João 6

¹ หลังจากนั้นพระเยซูก็ข้ามไปแหมเผิกนึ่งของทะเลสาบกาลิลี (มีแหมจื้อว่า ทะเลสาบทิเบเรียส)

¹ Depois disto partiu Jesus para o outro lado do mar da Galiléia, também chamado de Tiberíades.

² มีคนนักขนาดตวยพระองค์ไป ย้อนว่าหมู่เขาได้หันหมายสำคัญตี้พระองค์ได้ฮักษาคนบ่สบาย

² E seguia-o uma grande multidão, porque via os sinais que operava sobre os enfermos.

³ — ausente —

³ Subiu, pois, Jesus ao monte e sentou-se ali com seus discípulos.

⁴ — ausente —

⁴ Ora, a páscoa, a festa dos judeus, estava próxima.

⁵ เมื่อพระองค์เหงยหน้าขึ้นมา ก็หันหมู่คนเป๋นจ๋ำนวนนักปากั๋นมาหา พระองค์ก็อู้กับฟีลิปว่า “เฮาจะซื้อของกิ๋นตี้ไหนเถิงจะปอเลี้ยงคนตึงหมดนี้”

⁵ Então Jesus, levantando os olhos, e vendo que uma grande multidão vinha ter com ele, disse a Felipe: Onde compraremos pão, para estes comerem?

⁶ (พระองค์ถามเปื้อลองใจ๋ฟีลิป แต๊ๆ แล้วพระองค์ฮู้ว่าจะเยียะจาใด)

⁶ Mas dizia isto para o experimentar; pois ele bem sabia o que ia fazer.

⁷ ฟีลิปก็บอกว่า “ก้าจ้างสองร้อยวัน ยังบ่ปอซื้อของกิ๋นหื้อหมู่เขากิ๋นกั๋นคนละหน้อยเลย”

⁷ Respondeu-lhe Felipe: Duzentos denários de pão não lhes bastam, para que cada um receba um pouco.

⁸ สาวกแหมคนนึ่งของพระองค์จื้ออันดรูว์ น้องบ่าวซีโมนเปโตรบอกว่า

⁸ Ao que lhe disse um dos seus discípulos, André, irmão de Simão Pedro:

⁹ “มีหละอ่อนป้อจายคนนึ่ง เขามีเข้าหนมปังบาร์เลย์ห้าก้อนกับป๋าแหมสองตั๋ว แต่มอกอี้ตึงบ่ปอเลี้ยงคนตึงหมด”

⁹ Está aqui um rapaz que tem cinco pães de cevada e dois peixinhos; mas que é isto para tantos?

¹⁰ ตี้หั้นมีหญ้าเปียงอยู่ พระเยซูก็เลยอู้กับหมู่สาวกว่า “บอกหื้อหมู่เขานั่งลง” แล้วกู้คนก็ปากั๋นนั่งลง (นับก้าป้อจายได้ประมาณห้าปันคน)

¹⁰ Disse Jesus: Fazei reclinar-se o povo. Ora, naquele lugar havia muita relva. Reclinaram-se aí, pois, os homens em número de quase cinco mil.

¹¹ แล้วพระเยซูก็เอาเข้าหนมปังมา เมื่ออธิษฐานขอบคุณพระเจ้าแล้ว พระองค์ก็หักแจกหื้อกู้คนตี้นั่งอยู่กิ๋นกั๋นเต๋มตี้ แล้วพระองค์ก็เอาป๋ามาเยียะอย่างเดียวกั๋น

¹¹ Jesus, então, tomou os pães e, havendo dado graças, repartiu-os pelos que estavam reclinados; e de igual modo os peixes, quanto eles queriam.

¹² หลังจากกู้คนกิ๋นอิ่มแล้ว พระองค์ก็บอกหมู่สาวกว่า “เก็บเข้าหนมปังตี้เหลือมาหื้อหมด จะได้บ่เสียของ”

¹² E quando estavam saciados, disse aos seus discípulos: Recolhei os pedaços que sobejaram, para que nada se perca.

¹³ แล้วหมู่สาวกก็ไปเก็บตี้เหลือตี้มาจากเข้าหนมปังบาร์เลย์ห้าก้อนนั้นได้สิบสองซ้าเต๋มๆ

¹³ Recolheram-nos, pois e encheram doze cestos de pedaços dos cinco pães de cevada, que sobejaram aos que haviam comido.

¹⁴ คนตังหลายเมื่อหันหมายสำคัญตี้พระองค์เยียะ ก็ปากั๋นอู้ว่า “คนนี้ต้องเป๋นผู้เป๋นปากเป๋นเสียงแตนพระเจ้าคนนั้นตี้ว่ากั๋นว่าจะเข้ามาในโลกนี้ แน่ๆ”

¹⁴ Vendo, pois, aqueles homens o sinal que Jesus operara, diziam: este é verdadeiramente o profeta que havia de vir ao mundo.

¹⁵ พระเยซูฮู้ว่าหมู่เขาจะค่ำเขหื้อพระองค์ไปเป๋นกษัตริย์ของหมู่เขา พระองค์ก็เลยลักขึ้นไปบนดอยคนเดียว

¹⁵ Percebendo, pois, Jesus que estavam prestes a vir e levá-lo à força para o fazerem rei, tornou a retirar-se para o monte, ele sozinho.

¹⁶ ตกเมื่อแลงมา หมู่สาวกของพระองค์ก็ไปตี้ทะเลสาบ

¹⁶ Ao cair da tarde, desceram os seus discípulos ao mar;

¹⁷ แล้วลงเฮือข้ามฟากไปเมืองคาเปอรนาอุม ย้อนว่าต๋อนนั้นมืดแล้ว แต่พระเยซูก็ยังบ่มาหาหมู่เขา

¹⁷ e, entrando num barco, atravessavam o mar em direção a Cafarnaum; enquanto isso, escurecera e Jesus ainda não tinha vindo ter com eles;

¹⁸ แล้วลมหลวงก็ปั๊ดมา เยียะหื้อทะเลสาบมีคลื่นแฮงขนาด

¹⁸ ademais, o mar se empolava, porque soprava forte vento.

¹⁹ เมื่อเฮือออกจากฝั่งมาได้สักห้า หกกิโลเมตร หมู่สาวกก็หันพระเยซูก่ำลังเตียวมาบนน้ำเข้ามาใก้เฮือ หมู่เขาก็ปากั๋นกั๋วขนาด

¹⁹ Tendo, pois, remado uns vinte e cinco ou trinta estádios, viram a Jesus andando sobre o mar e aproximando-se do barco; e ficaram atemorizados.

²⁰ พระเยซูก็บอกว่า “นี่เฮาเน่อ บ่ถ้ากั๋ว”

²⁰ Mas ele lhes disse: Sou eu; não temais.

²¹ แล้ว หมู่เขาก็เต๋มใจ๋ฮับพระองค์ขึ้นเฮือ แล้วเฮือก็เถิงฝั่งตี้เขาจะไปปอดี

²¹ Então eles de boa mente o receberam no barco; e logo o barco chegou à terra para onde iam.

²² ตกแหมวัน คนจ๋ำนวนนักตี้ยังอยู่แหมเผิกนึ่ง หันว่าวันก่อนหน้านั้นตี้หั้นมีเฮือก้าลำเดียว กับฮู้ว่าหมู่สาวกเต้าอั้นตี้ลงเฮือลำนั้นไป แต่พระเยซูบ่ได้ลงไปตวย

²² No dia seguinte, a multidão que ficara no outro lado do mar, sabendo que não houvera ali senão um barquinho, e que Jesus não embarcara nele com seus discípulos, mas que estes tinham ido sós

²³ แล้วมีเฮือลำอื่นตี้ลุกมาจากเมืองทิเบเรียส เข้ามาจอดฝั่งใก้ๆ ตี้หมู่เขาได้กิ๋นเข้าหนมปังหลังจากพระเยซูอธิษฐานขอบคุณพระเจ้าแล้ว

²³ {contudo, outros barquinhos haviam chegado a Tiberíades para perto do lugar onde comeram o pão, havendo o Senhor dado graças};

²⁴ บ่ากองหมู่เขาหันว่าพระเยซูตึงหมู่สาวกบ่อยู่ตี้หั้น ก็ปากั๋นลงเฮือลำนั้นไปตวยเซาะหาพระองค์ตี้เมืองคาเปอรนาอุม

²⁴ quando, pois, viram que Jesus não estava ali nem os seus discípulos, entraram eles também nos barcos, e foram a Cafarnaum, em busca de Jesus.

²⁵ เมื่อหมู่เขาปะพระเยซูแหมเผิกนึ่งของทะเลสาบ หมู่เขาก็ถามพระองค์ว่า “อาจ๋ารย์ต้านมาเมื่อใดละ”

²⁵ E, achando-o no outro lado do mar, perguntaram-lhe: Rabi, quando chegaste aqui?

²⁶ พระเยซูก็ตอบว่า “เฮาบอกความจริงแก่ต้านตังหลายว่า ตี้หมู่ต้านตวยเซาะหาเฮา บ่ใจ้ว่าหมู่ต้านเข้าใจ๋หมายสำคัญตี้หมู่ต้านหัน แต่ย้อนว่าได้กิ๋นเข้าหนมปังจ๋นอิ่มบ่ดาย

²⁶ Respondeu-lhes Jesus: Em verdade, em verdade vos digo que me buscais, não porque vistes sinais, mas porque comestes do pão e vos saciastes.

²⁷ บ่ถ้าเยียะก๋านเปื้อของกิ๋นตี้เน่าบูดได้ แต่หื้อเยียะก๋าน เปื้อของกิ๋นตี้อยู่ได้จ๋นเถิงจีวิตนิรันดร์ บุตรมนุษย์จะเป๋นคนหื้อของกิ๋นนั้นกับหมู่ต้าน ย้อนว่าพระเจ้าพระบิดาหื้อสิทธิอำนาจกับบุตรมนุษย์ตี้จะเยียะจาอี้ได้”

²⁷ Trabalhai, não pela comida que perece, mas pela comida que permanece para a vida eterna, a qual o Filho do homem vos dará; pois neste, Deus, o Pai, imprimiu o seu selo.

²⁸ แล้วหมู่เขาก็ถามแหมว่า “หมู่เฮาต้องเยียะอะหยัง เถิงจะเยียะหื้อพระเจ้าปอใจ๋”

²⁸ Pergutaram-lhe, pois: Que havemos de fazer para praticarmos as obras de Deus?

²⁹ พระเยซูก็ตอบว่า “สิ่งตี้พระเจ้าใค่หื้อเยียะก็คือเจื้อวางใจ๋ผู้ตี้พระองค์ใจ๊มา”

²⁹ Jesus lhes respondeu: A obra de Deus é esta: Que creiais naquele que ele enviou.

³⁰ หมู่เขาก็ถามแหมว่า “ถ้าจาอั้น ต้านจะเยียะหมายสำคัญอะหยังเปื้อเฮาจะได้หันและเจื้อวางใจ๋ต้านได้ ต้านจะเยียะอะหยังพ่อง

³⁰ Perguntaram-lhe, então: Que sinal, pois, fazes tu, para que o vejamos e te creiamos? Que operas tu?

³¹ ป้ออุ๊ยแม่หม่อนของเฮาได้กิ๋นมานา ในดินแดนทุรกั๋นดารอย่างตี้มีเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า ‘ต้านได้หื้อของกิ๋นจากสวรรค์’ ”

³¹ Nossos pais comeram o maná no deserto, como está escrito: Do céu deu-lhes pão a comer.

³² พระเยซูก็ตอบว่า “เฮาบอกความจริงแก่ต้านตังหลายว่า บ่ใจ้โมเสสตี้หื้อของกิ๋นจากสวรรค์นั้นกับต้าน แต่เป๋นพระบิดาของเฮาตี้หื้อของกิ๋นตี้แต๊จริงจากสวรรค์กับหมู่ต้าน

³² Respondeu-lhes Jesus: Em verdade, em verdade vos digo: Não foi Moisés que vos deu o pão do céu; mas meu Pai vos dá o verdadeiro pão do céu.

³³ ย้อนว่าของกิ๋นตี้พระเจ้าหื้อนั้นก็คือผู้ตี้ลงมาจากสวรรค์ แล้วหื้อจีวิตกับโลกนี้”

³³ Porque o pão de Deus é aquele que desce do céu e dá vida ao mundo.

³⁴ หมู่เขาก็อู้ว่า “ต้านครับ ต่อไปนี้ขอของกิ๋นนั้นหื้อหมู่เฮาตวยเต๊อะ”

³⁴ Disseram-lhe, pois: Senhor, dá-nos sempre desse pão.

³⁵ พระเยซูก็อู้ว่า “เฮาเป๋นของกิ๋นตี้หื้อจีวิต คนตี้มาหาเฮาก็จะบ่อยากกิ๋นข้าวแหม แล้วคนตี้เจื้อวางใจ๋ในเฮาก็จะบ่อยากกิ๋นน้ำแหมเลย

³⁵ Declarou-lhes Jesus. Eu sou o pão da vida; aquele que vem a mim, de modo algum terá fome, e quem crê em mim jamais terá sede.

³⁶ เหมือนกับตี้เฮาเกยบอกหมู่ต้านว่า หมู่ต้านได้หันเฮา แต่หมู่ต้านก็ยังบ่เจื้อเฮา

³⁶ Mas como já vos disse, vós me tendes visto, e contudo não credes.

³⁷ กู้คนตี้พระบิดาหื้อเฮา จะมาหาเฮา ใผตี้มาหาเฮา เฮาจะบ่ละบ่ขว้างเขา

³⁷ Todo o que o Pai me dá virá a mim; e o que vem a mim de maneira nenhuma o lançarei fora.

³⁸ ย้อนว่า เฮาบ่ได้ลงมาจากสวรรค์เปื้อเยียะต๋ามใจ๋ตั๋วเก่า แต่มาเปื้อเยียะต๋ามความต้องก๋านของผู้ตี้ใจ๊เฮามา

³⁸ Porque eu desci do céu, não para fazer a minha vontade, mas a vontade daquele que me enviou.

³⁹ ความต้องก๋านของผู้ตี้ใจ๊เฮามาก็คือ ฮักษากู้คนตี้พระองค์หื้อเฮาไว้บ่หื้อหายไปสักคนเดียว และเยียะหื้อคนหมู่นั้นเป๋นขึ้นจากความต๋าย ในวันสุดต๊าย

³⁹ E a vontade do que me enviou é esta: Que eu não perca nenhum de todos aqueles que me deu, mas que eu o ressuscite no último dia.

⁴⁰ ย้อนว่าพระบิดาต้องก๋านหื้อกู้คนตี้หันพระบุตรกับเจื้อวางใจ๋ในพระองค์นั้นได้ฮับจีวิตนิรันดร์ และเฮาจะเยียะหื้อเขาเป๋นขึ้นจากความต๋ายในวันสุดต๊าย”

⁴⁰ Porquanto esta é a vontade de meu Pai: Que todo aquele que vê o Filho e crê nele, tenha a vida eterna; e eu o ressuscitarei no último dia.

⁴¹ หมู่จาวยิวก็ตั้งเก๊าจ่มกั๋น ตี้พระเยซูอู้ว่า “เฮาเป๋นของกิ๋นตี้ลงมาจากสวรรค์”

⁴¹ Murmuravam, pois, dele os judeus, porque dissera: Eu sou o pão que desceu do céu;

⁴² และหมู่จาวยิวก็อู้กั๋นแหมว่า “นี่เยซู ลูกบ่าวโยเซฟบ่ใจ้กา ป้อแม่ของเขาเฮาก็ฮู้จัก แล้วเขาอู้ได้จาใดว่า ‘เฮาลงมาจากสวรรค์’ ”

⁴² e perguntavam: Não é Jesus, o filho de José, cujo pai e mãe nós conhecemos? Como, pois, diz agora: Desci do céu?

⁴³ พระเยซูก็อู้ว่า “บ่ต้องจ่มกั๋นเนาะ

⁴³ Respondeu-lhes Jesus: Não murmureis entre vós.

⁴⁴ บ่มีใผติดต๋ามเฮาได้ ถ้าพระบิดาผู้ตี้ใจ๊เฮามาบ่ได้ปาเขามาหาเฮา และเฮาจะเยียะหื้อเขาเป๋นขึ้นจากความต๋ายในวันสุดต๊าย

⁴⁴ Ninguém pode vir a mim, se o Pai que me enviou não o trouxer; e eu o ressuscitarei no último dia.

⁴⁵ ผู้เป๋นปากเป๋นเสียงแตนพระเจ้าเขียนไว้ว่า ‘พระเจ้าจะสั่งสอนกู้คน’ กู้คนตี้ยอมฟังพระบิดากับเฮียนฮู้จากพระองค์ เขาตึงมาติดต๋ามเฮา

⁴⁵ Está escrito nos profetas: E serão todos ensinados por Deus. Portanto todo aquele que do Pai ouviu e aprendeu vem a mim.

⁴⁶ บ่มีใผเกยหันพระบิดา นอกจากผู้ตี้มาจากพระเจ้าเต้าอั้นตี้เกยหันพระบิดา

⁴⁶ Não que alguém tenha visto o Pai, senão aquele que é vindo de Deus; só ele tem visto o Pai.

⁴⁷ เฮาจะบอกความจริงแก่ต้านตังหลายว่า ใผตี้เจื้อวางใจ๋เฮาก็มีจีวิตนิรันดร์

⁴⁷ Em verdade, em verdade vos digo: Aquele que crê tem a vida eterna.

⁴⁸ เฮาเป๋นของกิ๋นตี้หื้อจีวิต

⁴⁸ Eu sou o pão da vida.

⁴⁹ ป้ออุ๊ยแม่หม่อนของหมู่ต้านได้กิ๋นมานาในตี้ดินแดนทุรกั๋นดาร แต่หมู่เขาก็ยังต๋ายกั๋นหมด

⁴⁹ Vossos pais comeram o maná no deserto e morreram.

⁵⁰ แต่เฮาเป๋นของกิ๋นนั้นตี้มาจากสวรรค์ ถ้าใผกิ๋นจะบ่ต๋ายแหมเลย

⁵⁰ Este é o pão que desce do céu, para que o que dele comer não morra.

⁵¹ เฮาเป๋นของกิ๋นตี้หื้อจีวิตเซิ่งลงมาจากสวรรค์ ถ้าใผคนใดกิ๋นของกิ๋นนี้ เขาจะมีจีวิตนิรันดร์ ของกิ๋นนี้ก็คือเนื้อหนังของเฮา ตี้เฮาจะหื้อคนในโลกเปื้อมีจีวิตนิรันดร์ได้”

⁵¹ Eu sou o pão vivo que desceu do céu; se alguém comer deste pão, viverá para sempre; e o pão que eu darei pela vida do mundo é a minha carne.

⁵² จาวยิวก็ตั้งเก๊าเถียงกั๋นว่า “ป้อจายคนนี้จะเอาเนื้อหนังของเขาหื้อหมู่เฮากิ๋นได้จาใด”

⁵² Disputavam, pois, os judeus entre si, dizendo: Como pode este dar-nos a sua carne a comer?

⁵³ พระเยซูก็อู้กับเขาว่า “เฮาบอกความจริงแก่ต้านตังหลายว่า ถ้าหมู่ต้านบ่ได้กิ๋นเนื้อหนังและกิ๋นเลือดของบุตรมนุษย์ ต้านก็บ่มีจีวิตนิรันดร์

⁵³ Disse-lhes Jesus: Em verdade, em verdade vos digo: Se não comerdes a carne do Filho do homem, e não beberdes o seu sangue, não tereis vida em vós mesmos.

⁵⁴ ใผตี้กิ๋นเนื้อหนังกับเลือดของเฮา ก็มีจีวิตนิรันดร์ และเฮาจะหื้อเขาเป๋นขึ้นจากความต๋ายในวันสุดต๊าย

⁵⁴ Quem come a minha carne e bebe o meu sangue tem a vida eterna; e eu o ressuscitarei no último dia.

⁵⁵ ย้อนว่าเนื้อหนังของเฮาก็เป๋นของกิ๋นตี้แต๊จริง กับเลือดของเฮาก็เป๋นน้ำตี้แต๊จริง

⁵⁵ Porque a minha carne verdadeiramente é comida, e o meu sangue verdadeiramente é bebida.

⁵⁶ ใผตี้กิ๋นเนื้อหนังและกิ๋นเลือดของเฮา คนนั้นก็อยู่กับเฮา และเฮาก็อยู่กับเขาตวย

⁵⁶ Quem come a minha carne e bebe o meu sangue permanece em mim e eu nele.

⁵⁷ เหมือนตี้พระบิดาผู้มีจีวิตอยู่ใจ๊เฮามา และเฮามีจีวิตย้อนพระบิดา จาอั้นคนตี้กิ๋นเนื้อหนังกับเลือดของเฮาก็จะมีจีวิตย้อนเฮาเหมือนกั๋น

⁵⁷ Assim como o Pai, que vive, me enviou, e eu vivo pelo Pai, assim, quem de mim se alimenta, também viverá por mim.

⁵⁸ เฮาเป๋นของกิ๋นตี้ลงมาจากสวรรค์ เซิ่งบ่เหมือนกับมานาตี้ป้ออุ๊ยแม่หม่อนของหมู่ต้านได้กิ๋นแล้วก็ยังต๋าย แต่คนตี้กิ๋นของกิ๋นนี้จะมีจีวิตนิรันดร์”

⁵⁸ Este é o pão que desceu do céu; não é como o caso de vossos pais, que comeram o maná e morreram; quem comer este pão viverá para sempre.

⁵⁹ พระเยซูอู้เรื่องนี้ต๋อนตี้สอนในธรรมศาลาของจาวยิว ในเมืองคาเปอรนาอุม

⁵⁹ Estas coisas falou Jesus quando ensinava na sinagoga em Cafarnaum.

⁶⁰ บ่ากองหมู่สาวกของพระองค์หลายคนได้ยินเรื่องจาอั้น เขาก็จ่มกั๋นว่า “ใผจะยอมฮับกำสอนยากๆ จาอี้ได้”

⁶⁰ Muitos, pois, dos seus discípulos, ouvindo isto, disseram: Duro é este discurso; quem o pode ouvir?

⁶¹ พระเยซูฮู้ว่าหมู่เขาจ่มกั๋นเรื่องนี้ พระองค์ก็ถามหมู่เขาว่า “กำสอนนี้เยียะหื้อหมู่ต้านบ่ใค่เจื้อเฮาแหมกา

⁶¹ Mas, sabendo Jesus em si mesmo que murmuravam disto os seus discípulos, disse-lhes: Isto vos escandaliza?

⁶² แล้วหมู่ต้านจะว่าจาใดถ้าหันบุตรมนุษย์ขึ้นไปบนสวรรค์ตี้พระองค์เกยอยู่มาก่อนแล้ว

⁶² Que seria, pois, se vísseis subir o Filho do homem para onde primeiro estava?

⁶³ พระวิญญาณหื้อจีวิตนิรันดร์ แต่สิ่งตี้คนเยียะบ่มีประโยชน์อะหยังเลย กำอู้ตี้เฮาได้บอกกับหมู่ต้านมาจากพระวิญญาณและหื้อจีวิตนิรันดร์

⁶³ O espírito é o que vivifica, a carne para nada aproveita; as palavras que eu vos tenho dito são espírito e são vida.

⁶⁴ แต่หมู่ต้านบางคนก็บ่เจื้อ” (พระเยซูฮู้ตั้งแต่ต้นว่าคนไหนบ่เจื้อและคนไหนจะหักหลังพระองค์)

⁶⁴ Mas há alguns de vós que não crêem. Pois Jesus sabia, desde o princípio, quem eram os que não criam, e quem era o que o havia de entregar.

⁶⁵ และพระองค์ก็อู้ว่า “ย้อนจาอี้ เฮาเถิงบอกหมู่ต้านว่า บ่มีใผติดต๋ามเฮาได้ ถ้าพระบิดาบ่ได้ปาเขามาหาเฮา”

⁶⁵ E continuou: Por isso vos disse que ninguém pode vir a mim, se pelo Pai lhe não for concedido.

⁶⁶ หลังจากตี้พระเยซูอู้จาอี้ ก็มีสาวกหลายคนตี้เลิกติดต๋ามพระองค์

⁶⁶ Por causa disso muitos dos seus discípulos voltaram para trás e não andaram mais com ele.

⁶⁷ แล้วพระเยซูก็ถามสาวกสิบสองคนของพระองค์ว่า “หมู่ต้านก็จะเลิกติดต๋ามเฮาตวยกา”

⁶⁷ Perguntou então Jesus aos doze: Quereis vós também retirar-vos?

⁶⁸ ซีโมนเปโตรก็บอกพระองค์ว่า “ถ้าเฮาเลิกติดต๋ามพระองค์ แล้วจะหื้อเฮาไปติดต๋ามใผแหม พระองค์มีกำตี้หื้อจีวิตนิรันดร์

⁶⁸ Respondeu-lhe Simão Pedro: Senhor, para quem iremos nós? Tu tens as palavras da vida eterna.

⁶⁹ หมู่เฮาเจื้อและฮู้ว่าพระองค์เป๋นผู้บริสุทธิ์ของพระเจ้าแต๊ๆ”

⁶⁹ E nós já temos crido e bem sabemos que tu és o Santo de Deus.

⁷⁰ พระเยซูอู้กับหมู่เขาว่า “เฮาเลือกหมู่ต้านตึงสิบสองคนแม่นก่อ แต่คนนึ่งจะเป๋นมาร”

⁷⁰ Respondeu-lhes Jesus: Não vos escolhi a vós os doze? Contudo um de vós é o diabo.

⁷¹ (พระเยซูหมายเถิง ยูดาส ลูกบ่าวของซีโมน อิสคาริโอท ตี้จะหักหลังพระองค์ เถิงแม้ว่าเขาจะอยู่ในหมู่สาวกสิบสองคนก็ต๋าม)

⁷¹ Referia-se a Judas, filho de Simão Iscariotes; porque era ele o que o havia de entregar, sendo um dos doze.

Atalhos do teclado

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

🔔 Receber versículo do dia