Romanos 4
Itájto̱l toTe̱ko ipan melaꞌtájto̱l (NHX) vs NTLH
1 ¿Iná̱n te̱ tikijto̱skej, te̱ mota̱nilij to‑ikyapatajwe̱wej Abraham?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Siga Dios kiye̱ꞌitaꞌ Abraham iga san yej kichij, kajasi iga mamoweyimati, eꞌ Abraham ayí̱ꞌ moweyimatiꞌ iyi̱xtaj Dios.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Puej ¿te̱ kijtowa ka̱n ijkuilijtoꞌ itájto̱l Dios? “Dios kiye̱ꞌitaꞌ Abraham ken se̱ yej akichij yej aye̱kti iga moconfia̱roj ipan Dios.”
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Eꞌ siga se̱ tekipanowa, itomi̱n ayá̱ꞌ san kipetzmakaj, ma̱jwaꞌ kajasi iga makimakaka̱n iga tatá̱nija.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Eꞌ siga agaj yej niga te̱ kichi̱wa iga maye̱ꞌnemi iwá̱n kicre̱dowa ipan Dios iga yéj wel kiye̱ꞌitas, Dios kiye̱ꞌita iga san kicre̱dowa ipan yéj.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Ijko̱nsan no̱ kijtowa David iga mapa̱ki yej Dios kiye̱ꞌita, malej iga ayá̱ꞌ kichij nité̱ iga makiye̱ꞌita.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 David kijtoj:
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Yo̱lpa̱ktoꞌ ta̱gaꞌ yej toTe̱ko ayꞌya kejla̱mikiliá inó̱n yej aye̱kti kichij.
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 ¿Ix yo̱lpa̱ktokej inó̱mejsan yej onokej circuncidado, o no̱ yo̱lpa̱ktokej yej ayá̱ꞌ onokej circuncidado? Tikitákeja iga Dios kiye̱ꞌitaꞌ Abraham ken se̱ yej akichij yej aye̱kti iga moconfiá̱rojsan ipan Dios.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Eꞌ ¿ke̱man ijkó̱n kitaꞌ? ¿Ix kua̱ꞌ Abraham onoyay circuncidado, o kua̱ꞌ aya? Áchtosan, kua̱ꞌ aya mocircuncida̱rowa.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Iwá̱n Abraham mocircuncida̱roj iga mane̱si iga Dios ki‑o̱memá̱wija ken se̱ yej ye̱ꞌnemi, iga san moconfia̱roj ipan Dios. Ijkó̱n iga Abraham mochij ken te̱tajwé̱j de inochi yej moconfia̱rowaj ipan Dios, malej iga ayá̱ꞌ onokej circuncidado; ijkó̱n Dios kita nochi ino̱mej ken kua̱ꞌ ayá̱ꞌ kichijkej yej aye̱kti.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Abraham no̱ te̱tajwe̱wej de ino̱mej yej onokej circuncidado, eꞌ yej no̱ moconfia̱rowaj kensan totajwe̱wej Abraham moconfia̱roj kua̱ꞌ aya onoya circuncidado.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Pues Dios kijlij Abraham iwá̱n ipilówa̱mpa ipilowa̱n iga yejeme̱n yawij kimakatij nochi ta̱jli iga mamochi̱wa itatkimej. Eꞌ iní̱n mochij ayéj iga Abraham kichijtoya ken kijtowa la ley, sino que iga moconfia̱roj ipan Dios, iwá̱n Dios kitaꞌ Abraham kenkua̱ꞌ ayá̱ꞌ kichij nité̱ yej aye̱kti.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Siga katka yejsan kichi̱waj ken kijtowa la ley kimakaskej yej Dios kijtoj, bá̱ldejsan iga timoconfia̱rowaj ipan Dios. Iwá̱n ayꞌya vale̱ro̱j yej Dios kijtoj iga te̱makas.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Iga atikchi̱waj ken kijtowa la ley, kajasi iga mate̱castiga̱ro̱ka̱n; eꞌ ka̱n ateyi la ley, ayagaj itechko iga akichi̱wa ken tatekimaka la ley.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Inó̱n iga yej Dios kijlij Abraham iga kimakaskej nochi ipilowa̱n ipilówa̱mpa, san kipetzmakaskej iga Abraham moconfia̱roj ipan yéj. Ijkó̱n nochi ipilowa̱n ipilówa̱mpa Abraham kimatij iga kimakaskej yej Dios kijtoj; ayéj iga yejsan kichi̱waj ken kijtowa la ley, sino que no̱ iga nochi yej kicre̱dowaj ken kicre̱doj Abraham. Yéj mochij te̱taj iga nochi tejemej.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Itájto̱l Dios tajtowa de Abraham: “Tej nimitzta̱lij iga ite̱tajwe̱wej miaꞌ nacio̱mej.” Iní̱n itájto̱l, Dios kimáꞌ Abraham iga Abraham kicre̱doj ipan Dios yej wel ki‑ojpa‑ixitiá yej miktokej, iwá̱n iga itájto̱l kichi̱wa yej aya teyi.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Malej iga ne̱siá iga isiwa̱ꞌ akitaya ipiltzi̱n, Abraham kicre̱doj iga mochi̱was nochi yej Dios kijlij. Ijkó̱n iga mochij “te̱taj iga miaꞌ pai̱smej”, ijkó̱n ken Dios kijlij: “Poxsan pi̱wis ipilowa̱n mopilowa̱n.”
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Abraham ayá̱ꞌ kikajtej iga moconfia̱roj ipan Dios, malej iga kipiayay ken cien años, iwá̱n yéj kimatiá iga yéj iwá̱n Sara ayoꞌ wejka iga mikiaja wa̱n poxsan yo̱lejkej iga makipiaka̱n ipilowa̱n.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Yéj ayá̱ꞌ kijtoj iga akicre̱dowa yej Dios kijlij, ma̱jwaꞌ moconfia̱roj poxsan ipan itájto̱l Dios iwá̱n kiweyimati̱ltij,
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 kimelaꞌmati iga Dios wel kichi̱wa inewi yej kijlij.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Inó̱n iga Dios kitaꞌ Abraham ken se̱ yej ye̱ꞌnemi iyi̱xtaj iga moconfia̱roj ipan yéj.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Iwá̱n ayejsan iga Abraham iní̱n mo‑ijkuiloj iga Dios kitaꞌ ken se̱ yej ye̱ꞌnemi iyi̱xtaj;
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 sino iga tejeme̱n no̱. Puej Dios no̱ te‑ita ken yej tiye̱ꞌnemij iyi̱xtaj iga timoconfia̱rowaj ipan yéj, yej ki‑ojpa‑ixitij Jesús toTe̱ko.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Dios kineꞌ iga makimikti̱ka̱n Jesús iga yej tikchijkej yej aye̱kti, iwá̱n ki‑ojpa‑ixitij iga matiye̱ꞌonoka̱n iyi̱xtaj yéj.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.