2 Coríntios 2
Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs NTLH
1 Mʋ́ sʋ nabwɛ́ agywɩɩn ánɩ́ mmɛ́ɛtrá ba bɔwa mlɩ awɩrɛhɔ.
1 Portanto, para não entristecê-los de novo, eu resolvi não ir ver vocês.
2 Tsúfɛ́ nɩ́ nɛbá bɔwa mlɩ awɩrɛhɔ á, ma ɔbɛ́ha ansɩ́ bégyi mɩ dʋn mlɩ ámʋ́ʋ́ nawá awɩrɛhɔ ámʋ?
2 Pois, se eu entristeço vocês, então quem vai me alegrar? Somente vocês, a quem tenho entristecido!
3 Mʋ́ sʋ́ nɔwanlɩ́n ɔwʋlʋ́ gyankpapʋ amʋ sɩ́sɩ́ mlɩ nɩ́. Fówun nɩ́ nɛbá á, mlɩ ámʋ́ʋ́ mlɛ́ha ansɩ́ bégyi mɩ ámʋ mlɩmɛ́ɛla há awɩrɛhɔ mboún ɩkɩta mɩ́. Tsúfɛ́ mɩ́ ansɩ́ dɩn mlɩ fɛ́ɛ́sʋ́ ánɩ́ nɩ́ ansɩ́ dɛ mɩ́ gyí a, mlɩ ɛ́ ansɩ́ bégyi mlɩ.
3 Foi por isso que escrevi aquela carta . O motivo foi que eu não queria ir e ser entristecido pelas próprias pessoas que deveriam me alegrar. Pois eu tenho a certeza de que, quando estou feliz, vocês todos também estão.
4 Megyí ansigyí nɔpʋwánlɩ́n ɔwʋlʋ́ ámʋ. Asʋ́n ɩhɩ́ɛ́ dɛ mɩ́ háan, ndesú asa nɔwanlɩ́n mʋ́! Támɛ megyí alɩá nɛ́ha mlégyi awɩrɛhɔ sʋ nɔwanlɩ́n mʋ́. Mboún alɩá mlɛ́bɩ ánɩ́ ntɛhɩ́ɛ́ dwɛ́ mlɩ sʋ.
4 Eu escrevi aquela carta muito preocupado e triste e derramando muitas lágrimas. Porém não escrevi para fazer com que vocês ficassem tristes, mas para que soubessem do grande amor que tenho por todos vocês.
5 Ɔhá ámʋ́ʋ́ ɔlɔpʋ asʋ́n ba ɔpasua ámʋtɔ ámʋ mɔ́kʋ́pʋ́ ɔlala gyi mɩ. Nɩ́ bɛɛ bʋkɩ́ɩ mʋ́ á, ɔpasua ámʋ fɛ́ɛ́ alapʋ́ asʋ́n gyí. (Mmedékléá nɔ́dʋn mʋ́ blɩ́.)
5 Mas, se alguém fez com que alguma pessoa ficasse triste, não fez isso a mim, mas sim a vocês ou, pelo menos, a alguns de vocês. Escrevo assim para não ser muito duro com esse homem.
6 Ɩsʋbɩtɩ́ ámʋ́ʋ́ mlɩ ɔdʋdʋɔ mlɩlɛ́bɩtɩ́ mʋ amʋ ɩtsɔ mʋ.
6 Basta o castigo que a maioria já deu a ele.
7 Ɩlafʋn ánɩ́ mlésikíé mʋ, yíá mʋ klʋn ngya. Fówun asʋ́n mɔ́ɔdʋn mʋ, ɩwɩ móowu mʋ.
7 Agora vocês devem perdoá-lo e animá-lo para que ele não fique tão triste, que acabe caindo no desespero.
8 Mʋ́ sʋ nokókóli mlɩ, mlɩlɛ suna mʋ ánɩ́ mlɩtráa mlɩbʋ mʋ ɩwɩ ɔdwɛ.
8 Por isso peço que façam com que ele tenha a certeza de que vocês o amam.
9 Ndekléá nɛ́bɩ nɩ́ mlɩtegyi mɩ́ asʋ́n ámʋ fɛ́ɛ́sʋ́. Mʋ́ sʋ nɔwanlɩ́n ɔwʋlʋ́ ámʋ nɩ.
9 E foi por isso também que escrevi aquela carta . Eu queria pôr vocês à prova e saber se estão sempre prontos a obedecer aos meus ensinos.
10 Nɩ́ mlesíkíé ɔkʋ á, mɩ́ ɛ́ nasíkíé mʋ. Nɩ́ nesíkíé mʋ ɛ́ á, mlɩ sʋ́ nasíkíé mʋ Kristo ɩdátɔ́, nɩ́ ilehián nɩ,
10 Quando vocês perdoam alguém, eu também perdoo. Porque, quando eu perdoo, se é que, de fato, tenho alguma coisa a perdoar, faço isso por causa de vocês, na presença de Cristo,
11 mɛ́nɩ Ɔbʋnsám oméenya anɩ ɩwɩ ɔkpa, tsúfɛ́ anɩyin ɩkpa ánɩ́ ɔtɔtsʋn mʋ́sʋ́ fɛ́ɛ́.
11 a fim de que Satanás não se aproveite de nós; pois conhecemos bem os planos dele.
12 Brɛ́á nɛba Kristo asʋn wankláán ámʋ ɔkan ɔdakpá Troa wúlutɔ á, nowun ánɩ́ anɩ Wíe lafínkí ɔkpa há mɩ́.
12 Quando cheguei à cidade de Trôade para anunciar o evangelho de Cristo, vi que o Senhor me havia aberto o caminho para o trabalho ali.
13 Támɛ mɩ́ klʋn mɛ́dɩ mɩ́ asɩ, tsúfɛ́ mmɔtʋ mɩ́ píó Tito ɩnʋ. Mʋ́ sʋ nɛklá amʋ́ ká tsʋn yɔ Makedonia nsáɩntɔ.
13 Mas eu estava muito preocupado porque não tinha conseguido encontrar o nosso irmão Tito. Por isso me despedi dos irmãos dali e fui para a província da Macedônia.
14 Támɛ ndɛ Bulu ɩpán da ánɩ́ Kristo ɩsʋgyí sʋ alabwɛ́ anɩ ndoun, alakpá anɩ buo ɩwɩ, anɩdɛ́ mʋ ɩsʋgyí amʋ nkɛ gyí. Nɩ́ ayɔ́ ɔtɩ́nɛgyíɔtɩ́nɛ́ a, ɔtɔtsʋn anɩsʋ bláa ahá ámʋ Kristo asʋn wankláán ámʋ, fɛ́ alɩá ofobí fánfán tɔwá ɔfan yɔ́ tsútsúútsú.
14 Mas dou graças a Deus porque, unidos com Cristo, somos sempre conduzidos por Deus como prisioneiros no desfile de vitória de Cristo. Como um perfume que se espalha por todos os lugares, somos usados por Deus para que Cristo seja conhecido por todas as pessoas.
15 Lɛ́lɛ́ mʋ́ á, Kristo gyí atɔ tɔhɛ́, anɩgyí mʋ́ ɔfan ánɩ́ ɩdɛkʋsʋ́ há Bulu, há ahá ánɩ́ bʋdɛ nkpa nya pʋ́ amʋ́á bʋdɛfwɩ fɛ́ɛ́.
15 Porque somos como o cheiro suave do sacrifício que Cristo oferece a Deus , cheiro que se espalha entre os que estão sendo salvos e os que estão se perdendo.
16 Itobon ahá ánɩ́ bʋdɛfwɩ, kpá amʋ́ ya lowutɔ, ɩtɔwá ahá ánɩ́ ɔdɛ amʋ́ nkpa hɔ́ɔ ɔfan, kpá amʋ́ ya nkpatɔ. Ma mɛɛ lɔ́fʋn ha gyʋma ánfɩ odu yɔ? Ɔhaa má ɩnʋ.
16 Para os que estão se perdendo, é um mau cheiro que mata; mas, para os que estão sendo salvos, é um perfume muito agradável que dá vida. Então, quem é capaz de realizar um trabalho como esse?
17 Anɩ mʋ́ anɩmégyí fɛ́ ahá ɔdʋdʋɔá bʋdɛ Bulu asʋ́n ámʋ fɛ pʋ́kle kɔ́ba. Ɩ́nɩá Bulu lɔ́wa anɩ sʋ á, anɩtɛblɩ́ mʋ́ ɔnɔkwalɩsʋ fɛ́ Kristo asúmbi ánɩ́ bʋlɩɩ́ Bulu ansɩ́tɔ́.
17 Nós não somos como muitas pessoas que entregam a mensagem de Deus como se estivessem fazendo um negócio qualquer. Pelo contrário, foi Deus quem nos enviou, e por isso anunciamos a sua mensagem com sinceridade na presença dele, como mensageiros de Cristo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.