Romanos 4
Ŋwa' Nyo' Moŋkan mo Monfɛm (NHUNT) vs VC
1 Ɛ̀ nulo ɛ́ beene egay lɛ Abla'am wvù icee kfuu disɛɛbeene to yɛn lɛ la ɛkumɛ saaka wvun?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Ɛ́ Nyo' fɛn to jo Abla'am lɛ wvú nu sɛ jay ɛ ɛ̀ nu nje lemme dì jee dì wvú to geɛ, kɛ tu wvú nulo ekfune gvuw ɛkumɛ fí. Geenɛn, kɛ wvú kɛŋke naa lo fiɛɛ fì wvú nulo ekfune gvuw dvú ɛ̂ Nyo' ɛjise kɛ,
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 njefo Ŋwa' Nyo' gayte lɛ,
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Wee wvù lemte ɛ bó laake wvú, ké lemte ɛ́ bó elaw wvú, bó saa ejo lɛ nlawma we nu kɛ lo nnya ɛ bó ɛ nya ɛ̂ wvú kɛ. Ɛ bó jo lɛ ɛ̀ nu nlawma wvù wvú kɛŋke keekɛŋkɛ.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Geenɛn, ɛ́ wee nu sɛ wvú ɛ lem fiɛɛ, ɛ lese ɛ ɛ̀ nu fitele yî Nyo' wvù joo bonyii bò befe lɛ bó nu sɛ jay ɛ̂ wvú ɛjise, tu Nyo' nu ejo mwɛtɛn lɛ wvú nu teytey ɛ̂ wvú ɛjise nje fitele fì wvú lese yî ye le.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Dawe tɛn to nu ɛ jeme lɛ njoŋ wvu baay nu wvu bonyii bò Nyo' joo lɛ bó nu teytey ɛ̂ wvú ɛjise ɛ ɛ̀ yaa nu nje lemme dì bó nu ɛ lem kɛ.
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 Wvú to nu ɛ jeme lɛ,
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Ɛ njoŋ wvu baay nu fô wee wvù Nyo' yaa bɛɛ ŋgoyte fite
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 No fí nu nonɛn, tu njoŋ wvu baay wvun nu kɛ fô bonyii bò bó nu ɛ tfuse bó yew maaŋ e? Nuu lɛ wvú nu tɛn fô bò bɛɛ ntffuse le lɛ? Beene be ɛ gay wase lɛ, “Fitele fì Abla'am to lesɛɛ yî Nyo' le to nu ɛ ge ɛ Nyo' jo wvú lɛ wvú nu wee wvu teytey.”
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Nyo' to jo Abla'am lɛ wvú nu wee wvu teytey ɛ ɛ̀ nu seke la? Ɛ̀ to nu ɛ bó ɛ tfuse wase wvú yew, nuu ɛ wvú bɛɛ ntffuse lɛ? Ɛ̀ to nu ɛ wvú bɛɛ ntffuse. Kɛ bó to baa tfuse wase wvú yew kɛ.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Bó to tfuse wvú yew diɛwɛ nciise le keeduŋcɛ lɛ wvú nu wase wee wvu teytey nje fitele fì wvú to lesɛɛ yî Nyo' le seke wvú to bɛɛ ntffuse. Nonɛn Abla'am ɛ mum ɛ no nu icee bonyii bocii bò nu ɛ lese fitele yî Nyo' le ɛ bó baa tfuse bó yew kɛ, wvu lɛ Nyo' ejo tɛn bó lɛ bó nu bonyii bo teytey ɛ̂ wvú ɛjise.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Ɛ wvú nu tɛn icee bonyii bò bó nu ɛ tfuse wase bó yew, ɛ ɛ̀ yaa nu kɛ nje bó nu ɛ tfuse bó yew kɛ. Ɛ̀ nu nje bó nu ɛ jo ɛkalɛ kew yî fitele fì wvú to lesɛɛ yî Nyo' le ɛ bó sɛ ke tfuse wvú yew.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Ŋkawma wvù Nyo' to kawɛɛ Abla'am lɛ wvú bô boom bew nu ke eyow ɛkolɛ ke nshɛ le to baa nu nje Abla'am to gɛɛle bonci kɛ. Ɛ̀ to nu nje fitele fì wvú to lesɛɛ yî Nyo' le, ɛ Nyo' jo wvú lɛ wvú nu teytey ɛ̂ wvú ɛjise.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Ɛ́ ɛ̀ to nu lɛ bonyii bò nu ke ekɛŋkɛ fiɛɛ fì Nyo' to kawɛɛ nu kɛ bonyii bò gee no bonci gomte, kɛ tu fitele fì bó leese yî Nyo' le yaa kɛŋke sɛw kɛ, ɛ ŋkawma wvù Nyo' kawɛɛ wvudvu nu tɛn ɛcici.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Fiɛɛ fì nu, nu lɛ bonci ké no gee kɛ ɛ shém ffuuke lo Nyo', njefo ɛ́ nci baa enu, fiɛɛ fimew saa enu lɛ wee nu ɛ ŋgoy nci kɛ.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Fí ɛ mum ɛ no nu lɛ, ŋkawma wvudvu bii ɛ ɛ̀ nu fitele fì wvú lesɛɛ yî Nyo' le wvu lɛ ɛ́ enu mbuwma ɛ wvú ɛ to fô wvú le, ɛ fiɛɛ fì wvú kawɛɛ fidvu kɛŋke keekooy fô kfuu diew e dicii, ɛ ɛ̀ yaa nu kɛ fô bonyii bò leeme yî bonci le maaŋ kɛ. Ɛ̀ nu tɛn fô bonyii bò nu ɛ lese fitele yî Nyo' le lɛŋlɛŋ no Abla'am to lesɛɛ, njefo Abla'am nu icee wesebeene bocii bò nu bonyii bo Nyo' le.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Fifin nu no bó nu ɛ saŋ ɛ Nyo' gayte ɛ̂ Abla'am lɛ,
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Abla'am to nu ɛ no taale kɛ fwe kee lɛ wen nu ke ekɛŋkɛ fiɛɛ fì Nyo' kawɛɛ naa no wvú to nu wase ɛ ɛ̀ yaa nulo ɛ́ wvú ebvuu etaale fwe yî fiɛɛ le kɛ. Geenɛn, ɛ wvú lese kɛ fitele yî Nyo' le ke ghan no nu, “Icee bitum nteen”, kɛ no Nyo' to kawɛɛ ɛ̂ wvú lɛ,
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Ɛ̀ to nu ɛ Abla'am gɛne wase bilum gbwee, geenɛn ɛ wvú faŋɛ yaa ewɛɛ yî fitele fì wvú to lesɛɛ yî Nyo' le kɛ, naa no wvú to yɛne ɛkolɛ kew e lɛ wen nu wase diɛwɛ wee wvù nu ɛ kpwe wase le, yɛne tɛn lɛ kpwɛse wvù Sɛla nu kase ɛ tee diew ɛ lɛ wase.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Wvú to baa ekɛw ekɛŋke kemaŋɛn wvu lɛ wvú enɛ ekɛŋke mvuntelem mvunfɛɛm ɛkumɛ ŋkawma wvù Nyo' kawɛɛ wvú dvú kɛ. Fitele fì wvú to lesɛɛ yî Nyo' le to nu ɛ tɛme gɛn lo fwe, ɛ wvú no tumte kɛ ɛ ɛ̀ nu moŋkum mo Nyo' le.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 Wvú to nu ɛ mum bee naa bô fitele fiew ficii lɛ Nyo' kɛŋke mvuŋgay keege fiɛɛ fì wvú to kawɛɛ.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Ɛ̀ nɛɛ fiɛɛ fì fitele fì wvú to lesɛɛ yî Nyo' le to nu ɛ ge ɛ Nyo' jo lɛ wvú nu wee wvu teytey ɛ̂ wvú ɛjise.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Geenɛn, njeme wvu lɛ, “Nyo' to nu ɛ jo wvú nonɛn,” nu ɛ bó yaa saŋ kɛ ɛ ɛ̀ nu fô Abla'am e maaŋ kɛ.
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 Wvú nu tɛn fô beene le. Nyo' wvù beene lese fitele yî ye le nu ke ejo tɛn beene nonɛn. Ɛ̀ nu wvú wvù to bvusɛɛ Jisos wvù Tata wesebeene yî kpwe le.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Jisos nu wvù bó to nyaɛ ɛ wvú kpwe nje bibefɛ bisɛɛbeene. Ɛ Nyo' kase bvuse wvú yî kpwe le wvu lɛ wen ejo lɛ beene nu sɛ jay.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.