Marcos 9

¹ พระเยซูอู้กับหมู่เขาแหมว่า “เฮาบอกความจริงแก่ต้านตังหลายว่า หมู่ต้านบางคนตี้ยืนอยู่ตี้นี่ จะยังบ่ต๋ายเตื้อจ๋นกว่าจะได้หันแผ่นดินของพระเจ้ามาด้วยฤทธิ์เดช”

¹ Dizia-lhes ainda:

² หลังจากนั้นหกวันพระเยซูปาเปโตร ยากอบ กับยอห์นขึ้นไปบนดอยสูงตวยกั๋น บ่มีคนอื่นตี้หั้น แล้วตั๋วของพระองค์ก็เปี่ยนไปต่อหน้าต่อต๋าหมู่เขา

² Seis dias depois, Jesus tomou consigo Pedro, Tiago e João e os levou, em particular, a sós, a um alto monte. E Jesus foi transfigurado diante deles.

³ เสื้อผ้าของพระองค์ก็ขาวจ๋นเหลื้อมมาบๆ บ่มีสล่าฟอกผ้าคนใดในโลกจะฟอกเสื้อผ้าหื้อขาวจาอั้นได้

³ As suas roupas se tornaram resplandecentes, de um branco muito intenso, como nenhum lavandeiro no mundo as poderia alvejar.

⁴ แล้วหมู่เขาก็หันเอลียาห์กับโมเสสก่ำลังอู้กับพระเยซูอยู่

⁴ E lhes apareceu Elias com Moisés, e estavam falando com Jesus.

⁵ เปโตรบอกพระเยซูว่า “อาจ๋ารย์ครับ เป๋นสิ่งดีแต๊ๆ ตี้หมู่เฮาได้มาอยู่ตี้นี่ หมู่เฮาจะแป๋งตูบไว้สามหลังหื้ออาจ๋ารย์ โมเสส กับเอลียาห์คนละหลัง”

⁵ Então Pedro, tomando a palavra, disse a Jesus: — Mestre, bom é estarmos aqui. Façamos três tendas: uma para o senhor, outra para Moisés e outra para Elias.

⁶ ตี้เปโตรอู้จาอั้นก็ย้อนว่าหมู่เขายังสะดุ้งตกใจ๋อยู่ เลยบ่ฮู้ว่าจะอู้จาใดดี

⁶ Pois não sabia o que dizer, por estarem eles apavorados.

⁷ จากนั้นก็มีเมฆมาหุ้มหมู่เขาไว้ แล้วมีเสียงออกมาจากเมฆว่า “ต้านผู้นี้เป๋นลูกตี้เฮาฮัก หื้อเจื้อฟังต้านเต๊อะ”

⁷ A seguir, veio uma nuvem que os envolveu; e dela veio uma voz que dizia: — Este é o meu Filho amado; escutem o que ele diz!

⁸ หมู่เขาฟั่งเหลียวผ่อรอบๆ ตันใดนั้นก็บ่หันใผ หันก้าพระเยซูเต้าอั้น

⁸ E, de repente, olhando ao redor, não viram mais ninguém com eles, a não ser Jesus.

⁹ ต๋อนตี้ปากั๋นเตียวลงมาจากดอยนั้น พระองค์สั่งห้ามหมู่เขาบ่หื้อเล่าเรื่องตี้หันนี้หื้อใผฟัง จ๋นกว่าบุตรมนุษย์จะเป๋นขึ้นจากความต๋ายเหียก่อน

⁹ Ao descerem do monte, Jesus lhes ordenou que não divulgassem as coisas que tinham visto, até o dia em que o Filho do Homem ressuscitasse dentre os mortos.

¹⁰ หมู่เขาก็เก็บเรื่องนี้ไว้ แต่ก็ยังถามในหมู่เดียวกั๋นว่า ตี้พระองค์อู้ว่า “เป๋นขึ้นจากความต๋าย” นั้นหมายความว่าจาใด

¹⁰ Eles guardaram a recomendação, perguntando uns aos outros o que seria esse ressuscitar dentre os mortos.

¹¹ แล้วหมู่เขาถามพระองค์ว่า “เป๋นจาใดหมู่ธรรมาจ๋ารย์ปากั๋นอู้ว่าเอลียาห์ต้องมาก่อนพระคริสต์”

¹¹ Então perguntaram a Jesus: — Por que os escribas dizem ser necessário que Elias venha primeiro?

¹² พระเยซูตอบว่า “ถูกแล้ว ตี้เอลียาห์ต้องมาก่อนเปื้อมาเกียมกู้สิ่งกู้อย่างหื้อปิ๊กเหมือนเก่า แต่จ๋ำได้ก่อว่าพระคัมภีร์เขียนเถิงบุตรมนุษย์ไว้ตวยว่า บุตรมนุษย์จะต้องทนตุ๊กทรมานอย่างแสนสาหัสกับถูกละไปเหีย

¹² Jesus respondeu:

¹³ แต่เฮาจะบอกหื้อฮู้ว่าเอลียาห์ได้มาแล้ว คนตังหลายก็ปากั๋นเยียะบ่ดีกับเปิ้นต๋ามใจ๋ของหมู่เขา เหมือนกับตี้เกยเขียนไว้ในพระคัมภีร์”

¹³ Eu, porém, lhes digo que Elias já veio, e fizeram com ele tudo o que quiseram, como está escrito a respeito dele.

¹⁴ เมื่อพระเยซูกับสาวกลงดอยมาหาหมู่สาวกตี้ถ้าอยู่ตังลุ่ม ก็หันมีคนจ๋ำนวนนักแวดตะหลุ้มหมู่สาวกอยู่ มีหมู่ธรรมาจ๋ารย์ก่ำลังเถียงหมู่เขา

¹⁴ Quando eles se aproximaram dos outros discípulos, viram numerosa multidão ao redor deles e os escribas discutindo com eles.

¹⁵ เมื่อคนตังหลายหันพระเยซูเตียวมา ก็แปลกใจ๋กับดีใจ๋ ปากั๋นล่นเข้ามาต้อนฮับพระองค์

¹⁵ E logo toda a multidão, ao ver Jesus, ficou surpresa e, correndo até ele, o saudava.

¹⁶ พระเยซูถามหมู่เขาว่า “ก่ำลังเถียงกั๋นเรื่องอะหยัง”

¹⁶ Então Jesus perguntou:

¹⁷ มีป้อจายคนนึ่งในคนตังหลายนั้นตอบพระองค์ว่า “อาจ๋ารย์ครับ ข้าพเจ้าปาลูกบ่าวมาหาอาจ๋ารย์ เขามีผีเข้าเยียะหื้ออู้บ่ได้

¹⁷ E um, do meio da multidão, respondeu: — Mestre, eu trouxe até o senhor o meu filho, que está possuído de um espírito mudo;

¹⁸ ผีออกฤทธิ์เมื่อใด จะเยียะหละอ่อนคนนี้โก้นลงดิน น้ำลายออกเต๋มปากโจ๊ะโฟ๊ะ ขบเขี้ยวขบกางมั่นตึ้ง กับตั๋วแข็งเกิ็กเดิ็ก ข้าพเจ้าขอหมู่สาวกของต้านไล่ผีนั้นออก แต่หมู่เขาไล่มันออกบ่ได้”

¹⁸ e este, sempre que se apossa dele, lança-o por terra, e ele espuma, range os dentes e vai definhando. Pedi aos seus discípulos que o expulsassem, mas eles não puderam.

¹⁹ พระเยซูตอบว่า “เฮ่อ หมู่คนบ่มีความเจื้อ เฮาจะต้องอยู่กับหมู่สูไปแหมเมินสักเต้าใด เฮาจะต้องอดทนกับหมู่สูไปแผวไหน ปาหละอ่อนคนนั้นมานี่แล่”

¹⁹ Então Jesus exclamou:

²⁰ หมู่เขาก็ปาหละอ่อนมาหาพระองค์ เมื่อผีหันพระองค์ ก็เยียะหื้อหละอ่อนจั๊ก แล้วโก้นลงกิ้งไปมาบนปื๊นดิน กับน้ำลายออกเต๋มปากโจ๊ะโฟ๊ะ

²⁰ E eles o trouxeram. Quando ele viu Jesus, o espírito imediatamente agitou o menino com violência, e, caindo ele por terra, revolvia-se espumando.

²¹ พระเยซูก็ถามป้อของหละอ่อนคนนั้นว่า “ผีเยียะหื้อเป๋นจาอี้มาเมินแล้วกา” ป้อก็ตอบว่า “เป๋นตั้งแต่เมื่อหน้อยๆ มาแล้ว

²¹ Jesus perguntou ao pai do menino: O pai respondeu: — Desde a infância;

²² ผีเกยเยียะหื้อตกน้ำตกไฟเจื่อๆ เปื้อจะฆ่าหื้อต๋าย ถ้าต้านสามารถจ้วยได้ ก็ขออินดูจ้วยน่อยเต๊อะ”

²² e muitas vezes o tem lançado no fogo e na água, para o matar. Mas, se o senhor pode fazer alguma coisa, tenha compaixão de nós e ajude-nos.

²³ พระเยซูอู้กับป้อหละอ่อนคนนั้นว่า “ ‘ถ้าจ้วยได้’ อี้กา ถ้าใผเจื้อ กู้อย่างก็เป๋นไปได้สำหรับเขา”

²³ Ao que Jesus respondeu:

²⁴ ป้อของหละอ่อนก็ฮ้องออกปากออกคอว่า “ข้าพเจ้าเจื้อๆ แต่มีความเจื้อบ่ปอ ขอโผดเตื่อมแถ้งหื้อเจื้อเต๊อะ”

²⁴ E imediatamente o pai do menino exclamou: — Eu creio! Ajude-me na minha falta de fé!

²⁵ เมื่อพระเยซูหันหลายคนปากั๋นล่นเข้ามาหานักขึ้น พระองค์ก็สั่งผีฮ้ายตั๋วนั้นว่า “ไอ่ผีตี้เยียะหื้อหูหนวกอู้บ่ได้ เฮาสั่งหื้อเจ้าออกจากหละอ่อนคนนี้ ห้ามปิ๊กมาเข้าเขาแหมซ้ำเน่อ”

²⁵ Vendo Jesus que muita gente estava se reunindo, repreendeu o espírito imundo, dizendo-lhe:

²⁶ ผีนั้นก็ไห้ๆ หุยๆ เยียะหละอ่อนคนนั้นดิ้นโจ้งดิ้นจ้างอยู่สักกำนึ่งแล้วก็ออกไป หละอ่อนก็นอนหนิมผิ้วเหมือนคนต๋าย แล้วคนตังหลายก็อู้กั๋นว่า “เขาต๋ายแล้ว”

²⁶ E ele, gritando e agitando-o muito, saiu, deixando-o como se estivesse morto, a ponto de muitos dizerem: — Morreu.

²⁷ แต่พระเยซูก๋ำมือของหละอ่อนคนนั้นจั๊กหื้อลุกขึ้น หละอ่อนคนนั้นก็ลุกขึ้นยืน

²⁷ Mas Jesus, tomando-o pela mão, o ergueu, e ele se levantou.

²⁸ เมื่อพระเยซูเข้าไปในเฮือนหลังนึ่ง หมู่สาวกก็มาถามพระองค์เป๋นส่วนตั๋วว่า “เป๋นจาใดหมู่เฮาเถิงไล่ผีนั้นออกบ่ได้”

²⁸ Quando Jesus entrou em casa, os seus discípulos lhe perguntaram em particular: — Por que nós não pudemos expulsá-lo?

²⁹ พระองค์ก็ตอบว่า “ผีจาอี้จะไล่ออกง่ายๆ ตึงบ่ได้เน่อ เว้นแต่ต้องอธิษฐานไล่เต้าอั้น”

²⁹ Jesus respondeu:

³⁰ พระเยซูตึงหมู่สาวกปากั๋นออกจากตี้หั้น เตียวก๋ายแคว้นกาลิลีไป แต่พระองค์บ่ใค่หื้อใผฮู้ว่าพระองค์อยู่ตี้ไหน

³⁰ E, tendo saído dali, passavam pela Galileia, e Jesus não queria que ninguém o soubesse,

³¹ ย้อนว่าต๋อนนั้นพระเยซูก่ำลังสอนหมู่สาวก พระองค์บอกหมู่เขาว่า “จะมีคนหักหลังบุตรมนุษย์ แล้วมอบพระองค์หื้ออยู่ในอำนาจของคน แล้วหมู่เขาจะฆ่าพระองค์หื้อต๋าย แต่เมื่อต๋ายได้สามวัน พระองค์จะเป๋นขึ้นจากความต๋าย”

³¹ porque ensinava os seus discípulos e lhes dizia:

³² ตี้พระเยซูบอก หมู่สาวกบ่เข้าใจ๋กำอู้นั้น แต่หมู่เขาก็บ่ก้าถามพระองค์

³² Eles, porém, não compreendiam isto e tinham medo de perguntar.

³³ แล้วหมู่เขามาเถิงเมืองคาเปอรนาอุม ต๋อนตี้อยู่ในบ้าน พระเยซูถามหมู่สาวกว่า “ต๋อนเตียวมาก๋างตาง หมู่ต้านเถียงกั๋นเรื่องอะหยัง”

³³ Chegaram, então, a Cafarnaum. Estando em casa, Jesus perguntou aos discípulos:

³⁴ แต่กู้คนปากั๋นดักปิ้งหมดฮู้สึกอาย ย้อนว่าต๋อนเตียวมาก๋างตางนั้น หมู่เขาเถียงกั๋นเรื่องใผจะเป๋นใหญ่ตี้สุด

³⁴ Mas eles se calaram, porque, no caminho, tinham discutido entre si sobre quem era o maior.

³⁵ พระองค์ก็นั่งลงฮ้องสาวกตึงสิบสองคนเข้ามาแล้วอู้ว่า “ถ้าใผใค่เป๋นคนตังเก๊า ก็หื้อเขาคนนั้นเป๋นคนตังป๋าย แล้วฮับใจ๊คนตังหลาย”

³⁵ E Jesus, assentando-se, chamou os doze e lhes disse:

³⁶ พระองค์เอาหละอ่อนหน้อยคนนึ่งมายืนอยู่ส่องหน้าหมู่เขา พระองค์ก็อุ้มหละอ่อนคนนั้นมานั่งตักไว้ แล้วอู้กับหมู่เขาว่า

³⁶ Trazendo uma criança, colocou-a no meio deles e, tomando-a nos braços, disse-lhes:

³⁷ “ถ้าใผจะต้อนฮับหละอ่อนหน้อยจาอี้ย้อนหันแก่เฮา คนนั้นก็ได้ต้อนฮับเฮา บ่ใจ้ต้อนฮับก้าเฮาเต้าอั้น แต่ยังต้อนฮับผู้ตี้ใจ๊เฮามาตวย”

³⁷ — Quem receber uma criança, tal como esta, em meu nome, recebe a mim; e quem receber a mim, não é a mim que recebe, mas aquele que me enviou.

³⁸ ยอห์นอู้กับพระเยซูว่า “อาจ๋ารย์ครับ หมู่เฮาหันคนนึ่งไล่ผีออกในนามของพระองค์ หมู่เฮาก็ห้ามเขาย้อนเขาบ่ใจ้หมู่เฮา”

³⁸ João disse a Jesus: — Mestre, vimos um homem que expulsava demônios em seu nome, mas nós o proibimos de fazer isso, porque não nos seguia.

³⁹ แต่พระเยซูบอกว่า “บ่ต้องห้ามเขาเน่อ ย้อนว่าบ่มีใผสักคนตี้เยียะก๋านอัศจ๋รรย์ในจื้อของเฮา แล้วจะปิ๊กมาว่าใส่ฮ้ายเฮาเมื่อลูน

³⁹ Mas Jesus respondeu:

⁴⁰ ใผบ่ต่อต้านเฮาก็เป๋นหมู่ของเฮาแล้ว

⁴⁰ Pois quem não é contra nós é a favor de nós.

⁴¹ เฮาบอกความจริงแก่ต้านตังหลายว่า ใผก็ดีตี้เอาน้ำหื้อหมู่ต้านกิ๋นสักจอกนึ่งย้อนว่าหมู่ต้านเป๋นคนฝ่ายพระคริสต์ คนนั้นก็จะได้ฮับรางวัลแน่นอน”

⁴¹ Pois aquele que lhes der de beber um copo de água, em meu nome, porque vocês são de Cristo, em verdade lhes digo que de modo nenhum perderá a sua recompensa.

⁴² “แต่ถ้าใผคนใดเยียะหื้อคนตี้เป๋นเหมือนหละอ่อนหน้อยตี้เจื้อวางใจ๋ในเฮาหลงผิดไปสักคนนึ่ง ก็หื้อเอาบ่าหินโม่ก้อนใหญ่ๆ มัดติดคอคนนั้น แล้วอุ้มโจ้งลงในทะเลหื้อต๋ายเหีย ก็ยังดีเหลือ

⁴² — E, se alguém fizer tropeçar um destes pequeninos que creem em mim, seria melhor para esse que uma grande pedra de moinho fosse pendurada ao seu pescoço e fosse jogado no mar.

⁴³ ถ้ามือของต้านเยียะหื้อตั๋วต้านเป๋นบาป ก็หื้อกกขว้างเหีย ย้อนว่าถ้ามีมือกุดแต่ยังมีจีวิตนิรันดร์ ยังดีเหลือมีมือตึงสองข้างดีครบหมด แต่ต้องตกหม้อหน้าฮกตี้มีไฟไหม้บ่ฮู้จักดับ

⁴³ E, se a sua mão leva você a tropeçar, corte-a; pois é melhor você entrar aleijado na vida do que, tendo as duas mãos, ir para o inferno, para o fogo que nunca se apaga

⁴⁴ — ausente —

⁴⁴ [onde não lhes morre o verme, nem o fogo se apaga].

⁴⁵ ถ้าตี๋นของต้านเยียะหื้อตั๋วต้านเป๋นบาป ก็หื้อกกขว้างเหีย ย้อนว่าถ้ามีตี๋นปุด แต่ยังมีจีวิตนิรันดร์ยังดีเหลือมีตี๋นตึงสองข้างดีครบหมด แต่ต้องตกหม้อหน้าฮก

⁴⁵ E, se o seu pé leva você a tropeçar, corte-o; pois é melhor você entrar na vida aleijado do que, tendo os dois pés, ser lançado no inferno

⁴⁶ — ausente —

⁴⁶ [onde não lhes morre o verme, nem o fogo se apaga].

⁴⁷ ถ้าแก่นต๋าของต้านเยียะหื้อตั๋วต้านเป๋นบาป ก็หื้อควัดขว้างเหีย ย้อนว่าถ้ามีแก่นต๋าเผิกเดียว แต่ยังได้เข้าในแผ่นดินของพระเจ้า ยังดีเหลือมีต๋าครบตึงสองแก่น แต่ต้องตกหม้อหน้าฮก

⁴⁷ E, se um dos seus olhos leva você a tropeçar, arranque-o; pois é melhor você entrar no Reino de Deus com um olho só do que, tendo os dois, ser lançado no inferno,

⁴⁸ เซิ่ง ‘ตี้หั้นตั๋วหนอนตี้กิ๋นคนบ่ฮู้จักต๋าย ไฟก็ไหม้อยู่บ่ฮู้จักดับ’

⁴⁸ onde não lhes morre o verme, nem o fogo se apaga.

⁴⁹ พระเจ้าจะเกียมคนตังหลายหื้อหมดใสด้วยไฟ

⁴⁹ — Porque cada um será salgado com fogo.

⁵⁰ “เกื๋อเป๋นสิ่งตี้มีประโยชน์ แต่ถ้าเกื๋อจ๋างไปเหียจะเยียะหื้อเก็มแหมตึงบ่ได้ ขอหื้อต้านตังหลายเป๋นเหมือนเกื๋อ แล้วอยู่ตวยกั๋นอย่างสงบสุขกับสามัคคี”

⁵⁰ O sal é bom; mas, se o sal vier a se tornar insípido, como lhe restaurar o sabor? Tenham sal em vocês mesmos e paz uns com os outros.

Atalhos do teclado

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

🔔 Receber versículo do dia