Romanos 4
Ŋwa' Nyo' Moŋkan mo Monfɛm (NHUNT) vs NVT
1 Ɛ̀ nulo ɛ́ beene egay lɛ Abla'am wvù icee kfuu disɛɛbeene to yɛn lɛ la ɛkumɛ saaka wvun?
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Ɛ́ Nyo' fɛn to jo Abla'am lɛ wvú nu sɛ jay ɛ ɛ̀ nu nje lemme dì jee dì wvú to geɛ, kɛ tu wvú nulo ekfune gvuw ɛkumɛ fí. Geenɛn, kɛ wvú kɛŋke naa lo fiɛɛ fì wvú nulo ekfune gvuw dvú ɛ̂ Nyo' ɛjise kɛ,
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 njefo Ŋwa' Nyo' gayte lɛ,
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Wee wvù lemte ɛ bó laake wvú, ké lemte ɛ́ bó elaw wvú, bó saa ejo lɛ nlawma we nu kɛ lo nnya ɛ bó ɛ nya ɛ̂ wvú kɛ. Ɛ bó jo lɛ ɛ̀ nu nlawma wvù wvú kɛŋke keekɛŋkɛ.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Geenɛn, ɛ́ wee nu sɛ wvú ɛ lem fiɛɛ, ɛ lese ɛ ɛ̀ nu fitele yî Nyo' wvù joo bonyii bò befe lɛ bó nu sɛ jay ɛ̂ wvú ɛjise, tu Nyo' nu ejo mwɛtɛn lɛ wvú nu teytey ɛ̂ wvú ɛjise nje fitele fì wvú lese yî ye le.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Dawe tɛn to nu ɛ jeme lɛ njoŋ wvu baay nu wvu bonyii bò Nyo' joo lɛ bó nu teytey ɛ̂ wvú ɛjise ɛ ɛ̀ yaa nu nje lemme dì bó nu ɛ lem kɛ.
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 Wvú to nu ɛ jeme lɛ,
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Ɛ njoŋ wvu baay nu fô wee wvù Nyo' yaa bɛɛ ŋgoyte fite
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 No fí nu nonɛn, tu njoŋ wvu baay wvun nu kɛ fô bonyii bò bó nu ɛ tfuse bó yew maaŋ e? Nuu lɛ wvú nu tɛn fô bò bɛɛ ntffuse le lɛ? Beene be ɛ gay wase lɛ, “Fitele fì Abla'am to lesɛɛ yî Nyo' le to nu ɛ ge ɛ Nyo' jo wvú lɛ wvú nu wee wvu teytey.”
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Nyo' to jo Abla'am lɛ wvú nu wee wvu teytey ɛ ɛ̀ nu seke la? Ɛ̀ to nu ɛ bó ɛ tfuse wase wvú yew, nuu ɛ wvú bɛɛ ntffuse lɛ? Ɛ̀ to nu ɛ wvú bɛɛ ntffuse. Kɛ bó to baa tfuse wase wvú yew kɛ.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 Bó to tfuse wvú yew diɛwɛ nciise le keeduŋcɛ lɛ wvú nu wase wee wvu teytey nje fitele fì wvú to lesɛɛ yî Nyo' le seke wvú to bɛɛ ntffuse. Nonɛn Abla'am ɛ mum ɛ no nu icee bonyii bocii bò nu ɛ lese fitele yî Nyo' le ɛ bó baa tfuse bó yew kɛ, wvu lɛ Nyo' ejo tɛn bó lɛ bó nu bonyii bo teytey ɛ̂ wvú ɛjise.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 Ɛ wvú nu tɛn icee bonyii bò bó nu ɛ tfuse wase bó yew, ɛ ɛ̀ yaa nu kɛ nje bó nu ɛ tfuse bó yew kɛ. Ɛ̀ nu nje bó nu ɛ jo ɛkalɛ kew yî fitele fì wvú to lesɛɛ yî Nyo' le ɛ bó sɛ ke tfuse wvú yew.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Ŋkawma wvù Nyo' to kawɛɛ Abla'am lɛ wvú bô boom bew nu ke eyow ɛkolɛ ke nshɛ le to baa nu nje Abla'am to gɛɛle bonci kɛ. Ɛ̀ to nu nje fitele fì wvú to lesɛɛ yî Nyo' le, ɛ Nyo' jo wvú lɛ wvú nu teytey ɛ̂ wvú ɛjise.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Ɛ́ ɛ̀ to nu lɛ bonyii bò nu ke ekɛŋkɛ fiɛɛ fì Nyo' to kawɛɛ nu kɛ bonyii bò gee no bonci gomte, kɛ tu fitele fì bó leese yî Nyo' le yaa kɛŋke sɛw kɛ, ɛ ŋkawma wvù Nyo' kawɛɛ wvudvu nu tɛn ɛcici.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Fiɛɛ fì nu, nu lɛ bonci ké no gee kɛ ɛ shém ffuuke lo Nyo', njefo ɛ́ nci baa enu, fiɛɛ fimew saa enu lɛ wee nu ɛ ŋgoy nci kɛ.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Fí ɛ mum ɛ no nu lɛ, ŋkawma wvudvu bii ɛ ɛ̀ nu fitele fì wvú lesɛɛ yî Nyo' le wvu lɛ ɛ́ enu mbuwma ɛ wvú ɛ to fô wvú le, ɛ fiɛɛ fì wvú kawɛɛ fidvu kɛŋke keekooy fô kfuu diew e dicii, ɛ ɛ̀ yaa nu kɛ fô bonyii bò leeme yî bonci le maaŋ kɛ. Ɛ̀ nu tɛn fô bonyii bò nu ɛ lese fitele yî Nyo' le lɛŋlɛŋ no Abla'am to lesɛɛ, njefo Abla'am nu icee wesebeene bocii bò nu bonyii bo Nyo' le.
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 Fifin nu no bó nu ɛ saŋ ɛ Nyo' gayte ɛ̂ Abla'am lɛ,
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Abla'am to nu ɛ no taale kɛ fwe kee lɛ wen nu ke ekɛŋkɛ fiɛɛ fì Nyo' kawɛɛ naa no wvú to nu wase ɛ ɛ̀ yaa nulo ɛ́ wvú ebvuu etaale fwe yî fiɛɛ le kɛ. Geenɛn, ɛ wvú lese kɛ fitele yî Nyo' le ke ghan no nu, “Icee bitum nteen”, kɛ no Nyo' to kawɛɛ ɛ̂ wvú lɛ,
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Ɛ̀ to nu ɛ Abla'am gɛne wase bilum gbwee, geenɛn ɛ wvú faŋɛ yaa ewɛɛ yî fitele fì wvú to lesɛɛ yî Nyo' le kɛ, naa no wvú to yɛne ɛkolɛ kew e lɛ wen nu wase diɛwɛ wee wvù nu ɛ kpwe wase le, yɛne tɛn lɛ kpwɛse wvù Sɛla nu kase ɛ tee diew ɛ lɛ wase.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Wvú to baa ekɛw ekɛŋke kemaŋɛn wvu lɛ wvú enɛ ekɛŋke mvuntelem mvunfɛɛm ɛkumɛ ŋkawma wvù Nyo' kawɛɛ wvú dvú kɛ. Fitele fì wvú to lesɛɛ yî Nyo' le to nu ɛ tɛme gɛn lo fwe, ɛ wvú no tumte kɛ ɛ ɛ̀ nu moŋkum mo Nyo' le.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 Wvú to nu ɛ mum bee naa bô fitele fiew ficii lɛ Nyo' kɛŋke mvuŋgay keege fiɛɛ fì wvú to kawɛɛ.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Ɛ̀ nɛɛ fiɛɛ fì fitele fì wvú to lesɛɛ yî Nyo' le to nu ɛ ge ɛ Nyo' jo lɛ wvú nu wee wvu teytey ɛ̂ wvú ɛjise.
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Geenɛn, njeme wvu lɛ, “Nyo' to nu ɛ jo wvú nonɛn,” nu ɛ bó yaa saŋ kɛ ɛ ɛ̀ nu fô Abla'am e maaŋ kɛ.
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 Wvú nu tɛn fô beene le. Nyo' wvù beene lese fitele yî ye le nu ke ejo tɛn beene nonɛn. Ɛ̀ nu wvú wvù to bvusɛɛ Jisos wvù Tata wesebeene yî kpwe le.
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 Jisos nu wvù bó to nyaɛ ɛ wvú kpwe nje bibefɛ bisɛɛbeene. Ɛ Nyo' kase bvuse wvú yî kpwe le wvu lɛ wen ejo lɛ beene nu sɛ jay.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.