2 Coríntios 7

Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Mɩ́ apíó adwɛpʋ́, Bulu lahɩ́ɛ́ ntobíá igyi alɩ yáɩ́ anɩ. Mʋ́ sʋ mlɩha afwɩ ɩbɩ lɛ tógyítɔ́á ɩbɔ́kpɔɩ́ anɩ ɔyʋlʋ́ʋ pʋ́ anɩ ɔkláa fɛ́ɛ́tɔ́. Mlɩha anya Bulu ifú, mɛ́nɩ ɩbɛ́ha anɩ ɩwɩ bɛ́tɩn, ifin kʋkʋ mɛ́ɛtrá tsiá anɩ ɩwɩ.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Kókoli, mlɩmákʋlá ɩwɩ anɩsʋ! Anɩmɔ́kʋ́pʋ́ lalahɛ gyi ɔhaa. Anɩmɔ́kʋ́yíntá ɔhaa, anɩmɔ́kʋ́sísi ɔhaa ɛ́.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Megyí ɩpɔ́n ndɛ mlɩ ha sʋ́ ndɛ asʋ́n ánfɩ blɩ́. Tsúfɛ́ nablɩ́ bɔtsʋn mbɛ́ɛ, anɩtekle mlɩ asʋ́n. Lowutɔ o, nkpatɔ o, anɩmɛ́ɛtan mlɩsʋ ɛkɛkɛɛkɛ.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Ntɛtálɩ́ bla mlɩ mɩ́ klʋntɔ asʋ́n, ndɛ ɩwɩ ɛ́ tsu mlɩsʋ wankláán. Anɩ ipian fɛ́ɛ́ ɔma a, mlɩlawá mɩ́ atɛtɔ-ɔnlɩn. Ansigyí kpɔnkpɔntɩ kʋ labʋ́lá mɩ́ klʋntɔ.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Tsúfɛ́ brɛ́á anɩlówie Makedonia a, anɩménya ɔkpa dá ɔkpʋ́nʋ́. Atsʋn nfɩ asʋ́n, ayínkí nfɩ ɩtrɛ́. Mʋ́ sʋ ifú letsiá anɩ ayetɔ.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Támɛ Buluá otolwíí ahá ámʋ́ʋ́ ɩwɩ lawú amʋ́ ɩklʋn amʋ lɛ́kpa Tito ba anɩ, pʋ́lwíí anɩ ɩklʋn.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Megyí mʋ ɩbá amʋ nkʋlɛ lɛ́ha ɩklʋn lólwií anɩ, mboún asʋ́n ánɩ́ ɔlɔpʋtsúa ɩnʋ ba ɛ́. Ɔlɛbláa anɩ ɔbɛ́ɛ, mlɩhɩ́ɛ́ mlɩdékléá mlówun mɩ. Alɩá asʋ́n ámʋ lahan mlɩ, mlɩlanú ɩwɩasɩ ánɩ́ mlɩmɛ́bɩ bwɛ́ pʋ́ alɩá mlɩlahɩ́ɛ́ tsúlá dɩ́nká mɩ́ klɛ́sʋ, sʋ ansɩ́ lɛtrá gyi mɩ tsɩ́a.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Tsúfɛ́ nɩ́ mɩ́ ɔwʋlʋ́ ámʋtɔ asʋ́n lɛhan mlɩ kʋ́ráá á, mɩ́ mʋ́ ɩmɛhan mɩ. Ɩbʋ mʋ́tɔ́á ɩlɛhan mɩ brɛ́ kʋtɔ, tsúfɛ́ nowun ánɩ́ ɩlɛha awɩrɛhɔ lɛ́kɩtá mlɩ kpalobí.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Ansɩ́ dɛ mɩ́ gyí séi. Megyí alɩá ɩlɔwa mlɩ awɩrɛhɔ sʋ. Mboún alɩá awɩrɛhɔsú amʋ ɩlahá mlɩladámlí klʋntɔ sʋ. Tsúfɛ́ mlɩ awɩrɛhɔsú anfɩ odu Bulu tekle nɩ. Mʋ́ sʋ mɩ́ asʋ́n ámʋ imeyintá tɔtɔ tsú mlɩ ɩwɩ.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Tsúfɛ́ awɩrɛhɔsúá igyi Bulu apɛ́ tɔpʋ́ klʋntɔdamlí bá. Ɩtɛhá anɩtenyá nkpa. Mʋ́ odu bʋ ɔsɩn, támɛ ɩma ɔsɩn. Ɔyɩ́tɔ́ awɩrɛhɔsú mʋ́ á, lowu ɩtɔpʋ́ba.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Mlɩkɩ tɔ́á awɩrɛhɔsúá igyi Bulu apɛ́ latɩ́ há mlɩ! Ɩlahá mlɩlatsú ɩkʋ lɛ́ asʋ́n ámʋtɔ, mlɩdésuná ánɩ́ mlɩ asʋ́n da ɔkpa sʋ ɔblɔ́ ɛ́ dɛ mlɩ. Ɩlatsíí mlɩ opúni, ɩlahá mlɩhɩ́ɛ́ mlɩdékléá mlówun mɩ, mlɩlatsúlá dɩ́nká mɩ́ klɛ́sʋ. Mlɩhɩ́ɛ́ mlɩdédunká ánɩ́ mlɛ́bɩtɩ́ lalahɛ ɔbwɛpʋ́ ámʋ ɩsʋ. Lɛ́lɛ́, mlɩlalɛ́ súná ánɩ́ mlɩmégyi pɔ́n asʋ́n ánfɩtɔ.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Nɔwanlɩ́n ɔwʋlʋ́ sɩ́sɩ́ mlɩ, támɛ megyí ahá ánfɩ sʋ. Megyí ɔhá ámʋ́ʋ́ ɔlɔbwɛ ɩlá, ntɛ́ɛ ɔhá ámʋ́ʋ́ ɔlɔpʋ ɩlá gyí mʋ amʋ sʋ. Alɩá nɛ́lɛ súná mlɩ Bulu ansɩ́tɔ́ ánɩ́ mlɩlatsúlá dɩ́nká mɩ́ klɛ́sʋ mboún sʋ.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Ɩ́nɩ lahɩ́ɛ́ wá anɩ atɛtɔ-ɔnlɩn.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Nɩ́ nɛkanfʋ́ mlɩ mʋ ansɩ́tɔ́ kʋ́ráá á, mlɩmɛ́ha pɛ́lɩ mɛkɩtá mɩ́. Alɩ ámʋ́ʋ́ asʋ́n ámʋ́ʋ́ anɩlɛ́bláa mlɩ ámʋ fɛ́ɛ́ igyi ɔnɔkwalɩ amʋ a, alɩ́ kanfʋ́ ámʋ́ʋ́ nɛkanfʋ́ mlɩ mʋ ansɩ́tɔ́ ámʋ ɛ́ laba mʋ́tɔ́ nɩ́.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Nɩ́ Tito ɔkáɩ́n alɩá mlɩ fɛ́ɛ́ mlɩtɛyaa asʋ há mʋ, hɔ mʋ asʋn blɩ́hɛ́, pʋ́ alɩá mletenyá ifú kpɩ́nkɩ́ mʋ ansɩ́tɔ́ á, ɔtɛtráa nya mlɩ ɩwɩ ɔdwɛ tsɩ́a.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Ansɩ́ ɩhɩ́ɛ́ dɛ mɩ́ gyí ánɩ́ nɛ́talɩ́ pʋ́ ansɩ́ dɩ́nká mlɩsʋ ɔkpagyíɔkpasʋ.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.