป๋นส่วนตั๋วว่า “เป๋นจาใดหมู่เฮาเถิงไล่ผีนั้นออกบ่ได้”

²⁸ Quando Jesus entrou em casa, os seus discípulos lhe perguntaram em particular: — Por que foi que nós não pudemos expulsar aquele espírito?

²⁹ พระองค์ก็ตอบว่า “ผีจาอี้จะไล่ออกง่ายๆ ตึงบ่ได้เน่อ เว้นแต่ต้องอธิษฐานไล่เต้าอั้น”

²⁹ Jesus respondeu:

³⁰ พระเยซูตึงหมู่สาวกปากั๋นออกจากตี้หั้น เตียวก๋ายแคว้นกาลิลีไป แต่พระองค์บ่ใค่หื้อใผฮู้ว่าพระองค์อยู่ตี้ไหน

³⁰ Jesus e os discípulos saíram daquele lugar e continuaram atravessando a Galileia. Jesus não queria que ninguém soubesse onde ele estava

³¹ ย้อนว่าต๋อนนั้นพระเยซูก่ำลังสอนหมู่สาวก พระองค์บอกหมู่เขาว่า “จะมีคนหักหลังบุตรมนุษย์ แล้วมอบพระองค์หื้ออยู่ในอำนาจของคน แล้วหมู่เขาจะฆ่าพระองค์หื้อต๋าย แต่เมื่อต๋ายได้สามวัน พระองค์จะเป๋นขึ้นจากความต๋าย”

³¹ porque estava ensinando os discípulos. Ele lhes dizia:

³² ตี้พระเยซูบอก หมู่สาวกบ่เข้าใจ๋กำอู้นั้น แต่หมู่เขาก็บ่ก้าถามพระองค์

³² Eles não entendiam o que Jesus dizia, mas tinham medo de perguntar.

³³ แล้วหมู่เขามาเถิงเมืองคาเปอรนาอุม ต๋อนตี้อยู่ในบ้าน พระเยซูถามหมู่สาวกว่า “ต๋อนเตียวมาก๋างตาง หมู่ต้านเถียงกั๋นเรื่องอะหยัง”

³³ Jesus e os discípulos chegaram à cidade de Cafarnaum. Quando já estavam em casa, Jesus perguntou aos doze discípulos:

³⁴ แต่กู้คนปากั๋นดักปิ้งหมดฮู้สึกอาย ย้อนว่าต๋อนเตียวมาก๋างตางนั้น หมู่เขาเถียงกั๋นเรื่องใผจะเป๋นใหญ่ตี้สุด

³⁴ Mas eles ficaram calados porque no caminho tinham discutido sobre qual deles era o mais importante.

³⁵ พระองค์ก็นั่งลงฮ้องสาวกตึงสิบสองคนเข้ามาแล้วอู้ว่า “ถ้าใผใค่เป๋นคนตังเก๊า ก็หื้อเขาคนนั้นเป๋นคนตังป๋าย แล้วฮับใจ๊คนตังหลาย”

³⁵ Jesus sentou-se, chamou os doze e lhes disse:

³⁶ พระองค์เอาหละอ่อนหน้อยคนนึ่งมายืนอยู่ส่องหน้าหมู่เขา พระองค์ก็อุ้มหละอ่อนคนนั้นมานั่งตักไว้ แล้วอู้กับหมู่เขาว่า

³⁶ Aí segurou uma criança e a pôs no meio deles. E, abraçando-a, disse aos discípulos:

³⁷ “ถ้าใผจะต้อนฮับหละอ่อนหน้อยจาอี้ย้อนหันแก่เฮา คนนั้นก็ได้ต้อนฮับเฮา บ่ใจ้ต้อนฮับก้าเฮาเต้าอั้น แต่ยังต้อนฮับผู้ตี้ใจ๊เฮามาตวย”

³⁷ — Aquele que, por ser meu seguidor, receber uma criança como esta estará também me recebendo. E quem me receber não recebe somente a mim, mas também aquele que me enviou.

³⁸ ยอห์นอู้กับพระเยซูว่า “อาจ๋ารย์ครับ หมู่เฮาหันคนนึ่งไล่ผีออกในนามของพระองค์ หมู่เฮาก็ห้ามเขาย้อนเขาบ่ใจ้หมู่เฮา”

³⁸ João disse: — Mestre, vimos um homem que expulsa demônios pelo poder do nome do senhor, mas nós o proibimos de fazer isso porque ele não é do nosso grupo.

³⁹ แต่พระเยซูบอกว่า “บ่ต้องห้ามเขาเน่อ ย้อนว่าบ่มีใผสักคนตี้เยียะก๋านอัศจ๋รรย์ในจื้อของเฮา แล้วจะปิ๊กมาว่าใส่ฮ้ายเฮาเมื่อลูน

³⁹ Jesus respondeu:

⁴⁰ ใผบ่ต่อต้านเฮาก็เป๋นหมู่ของเฮาแล้ว

⁴⁰ Porque quem não é contra nós é por nós.

⁴¹ เฮาบอกความจริงแก่ต้านตังหลายว่า ใผก็ดีตี้เอาน้ำหื้อหมู่ต้านกิ๋นสักจอกนึ่งย้อนว่าหมู่ต้านเป๋นคนฝ่ายพระคริสต์ คนนั้นก็จะได้ฮับรางวัลแน่นอน”

⁴¹ Eu afirmo a vocês que isto é verdade: quem der um copo de água a vocês, porque vocês são de Cristo, com toda a certeza receberá a sua recompensa.

⁴² “แต่ถ้าใผคนใดเยียะหื้อคนตี้เป๋นเหมือนหละอ่อนหน้อยตี้เจื้อวางใจ๋ในเฮาหลงผิดไปสักคนนึ่ง ก็หื้อเอาบ่าหินโม่ก้อนใหญ่ๆ มัดติดคอคนนั้น แล้วอุ้มโจ้งลงในทะเลหื้อต๋ายเหีย ก็ยังดีเหลือ

⁴² Jesus continuou:

⁴³ ถ้ามือของต้านเยียะหื้อตั๋วต้านเป๋นบาป ก็หื้อกกขว้างเหีย ย้อนว่าถ้ามีมือกุดแต่ยังมีจีวิตนิรันดร์ ยังดีเหลือมีมือตึงสองข้างดีครบหมด แต่ต้องตกหม้อหน้าฮกตี้มีไฟไหม้บ่ฮู้จักดับ

⁴³ Se uma das suas mãos faz com que você peque, corte-a fora! Pois é melhor você entrar na vida eterna com uma só mão do que ter as duas e ir para o inferno, onde o fogo nunca se apaga.

⁴⁴ — ausente —

⁴⁴ [Ali os vermes que devoram não morrem, e o fogo nunca se apaga.]

⁴⁵ ถ้าตี๋นของต้านเยียะหื้อตั๋วต้านเป๋นบาป ก็หื้อกกขว้างเหีย ย้อนว่าถ้ามีตี๋นปุด แต่ยังมีจีวิตนิรันดร์ยังดีเหลือมีตี๋นตึงสองข้างดีครบหมด แต่ต้องตกหม้อหน้าฮก

⁴⁵ Se um dos seus pés faz com que você peque, corte-o fora! Pois é melhor você entrar na vida eterna aleijado do que ter os dois pés e ser jogado no inferno.

⁴⁶ — ausente —

⁴⁶ [Ali os vermes que devoram não morrem, e o fogo nunca se apaga.]

⁴⁷ ถ้าแก่นต๋าของต้านเยียะหื้อตั๋วต้านเป๋นบาป ก็หื้อควัดขว้างเหีย ย้อนว่าถ้ามีแก่นต๋าเผิกเดียว แต่ยังได้เข้าในแผ่นดินของพระเจ้า ยังดีเหลือมีต๋าครบตึงสองแก่น แต่ต้องตกหม้อหน้าฮก

⁴⁷ Se um dos seus olhos faz com que você peque, arranque-o! Pois é melhor você entrar no

⁴⁸ เซิ่ง ‘ตี้หั้นตั๋วหนอนตี้กิ๋นคนบ่ฮู้จักต๋าย ไฟก็ไหม้อยู่บ่ฮู้จักดับ’

⁴⁸ Ali os vermes que devoram não morrem, e o fogo nunca se apaga.

⁴⁹ พระเจ้าจะเกียมคนตังหลายหื้อหมดใสด้วยไฟ

⁴⁹ — Pois todas as pessoas serão

⁵⁰ “เกื๋อเป๋นสิ่งตี้มีประโยชน์ แต่ถ้าเกื๋อจ๋างไปเหียจะเยียะหื้อเก็มแหมตึงบ่ได้ ขอหื้อต้านตังหลายเป๋นเหมือนเกื๋อ แล้วอยู่ตวยกั๋นอย่างสงบสุขกับสามัคคี”

⁵⁰ O sal é uma coisa útil; mas, se perder o gosto, como é que vocês poderão lhe dar gosto de novo? Tenham sal em vocês mesmos e vivam em paz uns com os outros.

Atalhos do teclado

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

🔔 Receber versículo do dia