Atos 22

¹ “ป้อแม่ปี้น้องตังหลายบ่าเดี่ยวนี้ขอฟังกำจี๊แจ๋งของข้าพเจ้าสักหน้อยเต๊อะ”

¹ — Irmãos e pais, escutem agora o que tenho a dizer em minha defesa.

² เมื่อหมู่เขาได้ยินเปาโลอู้เป๋นภาษาฮีบรู หมู่เขาซ้ำปากั๋นดักเหลือเก่า แล้วเปาโลก็อู้ว่า

² Quando ouviram que Paulo lhes falava em língua hebraica, fizeram mais silêncio ainda. Paulo continuou:

³ “ข้าพเจ้าเป๋นจาวยิวเกิดตี้เมืองทาร์ซัสแคว้นซีลีเซีย แต่มาใหญ่ตี้กรุงเยรูซาเล็มนี้ ข้าพเจ้าเป๋นศิษย์ของอาจ๋ารย์กามาลิเอล ต้านอบรมสั่งสอนข้าพเจ้าหื้อเยียะต๋ามบทบัญญัติของป้ออุ๊ยแม่หม่อนของหมู่เฮาอย่างเคร่งครัด ข้าพเจ้าเป๋นคนตี้กระตือรือร้นต่อพระเจ้าขนาด เหมือนกั๋นกับหมู่ต้านตี้อยู่ตี้นี่วันนี้

³ — Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas fui criado nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo o rigor da Lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vocês o são no dia de hoje.

⁴ ข้าพเจ้าเกยค่ำคนตี้ติดต๋ามลัทธินั้นตี้ฮ้องว่า ตางของพระเยซู จ๋นต๋ายก็มี กับยับหมู่เขาตึงป้อจายแม่ญิงไปขังคอกก็มี

⁴ Persegui este Caminho até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na cadeia.

⁵ มหาปุโรหิตกับสภาคนเฒ่าคนแก่ก็เป๋นพยานหื้อข้าพเจ้าได้ ย้อนข้าพเจ้าได้ฮับหนังสือจากหมู่เขา ตี้เขียนเถิงปี้น้องจาวยิวในเมืองดามัสกัส เปื้อมอบอำนาจหื้อข้าพเจ้าไปยับคนตี้หั้น ตี้ติดต๋ามลัทธินั้น แล้วปามาลงโต้ษตี้กรุงเยรูซาเล็ม

⁵ Disto são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Deles eu recebi cartas para os irmãos judeus de Damasco, e fui até lá para trazer amarrados a Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.

⁶ “เมื่อข้าพเจ้าเตียวตางใก้จะแผวเมืองดามัสกัส เวลาต๋อนนั้นประมาณเตี้ยง จู่ๆ ก็มีแสงแจ้งจากต๊องฟ้าส่องลงมาตี้ตั๋วข้าพเจ้า

⁶ — Ora, aconteceu que, enquanto eu viajava, já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, uma grande luz do céu brilhou ao redor de mim.

⁷ ข้าพเจ้าก็โก้นลงดิน แล้วได้ยินเสียงอันดังว่า ‘เซาโล เซาโลเหย เจ้าค่ำเฮาเยียะหยัง’

⁷ Então caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”

⁸ ข้าพเจ้าก็ถามไปว่า ‘พระองค์เจ้าข้า พระองค์เป๋นใผ’ พระองค์ก็ตอบว่า ‘เฮาคือเยซูจาวนาซาเร็ธผู้ตี้เจ้าค่ำนั้น’

⁸ Perguntei: “Senhor, quem é você?” Ao que me respondeu: “Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem você persegue.”

⁹ หมู่คนตี้ไปตวยข้าพเจ้าก็หันแสงแจ้งนั้นเหมือนกั๋น แต่บ่ได้ยินเสียงของผู้ตี้อู้กับข้าพเจ้านั้น

⁹ — Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceber o sentido da voz de quem falava comigo.

¹⁰ ข้าพเจ้าก็ถามว่า ‘พระองค์เจ้าข้า ข้าพเจ้าจะต้องเยียะจาใดดี’ องค์พระผู้เป๋นเจ้าก็บอกว่า ‘ลุกขึ้นเตียวเข้าไปในเมืองดามัสกัส ตี้หั้นจะมีคนบอกเจ้ากู้อย่างตี้เฮามอบหมายหื้อเจ้าเยียะ’

¹⁰ Então perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” E o Senhor me disse: “Levante-se, entre em Damasco, onde lhe dirão tudo o que você precisa fazer.”

¹¹ แสงแจ้งตี้ส่องลงมานั้นเยียะหื้อต๋าข้าพเจ้าผ่ออะหยังบ่หันสักหน้อย หมู่คนตี้ไปตวยจึงจู๋งมือข้าพเจ้าปาเข้าไปในเมืองดามัสกัส

¹¹ Tendo ficado cego por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.

¹² “ในเมืองนั้นมีป้อจายคนนึ่งมาหาข้าพเจ้า เขาจื้ออานาเนีย เป๋นคนตี้เคร่งครัดบทบัญญัติของโมเสส กับเป๋นคนตี้มีจื้อเสียงดีในหมู่จาวยิวตี้หั้น

¹² — Um homem chamado Ananias, piedoso conforme a Lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,

¹³ เขาเข้ามายืนอยู่ป่างข้างข้าพเจ้าอู้ว่า ‘อ้ายเซาโลเหย ขอหื้อต๋าผ่อหันแหมเตื้อ’ แล้ววินาทีนั้นข้าพเจ้าก็หันได้ กับหันเขาตวย

¹³ veio procurar-me e, chegando perto de mim, disse: “Irmão Saulo, recupere a visão!” Nessa mesma hora, recuperei a visão e olhei para ele.

¹⁴ “อานาเนียบอกว่า ‘พระเจ้าของป้ออุ๊ยแม่หม่อนของหมู่เฮาเลือกต้านหื้อฮู้เถิงความต้องก๋านของพระองค์ กับหื้อหันพระองค์ตี้ถูกต้องต๋ามธรรม กับหื้อได้ยินกำอู้จากปากของพระองค์ตวย

¹⁴ Então ele disse: “O Deus de nossos pais escolheu você de antemão para conhecer a vontade dele, ver o Justo e ouvir a voz dele.

¹⁵ ย้อนต้านจะเป๋นพยานหื้อกู้คนฮู้เถิงสิ่งตี้ต้านได้หันได้ยินเกี่ยวกับพระองค์

¹⁵ Porque você terá de ser testemunha dele diante de todos, anunciando as coisas que você tem visto e ouvido.

¹⁶ บ่ต้องถ้าอะหยังแหมแล้ว ลุกขึ้นฮับบัพติศมา แล้วขอองค์พระผู้เป๋นเจ้าล้างบาปของต้านหื้อหมดเสี้ยงไป’

¹⁶ E agora, o que está esperando? Levante-se, receba o batismo e lave os seus pecados, invocando o nome dele.”

¹⁷ “ข้าพเจ้าปิ๊กมาตี้กรุงเยรูซาเล็ม เมื่ออธิษฐานในพระวิหาร ก็ตกอยู่ในภาวะเกิ่งหลับเกิ่งตื่น

¹⁷ — Quando voltei para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,

¹⁸ แล้วข้าพเจ้าก็หันองค์พระผู้เป๋นเจ้า พระองค์อู้กับข้าพเจ้าว่า ‘ขะใจ๋ออกไปจากกรุงเยรูซาเล็มเวยๆ เน่อ ย้อนว่าคนตี้นี่จะบ่ยอมฮับเรื่องตี้ต้านอู้เกี่ยวกับเฮา’

¹⁸ e vi o Senhor. Ele me disse: “Ande logo e saia imediatamente de Jerusalém, porque não aceitarão o seu testemunho a meu respeito.”

¹⁹ แล้วข้าพเจ้าก็ตอบว่า ‘พระองค์เจ้าข้า คนหมู่นี้ฮู้ว่าข้าพระองค์เกยไปต๋ามธรรมศาลาต่างๆ ของจาวยิวกู้ตี้ เปื้อยับคนตี้ฮับเจื้อพระองค์ไปขังคอกกับบุบตี๋

¹⁹ Eu respondi: “Senhor, eles bem sabem que eu ia de sinagoga em sinagoga, prendendo e açoitando os que criam em ti.

²⁰ กับต๋อนสเทเฟนพยานของพระองค์ถูกฆ่าต๋ายนั้น ข้าพระองค์ก็ยืนอยู่ตั๊ดหั้น หันดีหันงามตวยตี้ฆ่าเขา ข้าพระองค์เป๋นคนเฝ้าเสื้อคุมของหมู่คนตี้ฆ่านั้น’

²⁰ Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as capas dos que o matavam.”

²¹ แล้วพระองค์ก็บอกกับข้าพเจ้าว่า ‘ไปเต๊อะ เฮาจะส่งเจ้าไปไก๋ๆ ไปหาคนต่างจ้าด’ ”

²¹ Mas ele me disse: “Vá, porque eu o enviarei para longe, aos gentios.”

²² คนตังหลายฟังเปาโลอู้มาตลอด แต่เมื่อได้ยินเปาโลอู้เถิงเรื่องไปหาคนต่างจ้าด ก็ปากั๋นเอิ้นเสียงดังว่า “เอามันไปฆ่าต๋ายเหีย อยู่ไปก็หนักแผ่นดิน”

²² Até este ponto a multidão ficou ouvindo. Mas, quando Paulo disse isso, começaram a gritar bem alto: — Fora com ele! Mate-o, porque ele não merece viver!

²³ หมู่เขาฮ้องเสียงดังแล้วแก้เสื้อคุมออก ปากั๋นก๋ำขี้ฝุ่นผุกขึ้นบนหัว

²³ Enquanto eles gritavam, tiravam as suas capas e jogavam poeira para o ar,

²⁴ นายพันทหารโรมันสั่งหื้อปาเปาโลเข้าไปในป้อมทหาร สั่งเฆี่ยนกับสอบสวนเปาโลเปื้อจะฮู้ว่าเป๋นจาใดคนตึงเมืองปากั๋นฮ้องเสียงดังใส่เปาโล

²⁴ o comandante ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo estavam gritando assim contra ele.

²⁵ เมื่อหมู่ทหารก่ำลังเอาเจื้อกหนังมัดเกียมเฆี่ยนต้าน เปาโลก็ถามนายร้อยตี้ยืนอยู่ตี้หั้นว่า “จะเฆี่ยนคนสัญจ้าดโรมันก่อนตัดสินต๋ามกฎหมายแล้วกา”

²⁵ Quando o estavam amarrando com correias, Paulo perguntou ao centurião que ali estava: — Será que vocês têm o direito de açoitar um cidadão romano, sem que ele tenha sido condenado?

²⁶ เมื่อนายร้อยได้ยินจาอั้น ก็ไปรายงานหื้อนายพันฮู้ แล้วถามว่า “ต้านจะเยียะจาใดดี ป้อจายคนนี้เป๋นคนสัญจ้าดโรมันเน่อ”

²⁶ Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: — Que é isso que o senhor está prestes a fazer? Saiba que aquele homem é cidadão romano.

²⁷ นายพันก็เข้าไปถามเปาโลว่า “เจ้าเป๋นคนสัญจ้าดโรมันแต๊กา” เปาโลตอบว่า “แต๊ก่า”

²⁷ Então o comandante veio e perguntou a Paulo: — Diga-me uma coisa: você é romano? Paulo respondeu: — Sou.

²⁸ นายพันบอกว่า “ตั๋วของเฮาต้องเสียสตางค์จ๋ำนวนนักขนาดเถิงจะได้สัญจ้าดโรมัน” เปาโลตอบว่า “แต่ตั๋วข้าพเจ้าเป๋นคนสัญจ้าดโรมันตั้งแต่เกิดเน่อ ย้อนป้อเป๋นคนสัญจ้าดโรมันอยู่แล้ว”

²⁸ E o comandante disse: — Eu tive de gastar muito dinheiro para conseguir essa cidadania. Ao que Paulo respondeu: — Pois eu a tenho de nascença.

²⁹ หมู่ทหารตี้ก่ำลังจะสอบสวนก็ละเปาโลไปตันที นายพันก็ตกใจ๋กั๋วขึ้นมาเมื่อฮู้ว่า คนตี้เขาสั่งหื้อเอาเจื้อกเหล็กล่ามนั้นเป๋นคนสัญจ้าดโรมัน เซิ่งเป๋นก๋านเยียะผิดกฎหมายของโรม

²⁹ Imediatamente se afastaram os que iam interrogá-lo com açoites. O próprio comandante ficou com medo quando soube que Paulo era romano, porque tinha mandado amarrá-lo.

³⁰ ถัดมาแหมวันนึ่ง นายพันใค่ฮู้ว่าจาวยิวใส่ความเปาโลเรื่องอะหยัง ก็สั่งหื้อเจ้าหน้าตี้ปล่อยเปาโลก่อน แล้วฮ้องประชุมหมู่หัวหน้าปุโรหิตกับสภาแซนเฮดริน แล้วปาเปาโลเข้ามายืนต่อหน้าหมู่เขา

³⁰ No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que Paulo vinha sendo acusado pelos judeus, o comandante o soltou e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio. E, mandando trazer Paulo, apresentou-o diante deles.

Atalhos do teclado

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

🔔 Receber versículo do dia