Marcos 10

¹ แล้วพระเยซูออกจากเมืองคาเปอรนาอุมเข้าไปแคว้นยูเดียตี้อยู่แหมเผิกนึ่ง ของแม่น้ำจอร์แดน มีคนปากั๋นมาหาพระองค์ พระองค์ก็สั่งสอนหมู่เขาเหมือนอย่างตี้เกยสอนมาก่อนนั้น

¹ E, levantando-se dali, foi para os termos da Judéia, além do Jordão, e a multidão se reuniu em torno dele; e tornou a ensiná-los, como tinha por costume.

² มีหมู่ฟาริสีบางคนมาลองเจิงพระองค์ว่า “จะผิดบทบัญญัติก่อถ้าผัวจะละเมียเหีย”

² E, aproximando-se dele os fariseus, perguntaram-lhe, tentando-o: É lícito ao homem repudiar sua mulher?

³ พระองค์ย้อนถามเขาว่า “โมเสสได้สั่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่าจาใด”

³ Mas ele, respondendo, disse-lhes: Que vos mandou Moisés?

⁴ หมู่เขาปากั๋นตอบว่า “โมเสสยอมหื้อป้อจายละเมียได้ มอกป้อจายเขียนใบหย่าหื้อเมียเหีย แล้วก็ละนางไปได้เลย”

⁴ E eles disseram: Moisés permitiu escrever carta de divórcio e repudiar.

⁵ พระเยซูตอบว่า “โมเสสเขียนบทบัญญัติข้อนี้ก็ย้อนว่าหมู่ต้านหลึกหลึ่ง

⁵ E Jesus, respondendo, disse-lhes: Pela dureza dos vossos corações vos deixou ele escrito esse mandamento;

⁶ แต่ตั้งแต่เก๊าหัวทีตี้พระเจ้าสร้างโลกนั้น ‘พระองค์ได้สร้างคนเป๋นป้อจายกับแม่ญิง’

⁶ Porém, desde o princípio da criação, Deus os fez macho e fêmea.

⁷ ย้อนจาอั้นป้อจายจะแยกจากป้อแม่ของตั๋วไปอยู่ฮ่วมผูกพันกั๋นกับเมีย ตึงสองคนจะก๋ายเป๋นคนๆ เดียวกั๋น

⁷ Por isso deixará o homem a seu pai e a sua mãe, e unir-se-á a sua mulher,

⁸ กับจะบ่เป๋นสองคนแหมต่อไป แต่เป๋นคนๆ เดียวกั๋น

⁸ E serão os dois uma só carne; e assim já não serão dois, mas uma só carne.

⁹ ย้อนจาอั้นสิ่งตี้พระเจ้าได้มัดได้ปันเข้าตวยกั๋นแล้ว บ่ดีหื้อใผมาเตเขาตึงสองออกจากกั๋นเน่อ”

⁹ Portanto, o que Deus ajuntou não o separe o homem.

¹⁰ เมื่อพระเยซูเข้าไปในบ้านกับหมู่สาวก หมู่สาวกก็ถามพระองค์เกี่ยวกับเรื่องก๋านละผัวละเมีย

¹⁰ E em casa tornaram os discípulos a interrogá-lo acerca disto mesmo.

¹¹ พระองค์ตอบว่า “ป้อจายคนใดละเมียเก่าแล้วไปมีเมียใหม่ คนนั้นก็เยียะผิดเรื่องก๋านล่วงประเวณีต่อเมียเก่า

¹¹ E ele lhes disse: Qualquer que deixar a sua mulher e casar com outra, adultera contra ela.

¹² ถ้าแม่ญิงคนใดละผัวเก่าแล้วไปเอาผัวใหม่ คนนั้นก็เยียะผิดเรื่องก๋านล่วงประเวณีต่อผัวเก่าเหมือนกั๋น”

¹² E, se a mulher deixar a seu marido, e casar com outro, adultera.

¹³ มีบางคนปาหละอ่อนหน้อยๆ ของหมู่เขาเข้ามาหาพระเยซู เปื้อหื้อพระองค์วางมือปั๋นปอน แต่หมู่สาวกว่าหื้อ

¹³ E traziam-lhe meninos para que lhes tocasse, mas os discípulos repreendiam aos que lhos traziam.

¹⁴ เมื่อพระเยซูหันหมู่สาวกเยียะจาอั้น ก็บ่ปอใจ๋ อู้กับหมู่เขาว่า “หื้อหมู่หละอ่อนเข้ามาหาเฮาเต๊อะ บ่ดีห้ามเขาไว้ ย้อนว่าแผ่นดินของพระเจ้าเป๋นของคนตี้เผียบเหมือนหละอ่อนหมู่นี้

¹⁴ Jesus, porém, vendo isto, indignou-se, e disse-lhes: Deixai vir os meninos a mim, e não os impeçais; porque dos tais é o reino de Deus.

¹⁵ เฮาบอกความจริงแก่ต้านตังหลายว่า ถ้าใผคนใดบ่ฮับเอาแผ่นดินของพระเจ้าเหมือนหละอ่อนหมู่นี้ คนนั้นก็จะเข้าในแผ่นดินของพระเจ้าตึงบ่ได้”

¹⁵ Em verdade vos digo que qualquer que não receber o reino de Deus como menino, de maneira nenhuma entrará nele.

¹⁶ แล้วพระองค์ก็กอดหละอ่อนหมู่นั้น เอามือวางหมู่เขา แล้วก็ปั๋นปอนหื้อ

¹⁶ E, tomando-os nos seus braços, e impondo-lhes as mãos, os abençoou.

¹⁷ ในเวลาตี้พระเยซูก่ำลังเตียวไปต๋ามหนตางนั้น มีป้อจายคนนึ่งล่นเข้ามาคุกเข่าลงต่อหน้าพระองค์ถามว่า “อาจ๋ารย์ผู้ดีเลิศ ข้าพเจ้าจะต้องเยียะความดีอะหยังพ่องเถิงจะได้จีวิตนิรันดร์”

¹⁷ E, pondo-se a caminho, correu para ele um homem, o qual se ajoelhou diante dele, e lhe perguntou: Bom Mestre, que farei para herdar a vida eterna?

¹⁸ พระเยซูตอบเขาว่า “ต้านฮ้องเฮาว่าผู้ดีเลิศเยียะหยัง บ่มีใผดีเลิศนอกจากพระเจ้าองค์เดียวเต้าอั้น

¹⁸ E Jesus lhe disse: Por que me chamas bom? Ninguém há bom senão um, que é Deus.

¹⁹ ต้านฮู้บทบัญญัติแล้ว ตี้ว่า ‘ห้ามฆ่าคน ห้ามเป๋นจู๊ผัวเมียเปิ้น ห้ามลักของของเปิ้น ห้ามเป๋นพยานตี้อู้บ่แต๊ ห้ามโก๋งของของคนอื่น จงเคารพนับถือป้อแม่ของตั๋ว’ ”

¹⁹ Tu sabes os mandamentos: Não adulterarás; não matarás; não furtarás; não dirás falso testemunho; não defraudarás alguém; honra a teu pai e a tua mãe.

²⁰ ป้อจายคนนั้นก็อู้ว่า “อาจ๋ารย์ ข้อต่างๆ ในบทบัญญัตินี้ ข้าพเจ้าได้ถือฮักษากู้ข้อบ่ได้ขาดตั้งแต่เป๋นหละอ่อนมาแล้ว”

²⁰ Ele, porém, respondendo, lhe disse: Mestre, tudo isso guardei desde a minha mocidade.

²¹ พระเยซูปักต๋าผ่อเขาก็ฮู้สึกฮักเขาจึงอู้ว่า “แต่ต้านยังบ่ได้เยียะแหมอย่างนึ่ง คือหื้อไปขายของกู้อย่างตี้ต้านมีอยู่ แล้วเอาสตางค์ไปแจกคนตุ๊กคนจ๋น ต้านจึงจะมีสมบัติในสวรรค์ แล้วตวยเฮามาเป๋นสาวกของเฮาเต๊อะ”

²¹ E Jesus, olhando para ele, o amou e lhe disse: Falta-te uma coisa: vai, vende tudo quanto tens, e dá-o aos pobres, e terás um tesouro no céu; e vem, toma a cruz, e segue-me.

²² เมื่อเขาได้ยินพระเยซูอู้จาอั้น หน้าของเขาก็หมองซ็อกต็อก แล้วเตียวออกไปด้วยใจ๋เป๋นตุ๊ก ย้อนว่าเขารวยนักขนาด

²² Mas ele, pesaroso desta palavra, retirou-se triste; porque possuía muitas propriedades.

²³ พระเยซูผ่อไปผ่อมาจ๋นใคว่ แล้วอู้กับหมู่สาวกว่า “คนรวยจะเข้าในแผ่นดินของพระเจ้าก็ยากนักแก”

²³ Então Jesus, olhando em redor, disse aos seus discípulos: Quão dificilmente entrarão no reino de Deus os que têm riquezas!

²⁴ หมู่สาวกงืดในกำอู้ของพระเยซู แล้วพระองค์อู้กับสาวกแหมว่า “ลูกเหย คนจะเข้าในแผ่นดินของพระเจ้าก็ยากนักแก

²⁴ E os discípulos se admiraram destas suas palavras; mas Jesus, tornando a falar, disse-lhes: Filhos, quão difícil é, para os que confiam nas riquezas, entrar no reino de Deus!

²⁵ ตั๋วอูฐลอดเข้าฮูเข็ม ยังง่ายเหลือตี้คนรวยจะเข้าในแผ่นดินของพระเจ้าแหมก่อน”

²⁵ É mais fácil passar um camelo pelo fundo de uma agulha, do que entrar um rico no reino de Deus.

²⁶ หมู่สาวกฟังแล้วซ้ำงืดนักเหลือเก่าอู้กั๋นว่า “ถ้าจาอั้น ใผจะรอดป๊นบาปโต้ษได้”

²⁶ E eles se admiravam ainda mais, dizendo entre si: Quem poderá, pois, salvar-se?

²⁷ พระเยซูผ่อหมู่สาวกแล้วอู้ว่า “สำหรับคนก็เป๋นไปบ่ได้อยู่แล้ว แต่สำหรับพระเจ้ากู้สิ่งกู้อย่างเป๋นไปได้ตึงหมด”

²⁷ Jesus, porém, olhando para eles, disse: Para os homens é impossível, mas não para Deus, porque para Deus todas as coisas são possíveis.

²⁸ เปโตรอู้กับพระองค์ว่า “ผ่อลอ หมู่เฮาได้ละกู้สิ่งกู้อย่างเปื้อติดต๋ามอาจ๋ารย์มา”

²⁸ E Pedro começou a dizer-lhe: Eis que nós tudo deixamos, e te seguimos.

²⁹ พระเยซูตอบเขาว่า “เฮาบอกความจริงแก่ต้านตังหลายว่า ถ้าใผคนใดตี้ละบ้าน ละปี้น้อง ละป้อแม่ ละลูกๆ กาว่าละไฮ่นาย้อนหันแก่เฮาตึงข่าวดีของเฮา

²⁹ E Jesus, respondendo, disse: Em verdade vos digo que ninguém há, que tenha deixado casa, ou irmãos, ou irmãs, ou pai, ou mãe, ou mulher, ou filhos, ou campos, por amor de mim e do evangelho,

³⁰ คนนั้นจะได้ฮับผลตอบแตนในโลกนี้เป๋นร้อยเต้า คือบ้าน ปี้น้อง ป้อแม่ ลูกๆ กาว่า ไฮ่นา รวมตึงก๋านโดนค่ำตวย แต่ในโลกหน้าเขาจะได้จีวิตนิรันดร์

³⁰ Que não receba cem vezes tanto, já neste tempo, em casas, e irmãos, e irmãs, e mães, e filhos, e campos, com perseguições; e no século futuro a vida eterna.

³¹ แต่มีหลายคนตี้เป๋นคนตังเก๊าในต๋อนนี้ จะก๋ายเป๋นคนตังป๋าย กับคนตังป๋ายต๋อนนี้ จะก๋ายไปเป๋นคนตังเก๊า”

³¹ Porém muitos primeiros serão derradeiros, e muitos derradeiros serão primeiros.

³² เมื่อก่ำลังเตียวตางไปกรุงเยรูซาเล็ม พระเยซูเตียวนำหน้าหมู่เขาไปก่อน หมู่สาวกปากั๋นงืดในใจ๋ คนตี้เตียวตวยหลังก็กั๋วขึ้นมา พระเยซูปาหมู่สาวกตึงสิบสองคนนั้นออกจากคนตังหลายแหม แล้วอู้เรื่องเหตุก๋ารณ์ตี้จะเกิดขึ้นกับพระองค์หื้อหมู่เขาฟัง

³² E iam no caminho, subindo para Jerusalém; e Jesus ia adiante deles. E eles maravilhavam-se, e seguiam-no atemorizados. E, tornando a tomar consigo os doze, começou a dizer-lhes as coisas que lhe deviam sobrevir,

³³ พระองค์บอกหมู่เขาว่า “ผ่อเน่อ หมู่เฮาก่ำลังจะไปกรุงเยรูซาเล็ม แล้วบุตรมนุษย์จะถูกหักหลังหื้ออยู่ในอำนาจหมู่หัวหน้าปุโรหิตกับหมู่ธรรมาจ๋ารย์ เขาหมู่นั้นจะตัดสินลงโต้ษต้านเถิงต๋าย แล้วจะมอบต้านหื้อกับคนต่างจ้าด

³³ Dizendo: Eis que nós subimos a Jerusalém, e o Filho do homem será entregue aos príncipes dos sacerdotes, e aos escribas, e o condenarão à morte, e o entregarão aos gentios.

³⁴ แล้วหมู่คนต่างจ้าดนั้นก็จะเยาะเย้ยถ่มน้ำลายใส่ต้าน เฆี่ยนตี๋ต้าน แล้วในตี้สุดก็จะปากั๋นฆ่าต้านต๋าย แต่พระเจ้าจะเยียะหื้อต้านเป๋นขึ้นจากความต๋ายในวันตี้สาม”

³⁴ E o escarnecerão, e açoitarão, e cuspirão nele, e o matarão; e, ao terceiro dia, ressuscitará.

³⁵ แล้วยากอบกับยอห์นลูกบ่าวของเศเบดีเข้ามาอู้กับพระเยซูว่า “อาจ๋ารย์ครับ เฮามีเรื่องจะขอสักอย่างได้ก่อครับ”

³⁵ E aproximaram-se dele Tiago e João, filhos de Zebedeu, dizendo: Mestre, queremos que nos faças o que te pedirmos.

³⁶ พระเยซูถามว่า “มีเรื่องอะหยังกา”

³⁶ E ele lhes disse: Que quereis que vos faça?

³⁷ หมู่เขาตอบว่า “เมื่ออาจ๋ารย์ได้ฮับเกียรติเป๋นกษัตริย์แล้ว ขอแต่งตั้งหื้อเฮานั่งเผิกขวาคนนึ่ง เผิกซ้ายคนนึ่ง”

³⁷ E eles lhe disseram: Concede-nos que na tua glória nos assentemos, um à tua direita, e outro à tua esquerda.

³⁸ พระเยซูตอบว่า “หมู่ต้านบ่ฮู้ว่าก่ำลังขออะหยัง หมู่ต้านจะกิ๋นน้ำจากถ้วยแห่งความตุ๊กตี้เฮาจะกิ๋นได้กา เฮาจะฮับความตุ๊กตี้นักขนาดไหน หมู่ต้านจะฮับได้ก่อ”

³⁸ Mas Jesus lhes disse: Não sabeis o que pedis; podeis vós beber o cálice que eu bebo, e ser batizados com o batismo com que eu sou batizado?

³⁹ เขาตึงสองตอบว่า “ได้ก่า” พระเยซูบอกเขาว่า “หมู่ต้านจะได้กิ๋นจากถ้วยของเฮาแน่นอน ความตุ๊กตี้นักล้ำไปตี้เฮาจะฮับนั้น หมู่ต้านจะได้ฮับแน่ๆ ก็แม่นอยู่

³⁹ E eles lhe disseram: Podemos. Jesus, porém, disse-lhes: Em verdade, vós bebereis o cálice que eu beber, e sereis batizados com o batismo com que eu sou batizado;

⁴⁰ แต่ตี้จะหื้อใผนั่งเผิกขวาเผิกซ้ายของเฮานั้น บ่ใจ้เฮาเป๋นคนจัดหื้อนั่งเน่อ แต่พระเจ้าของเฮาเต้าอั้นตี้เป๋นผู้เลือกว่าจะหื้อใผนั่งตั๊ดไหน”

⁴⁰ Mas, o assentar-se à minha direita, ou à minha esquerda, não me pertence a mim concedê-lo, mas isso é para aqueles a quem está reservado.

⁴¹ เมื่อหมู่สาวกแหมสิบคนได้ยินจาอั้น ก็ปากั๋นโขดยากอบกับยอห์น

⁴¹ E os dez, tendo ouvido isto, começaram a indignar-se contra Tiago e João.

⁴² ย้อนจาอั้น พระเยซูก็ฮ้องหมู่เขาตึงหมดมาหา แล้วอู้ว่า “ต้านตังหลายฮู้แล้วว่า ผู้ตี้คนตังหลายถือว่าเป๋นผู้ปกครองของคนต่างจ้าดวางตั๋วเป๋นนายเหนือเขาตังหลาย หมู่ผู้นำก็ใจ๊อำนาจเหนือเขาตังหลายตวย

⁴² Mas Jesus, chamando-os a si, disse-lhes: Sabeis que os que julgam ser príncipes dos gentios, deles se assenhoreiam, e os seus grandes usam de autoridade sobre eles;

⁴³ แต่สำหรับหมู่ต้านนั้นบ่เป๋นจาอั้นเน่อ ในหมู่ต้านถ้าใผคนใดใค่เป๋นใหญ่ก็หื้อเขาเป๋นผู้ฮับใจ๊หมู่ต้าน

⁴³ Mas entre vós não será assim; antes, qualquer que entre vós quiser ser grande, será vosso serviçal;

⁴⁴ ถ้าใผคนใดใค่เป๋นใหญ่เหลือเปิ้น ก็ต้องยอมสมัครใจ๋เป๋นคนฮับใจ๊ของคนตังหลาย

⁴⁴ E qualquer que dentre vós quiser ser o primeiro, será servo de todos.

⁴⁵ ย้อนบุตรมนุษย์บ่ได้มาเปื้อหื้อคนอื่นฮับใจ๊ แต่มาเปื้อฮับใจ๊คนอื่น แล้วก็สละจีวิตของต้านเปื้อเป๋นก้าไถ่คนจ๋ำนวนนักหื้อรอดป๊นบาปโต้ษ”

⁴⁵ Porque o Filho do homem também não veio para ser servido, mas para servir e dar a sua vida em resgate de muitos.

⁴⁶ พระเยซูตึงหมู่สาวกมาแผวเมืองเยรีโค ต๋อนตี้ออกจากเมือง มีคนจ๋ำนวนนักตวยพระองค์กับหมู่สาวกไป มีคนต๋าบอดคนนึ่งจื้อบารทิเมอัสลูกของทิเมอัส นั่งขอตานอยู่ฮิมหนตาง

⁴⁶ E depois, foram para Jericó. E, saindo ele de Jericó com seus discípulos e uma grande multidão, Bartimeu, o cego, filho de Timeu, estava assentado junto do caminho, mendigando.

⁴⁷ เมื่อเขาได้ยินว่าพระเยซูจาวเมืองนาซาเร็ธก่ำลังเตียวก๋ายมา เขาก็ฮ้องเอิ้นเสียงดังว่า “บุตรของกษัตริย์ดาวิด ขอโผดอินดูข้าตวยเต๊อะ”

⁴⁷ E, ouvindo que era Jesus de Nazaré, começou a clamar, e a dizer: Jesus, filho de Davi, tem misericórdia de mim.

⁴⁸ มีหลายคนปากั๋นด่าเขา บอกหื้อดักเหีย แต่เขาก็เอิ้นดังขึ้นติกๆ ว่า “บุตรของกษัตริย์ดาวิดเหย ขอโผดอินดูข้าน่อยเต๊อะ”

⁴⁸ E muitos o repreendiam, para que se calasse; mas ele clamava cada vez mais: Filho de Davi! tem misericórdia de mim.

⁴⁹ พระเยซูก็เลยหยุดแล้วอู้ว่า “ฮ้องเขามาเพ้” หมู่เขาก็ฮ้องคนต๋าบอดนั้นบอกว่า “หื้อจื้นอกจื้นใจ๋เต๊อะ ขะใจ๋ลุกขึ้นแหล่ พระเยซูฮ้องเจ้าแล้ว”

⁴⁹ E Jesus, parando, disse que o chamassem; e chamaram o cego, dizendo-lhe: Tem bom ânimo; levanta-te, que ele te chama.

⁵⁰ คนต๋าบอดคนนั้นก็ก๋ำผ้าต้วบตี้ตุ๊มอยู่ขว้างไปเหีย แล้วลุกขึ้นมาหาพระเยซู

⁵⁰ E ele, lançando de si a sua capa, levantou-se, e foi ter com Jesus.

⁵¹ พระองค์ถามเขาว่า “เจ้าต้องก๋านหื้อเฮาเยียะอะหยังหื้อกา” คนต๋าบอดตอบว่า “อาจ๋ารย์ ข้าพเจ้าใค่ผ่อหัน”

⁵¹ E Jesus, falando, disse-lhe: Que queres que te faça? E o cego lhe disse: Mestre, que eu tenha vista.

⁵² พระเยซูตอบเขาว่า “ไปเต๊อะเน่อ ความเจื้อของเจ้าเยียะหื้อต๋าของเจ้าหายบอดแล้ว” แล้วเขาก็ผ่อหันบ่าเดี่ยวนั้นเลย แล้วเขาก็ตวยพระองค์ไป

⁵² E Jesus lhe disse: Vai, a tua fé te salvou. E logo viu, e seguiu a Jesus pelo caminho.

Atalhos do teclado

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

🔔 Receber versículo do dia