1 Tessalonicenses 2
Itájto̱l toTe̱ko ipan melaꞌtájto̱l (NHX) vs ARA
1 Nokni̱wa̱n, amejeme̱n nokta ankimatij iga ayéj bá̱ldejsan nimitzpaxa̱lowili̱toj.
1 Porque vós, irmãos, sabeis, pessoalmente, que a nossa estada entre vós não se tornou infrutífera;
2 Amejeme̱n ankimátija iga achto ne‑ijijlijkej kuajkuantas yej ajaye̱kti iwá̱n ne‑ikno̱chijkej ipan a̱ltepe̱ꞌ Filipos, eꞌ Dios ne̱pale̱wijkej iga ayá̱ꞌ nimajmawikej iga manimitzpowili̱ka̱n ye̱ꞌnoti̱ciaj yej tasalva̱rowa, malej iga miaꞌ ne‑ijiyaj.
2 mas, apesar de maltratados e ultrajados em Filipos, como é do vosso conhecimento, tivemos ousada confiança em nosso Deus, para vos anunciar o evangelho de Deus, em meio a muita luta.
3 Iga kua̱ꞌ nimitzpowilijkej ye̱ꞌnoti̱ciaj ayá̱ꞌ nimitzmachtijkej yej aye̱kti, niga nimitzkajkayajkej, niga ayá̱ꞌ nita̱tapojkej iga manimitzpojpolo̱ka̱n.
3 Pois a nossa exortação não procede de engano, nem de impureza, nem se baseia em dolo;
4 Ma̱jwaꞌ Dios kiye̱ꞌitaꞌ yej nikchijkej iwá̱n ne̱ta̱lkej iga manikpowaka̱n ye̱ꞌnoti̱ciaj yej tama̱nawiá, ijkó̱n iga nejemej nita̱tapowaj. Ayéj iga la gente mane̱ye̱ꞌitaka̱n, sino que mane̱ye̱ꞌitaka̱n Dios, yej ki̱xmati toa̱lmaj.
4 pelo contrário, visto que fomos aprovados por Deus, a ponto de nos confiar ele o evangelho, assim falamos, não para que agrademos a homens, e sim a Deus, que prova o nosso coração.
5 Amejeme̱n ankimatij, ayí̱ꞌ nimitztzojtzope̱liꞌno̱tzakej iga manimitzyo̱lyama̱naka̱n. Ayá̱ꞌ nikchijkej nité̱ igasan manikta̱ni̱ka̱n tomi̱n, kitztoꞌ Dios.
5 A verdade é que nunca usamos de linguagem de bajulação, como sabeis, nem de intuitos gananciosos. Deus disto é testemunha.
6 Ayí̱ꞌ nikchijkej iga mane̱weyimati̱lti̱ka̱n, niga amejeme̱n, niga agaj seꞌ. Malej wel katka nimitztekimakayaj iga no̱ nimanda̱rowaj iga ne̱ti̱tankej Cristo.
6 Também jamais andamos buscando glória de homens, nem de vós, nem de outros.
7 Ma̱jwaꞌ, amejeme̱n nimitzcho̱kilijkej, nejemej ken se̱ te̱ye̱ꞌ yej kiskaltiá iwá̱n kicuida̱rowa ipilowa̱ntzitzi̱n.
7 Embora pudéssemos, como enviados de Cristo, exigir de vós a nossa manutenção, todavia, nos tornamos carinhosos entre vós, qual ama que acaricia os próprios filhos;
8 Poxsan nimitzcho̱kiliáj este ayejsan itájto̱l Dios wel nimitzmakaj, sino este wel nimikij iga amejeme̱n. Poxsan nimitzikni̱matij.
8 assim, querendo-vos muito, estávamos prontos a oferecer-vos não somente o evangelho de Deus, mas, igualmente, a própria vida; por isso que vos tornastes muito amados de nós.
9 Nokni̱wa̱n, amejeme̱n ankimatij nokta ken iga pox nisiawikej iga nitekipanojkej iga nitata̱nijkej iga nitakuajkej. Nitekipanojkej semilwiꞌ wa̱n senyówal, iga amo ni agaj de amejeme̱n mane̱makaka̱n iga manitakua̱ka̱n mie̱j nimitzpowilia̱yaj itájto̱l Dios.
9 Porque, vos recordais, irmãos, do nosso labor e fadiga; e de como, noite e dia labutando para não vivermos à custa de nenhum de vós, vos proclamamos o evangelho de Deus.
10 Amejeme̱n anne‑itakej, iwá̱n Dios no̱ ne‑itakej, iga nikchijkej ken Dios kineki iwá̱n niye̱ꞌnemiáj amo‑i̱xtaj amejeme̱n yej ankitokaj Dios iga amo agaj makijto iga nikchi̱waj yej aye̱kti.
10 Vós e Deus sois testemunhas do modo por que piedosa, justa e irrepreensivelmente procedemos em relação a vós outros, que credes.
11 Iwá̱n ankimatij no̱ kén iga sejsé̱ de amejeme̱n nimitzno̱no̱tzkej, iwá̱n nimitzyo̱lchikajkej ken kichi̱wa se̱ te̱taj iwá̱n ipilowa̱n.
11 E sabeis, ainda, de que maneira, como pai a seus filhos, a cada um de vós,
12 Nimitzijlijkej iga xiye̱ꞌnemika̱n ken kajasi iga nemij yej kitokaj Dios, yej mitzno̱tzkej iga xonoka̱n ite̱noj ka̱n pox taye̱ka̱n, ka̱n yéj reina̱rowa.
12 exortamos, consolamos e admoestamos, para viverdes por modo digno de Deus, que vos chama para o seu reino e glória.
13 Inó̱n iga nochipa nikmakaj gracias Dios, iga kua̱ꞌ ankikakikej itájto̱l Dios yej nejemej nimitzpowilijkej, ankikuikej ken nokta itájto̱l Dios, ayéj ken itájto̱l tajta̱gaꞌ. Iga seꞌpay annemij, ne̱si iga inó̱n tájto̱l tekipanowa pan amejeme̱n yej ankicre̱dowaj.
13 Outra razão ainda temos nós para, incessantemente, dar graças a Deus: é que, tendo vós recebido a palavra que de nós ouvistes, que é de Deus, acolhestes não como palavra de homens, e sim como, em verdade é, a palavra de Deus, a qual, com efeito, está operando eficazmente em vós, os que credes.
14 Nokni̱wa̱n, ken mitzikno̱chijkej yej ómpasan no̱ cha̱ntitokej Tesalónica, ijko̱nsan no̱ kichi̱wilijkej tokni̱wa̱n yej kitokaj Dios yej onokej Judea yej moconfia̱rowaj ipan Cristo Jesús. Sekin Judiyojmej yej de yejéme̱mpasan de Judea kikno̱chijkej yej kicre̱dowaj Cristo Jesús.
14 Tanto é assim, irmãos, que vos tornastes imitadores das igrejas de Deus existentes na Judeia em Cristo Jesus; porque também padecestes, da parte dos vossos patrícios, as mesmas coisas que eles, por sua vez, sofreram dos judeus,
15 Ino̱mej judiyojmej kimiktijkej toTe̱ko Jesucristo, kensan ikyay sekin judiyojmej kimiktijkej profe̱tajmej, iwá̱n iná̱n nejeme̱n no̱ sekin judiyojmej ne̱tekiꞌki̱xtijkej pan iya̱ltepe̱mej. Ino̱mpa judiyojmej ayá̱ꞌ kichi̱waj ken kineki Dios wa̱n kijiyaj nochi gente.
15 os quais não somente mataram o Senhor Jesus e os profetas, como também nos perseguiram, e não agradam a Deus, e são adversários de todos os homens,
16 Iwá̱n ayá̱ꞌ kinekij iga nejemej manikta̱tapo̱wi̱ka̱n yej ayéj judiyojmej iga no̱ mamoma̱nawi̱ka̱n. Iwá̱n iga ijkó̱n kichi̱waj, má̱j kichi̱waj yej aye̱kti. Inó̱n iga iná̱n, Dios poxsan kuesiwiꞌ iwa̱mej iwá̱n yáwiya kicastiga̱ro̱ti.
16 a ponto de nos impedirem de falar aos gentios para que estes sejam salvos, a fim de irem enchendo sempre a medida de seus pecados. A ira, porém, sobreveio contra eles, definitivamente.
17 Nokni̱wa̱n, kua̱ꞌ ne̱ki̱xtijkej ka̱n amejeme̱n amonokej, wejkaj ayá̱ꞌ nimitzitayaj, malej ijkó̱n nochipa nimitzpiayaj pan noa̱lmajmej, iwá̱n poxsan niknekiáj manimitzitatij.
17 Ora, nós, irmãos, orfanados, por breve tempo, de vossa presença, não, porém, do coração, com tanto mais empenho diligenciamos, com grande desejo, ir ver-vos pessoalmente.
18 Nia̱jnekiáj nejemej. Iwá̱n noma̱tika nej niPablo, miaꞌya ve̱j niknekiá iga maniá, eꞌ Tzitzimiꞌ nochipa ne̱tzakuilijkej.
18 Por isso, quisemos ir até vós (pelo menos eu, Paulo, não somente uma vez, mas duas); contudo, Satanás nos barrou o caminho.
19 Nimokichmatij iga amejeme̱n ankicre̱dowaj Cristo wa̱n nipoxpa̱kij iga nikmatij iga amejeme̱n ansen‑onoskej nowa̱mej kua̱ꞌ wi̱ꞌ toTe̱ko Jesucristo.
19 Pois quem é a nossa esperança, ou alegria, ou coroa em que exultamos, na presença de nosso Senhor Jesus em sua vinda? Não sois vós?
20 Niyo̱lchikajtokej iwá̱n niyo̱lpa̱ktokej iga amejeme̱n anye̱ꞌnemij.
20 Sim, vós sois realmente a nossa glória e a nossa alegria!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.