2 Coríntios 7
Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs ARC
1 Mɩ́ apíó adwɛpʋ́, Bulu lahɩ́ɛ́ ntobíá igyi alɩ yáɩ́ anɩ. Mʋ́ sʋ mlɩha afwɩ ɩbɩ lɛ tógyítɔ́á ɩbɔ́kpɔɩ́ anɩ ɔyʋlʋ́ʋ pʋ́ anɩ ɔkláa fɛ́ɛ́tɔ́. Mlɩha anya Bulu ifú, mɛ́nɩ ɩbɛ́ha anɩ ɩwɩ bɛ́tɩn, ifin kʋkʋ mɛ́ɛtrá tsiá anɩ ɩwɩ.
1 Ora, amados, pois que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santificação no temor de Deus.
2 Kókoli, mlɩmákʋlá ɩwɩ anɩsʋ! Anɩmɔ́kʋ́pʋ́ lalahɛ gyi ɔhaa. Anɩmɔ́kʋ́yíntá ɔhaa, anɩmɔ́kʋ́sísi ɔhaa ɛ́.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém agravamos, a ninguém corrompemos, de ninguém buscamos o nosso proveito.
3 Megyí ɩpɔ́n ndɛ mlɩ ha sʋ́ ndɛ asʋ́n ánfɩ blɩ́. Tsúfɛ́ nablɩ́ bɔtsʋn mbɛ́ɛ, anɩtekle mlɩ asʋ́n. Lowutɔ o, nkpatɔ o, anɩmɛ́ɛtan mlɩsʋ ɛkɛkɛɛkɛ.
3 Não digo isso para vossa condenação; pois já, antes, tinha dito que estais em nossos corações para juntamente morrer e viver.
4 Ntɛtálɩ́ bla mlɩ mɩ́ klʋntɔ asʋ́n, ndɛ ɩwɩ ɛ́ tsu mlɩsʋ wankláán. Anɩ ipian fɛ́ɛ́ ɔma a, mlɩlawá mɩ́ atɛtɔ-ɔnlɩn. Ansigyí kpɔnkpɔntɩ kʋ labʋ́lá mɩ́ klʋntɔ.
4 Grande é a ousadia da minha fala para convosco, e grande a minha jactância a respeito de vós; estou cheio de consolação e transbordante de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Tsúfɛ́ brɛ́á anɩlówie Makedonia a, anɩménya ɔkpa dá ɔkpʋ́nʋ́. Atsʋn nfɩ asʋ́n, ayínkí nfɩ ɩtrɛ́. Mʋ́ sʋ ifú letsiá anɩ ayetɔ.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes, em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Támɛ Buluá otolwíí ahá ámʋ́ʋ́ ɩwɩ lawú amʋ́ ɩklʋn amʋ lɛ́kpa Tito ba anɩ, pʋ́lwíí anɩ ɩklʋn.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 Megyí mʋ ɩbá amʋ nkʋlɛ lɛ́ha ɩklʋn lólwií anɩ, mboún asʋ́n ánɩ́ ɔlɔpʋtsúa ɩnʋ ba ɛ́. Ɔlɛbláa anɩ ɔbɛ́ɛ, mlɩhɩ́ɛ́ mlɩdékléá mlówun mɩ. Alɩá asʋ́n ámʋ lahan mlɩ, mlɩlanú ɩwɩasɩ ánɩ́ mlɩmɛ́bɩ bwɛ́ pʋ́ alɩá mlɩlahɩ́ɛ́ tsúlá dɩ́nká mɩ́ klɛ́sʋ, sʋ ansɩ́ lɛtrá gyi mɩ tsɩ́a.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado de vós, contando-nos as vossas saudades, o vosso choro, o vosso zelo por mim, de maneira que muito me regozijei.
8 Tsúfɛ́ nɩ́ mɩ́ ɔwʋlʋ́ ámʋtɔ asʋ́n lɛhan mlɩ kʋ́ráá á, mɩ́ mʋ́ ɩmɛhan mɩ. Ɩbʋ mʋ́tɔ́á ɩlɛhan mɩ brɛ́ kʋtɔ, tsúfɛ́ nowun ánɩ́ ɩlɛha awɩrɛhɔ lɛ́kɩtá mlɩ kpalobí.
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a minha carta, não me arrependo, embora já me tivesse arrependido por ver que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo;
9 Ansɩ́ dɛ mɩ́ gyí séi. Megyí alɩá ɩlɔwa mlɩ awɩrɛhɔ sʋ. Mboún alɩá awɩrɛhɔsú amʋ ɩlahá mlɩladámlí klʋntɔ sʋ. Tsúfɛ́ mlɩ awɩrɛhɔsú anfɩ odu Bulu tekle nɩ. Mʋ́ sʋ mɩ́ asʋ́n ámʋ imeyintá tɔtɔ tsú mlɩ ɩwɩ.
9 agora, folgo, não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para o arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus; de maneira que por nós não padecestes dano em coisa alguma.
10 Tsúfɛ́ awɩrɛhɔsúá igyi Bulu apɛ́ tɔpʋ́ klʋntɔdamlí bá. Ɩtɛhá anɩtenyá nkpa. Mʋ́ odu bʋ ɔsɩn, támɛ ɩma ɔsɩn. Ɔyɩ́tɔ́ awɩrɛhɔsú mʋ́ á, lowu ɩtɔpʋ́ba.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Mlɩkɩ tɔ́á awɩrɛhɔsúá igyi Bulu apɛ́ latɩ́ há mlɩ! Ɩlahá mlɩlatsú ɩkʋ lɛ́ asʋ́n ámʋtɔ, mlɩdésuná ánɩ́ mlɩ asʋ́n da ɔkpa sʋ ɔblɔ́ ɛ́ dɛ mlɩ. Ɩlatsíí mlɩ opúni, ɩlahá mlɩhɩ́ɛ́ mlɩdékléá mlówun mɩ, mlɩlatsúlá dɩ́nká mɩ́ klɛ́sʋ. Mlɩhɩ́ɛ́ mlɩdédunká ánɩ́ mlɛ́bɩtɩ́ lalahɛ ɔbwɛpʋ́ ámʋ ɩsʋ. Lɛ́lɛ́, mlɩlalɛ́ súná ánɩ́ mlɩmégyi pɔ́n asʋ́n ánfɩtɔ.
11 Porque quanto cuidado não produziu isso mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que apologia, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo mostrastes estar puros neste negócio.
12 Nɔwanlɩ́n ɔwʋlʋ́ sɩ́sɩ́ mlɩ, támɛ megyí ahá ánfɩ sʋ. Megyí ɔhá ámʋ́ʋ́ ɔlɔbwɛ ɩlá, ntɛ́ɛ ɔhá ámʋ́ʋ́ ɔlɔpʋ ɩlá gyí mʋ amʋ sʋ. Alɩá nɛ́lɛ súná mlɩ Bulu ansɩ́tɔ́ ánɩ́ mlɩlatsúlá dɩ́nká mɩ́ klɛ́sʋ mboún sʋ.
12 Portanto, ainda que vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o agravo, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que o vosso grande cuidado por nós fosse manifesto diante de Deus.
13 Ɩ́nɩ lahɩ́ɛ́ wá anɩ atɛtɔ-ɔnlɩn.
13 Por isso, fomos consolados pela vossa consolação e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi recreado por vós todos.
14 Nɩ́ nɛkanfʋ́ mlɩ mʋ ansɩ́tɔ́ kʋ́ráá á, mlɩmɛ́ha pɛ́lɩ mɛkɩtá mɩ́. Alɩ ámʋ́ʋ́ asʋ́n ámʋ́ʋ́ anɩlɛ́bláa mlɩ ámʋ fɛ́ɛ́ igyi ɔnɔkwalɩ amʋ a, alɩ́ kanfʋ́ ámʋ́ʋ́ nɛkanfʋ́ mlɩ mʋ ansɩ́tɔ́ ámʋ ɛ́ laba mʋ́tɔ́ nɩ́.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas, como vos dissemos tudo com verdade, também a nossa glória para com Tito se achou verdadeira.
15 Nɩ́ Tito ɔkáɩ́n alɩá mlɩ fɛ́ɛ́ mlɩtɛyaa asʋ há mʋ, hɔ mʋ asʋn blɩ́hɛ́, pʋ́ alɩá mletenyá ifú kpɩ́nkɩ́ mʋ ansɩ́tɔ́ á, ɔtɛtráa nya mlɩ ɩwɩ ɔdwɛ tsɩ́a.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Ansɩ́ ɩhɩ́ɛ́ dɛ mɩ́ gyí ánɩ́ nɛ́talɩ́ pʋ́ ansɩ́ dɩ́nká mlɩsʋ ɔkpagyíɔkpasʋ.
16 Regozijo-me de em tudo poder confiar em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.