Lucas 1
Ŋwa' Nyo' Moŋkan mo Monfɛm (NHUNT) vs NVT
1 Wee wvu baay wvù Teofilus, bonyii nteen nu ɛ mom wase keesaŋ ɛkumɛ mwɛɛm mvù to koyɛɛ ɛntelɛŋ jo bese.
1 Muitos se propuseram a escrever uma narração dos acontecimentos que se cumpriram entre nós.
2 Bó to saaŋke mwɛɛm kɛ lɛŋlɛŋ mvù bese to yuwɛɛ ɛ̂ bonyii bò to yɛnɛɛ bô ɛjisɛ ɛbo bvuu no fewci saaka wvudvu no mvú to kɛwɛɛ.
2 Usaram os relatos que nos foram transmitidos por aqueles que, desde o princípio, foram testemunhas oculares e servos da palavra.
3 No me nu ɛ njo wase kefew ɛ ntasse mwɛɛm mvun mvunciim ɛ kɛw foŋkɛw, ɛ mum ɛ n'yɛn lɛ fí jee lɛ me embaancɛ ensaŋ tɛn ɛ̂ je yi lɛŋ e ɛ̂ wo.
3 Depois de investigar tudo detalhadamente desde o início, também decidi escrever-lhe um relato preciso, excelentíssimo Teófilo,
4 Me ŋge fin lɛ wo ekiɛɛ kecɛɛy ke mwɛɛm mvù bó nu ɛ fewcɛ wase ɛ̂ wo le.
4 para que tenha plena certeza de tudo que lhe foi ensinado.
5 Seke Nfon 'Ɛlod to saake woŋ wvù Judea, cee ncese mvu to nu ɛ bó teŋe lɛ Sakalia. Wvú to lemte ɛ̂ ŋgoo bocee ncese bo Abija le, ɛ bwee yew we to buy tɛn ɛ̂ kfuu di Ɛlon e, ɛ bó teŋe wvú lɛ Ɛlisabɛn.
5 Quando Herodes era rei da Judeia, havia um sacerdote chamado Zacarias, que fazia parte do grupo sacerdotal de Abias. Sua esposa, Isabel, também pertencia à linhagem sacerdotal de Arão.
6 Bonyii bo bofɛɛ ban to nu bonyii bo teytey ɛ̂ Nyo' ɛjise, gɛɛle bonci bo Tata le bocii, yaa kɛŋke jay kɛ.
6 Zacarias e Isabel eram justos aos olhos de Deus e obedeciam cuidadosamente a todos os mandamentos e estatutos do Senhor.
7 Geenɛn, bó to baa kɛŋke wan kɛ, njefo Ɛlisabɛn to nu kase, ɛ bó bocii to nu ɛ bó ɛ lunkɛn wase.
7 Não tinham filhos, pois Isabel era estéril, e ambos já estavam bem velhos.
8 Ɛ kefew ke to kocɛn, ɛ ŋgoo Sakalia no lemte yew ncese Tata le. Ɛ̀ to nu wvú cee ncese ɛ̂ Nyo' ɛjise ɛbvubwɛ,
8 Certo dia, Zacarias estava servindo diante de Deus no templo, pois seu grupo realizava o trabalho sacerdotal, conforme a escala.
9 ɛ bó to baa wvú bii no bó to ké no baale bocee ncese ɛ̂ nce wvubole. Ɛ wvú mum ley yew ncese le keeton jiin.
9 Foi escolhido por sorteio, como era costume dos sacerdotes, para entrar no santuário do Senhor e queimar incenso.
10 Ɛ kefew ke kocɛn keeton jiin, ɛ bonyii bocii bò to nu ɛkfuŋ no bunlee.
10 Enquanto o incenso era queimado, uma grande multidão orava do lado de fora.
11 Ɛ nceendaa Tata sɛsɛ buynɛn ɛ̂ wvú ɛjise leem ɛ̂ ɛbo ke ɛcɛɛy ke ketaŋ ke jiin e.
11 Então um anjo do Senhor lhe apareceu, à direita do altar de incenso.
12 Seke Sakalia to yɛnɛɛ wvú le, ɛ kedvum gbwo wvú, ɛ wvú kɛŋkɛ nfan baay.
12 Ao vê-lo, Zacarias ficou muito abalado e assustado.
13 Geenɛn, ɛ nceendaa wvudvu gay ɛ̂ wvú lɛ, “Fo wo efanè kɛ. Nyo' nu ɛ yuw wase bunle yo. Bwee yew wo wvù Ɛlisabɛn nu ke eboo wan diemsɛn ɛ́ wo ecu diee lɛ Jon.
13 O anjo, porém, lhe disse: “Não tenha medo, Zacarias! Sua oração foi ouvida. Isabel, sua esposa, lhe dará um filho, e você o chamará João.
14 Wvú nu ke eto bô nlaŋlaŋ fô wo le, ɛ bonyii nteen nu ke eyuuke njoŋ nje boo diew.
14 Você terá grande satisfação e alegria, e muitos se alegrarão com o nascimento do menino,
15 Wvú nu ke enu wee wvu baay ɛ̂ Nyo' ɛjise. Fo wvú ke ewuù mbvuum kɛ, sɛ ge mò tɛmyi. Keyoy ke Yuule nu ke eyiŋsɛn yî ye le seke bó ɛ boo wvú.
15 pois ele será grande aos olhos do Senhor. Nunca tomará vinho nem outra bebida forte. Será cheio do Espírito Santo, antes mesmo de nascer.
16 Wvú nu ke ege ɛ́ bonyii bo Islael nteen ekumɛn mvuntelem mvubole ekase etu bô bo Tata wvù Nyo' wvubo.
16 Fará muitos israelitas voltarem ao Senhor, seu Deus.
17 Wvú nu ke egɛn fwe jo Tata bô fitele noo mvuŋgay mvu Ɛlayja le, keekumɛn mvuntelem mvu bocee boom e, ɛ́ mvú enu yî boom bobole. Wvú nu ke ege ɛ́ bonyii bò tɛmyi bikuu ecinɛ bikuu bì tɛmyɛɛn e, ekumɛn bonce bobole, ekɛŋke boŋkpwawcɛ ɛ ɛ̀ nu bo bonyii bo lɛŋ e. Wvú nu ke ege nonɛn wvu lɛ bonyii enù ɛ bó ɛ seyse keecɛyte Tata.”
17 Será um homem com o espírito e o poder de Elias, e preparará o povo para a vinda do Senhor. Fará o coração dos pais voltar para seus filhos e levará os rebeldes a aceitarem a sabedoria dos justos”.
18 Ɛ Sakalia bife ɛ̂ nceendaa Nyo' lɛ, “Fiɛɛ fì nu ke ege ɛ́ me eŋkiɛɛ ɛ bee bwee yew wɛm nu ɛ bó ɛ lunkɛn wase nɛn nu la?”
18 Zacarias disse ao anjo: “Como posso ter certeza de que isso acontecerá? Já sou velho, e minha mulher também é de idade avançada”.
19 Ɛ nceendaa Nyo' tfuse lɛ, “Ɛ̀ nu me wvù Gabliya, ɛ me nleeme ɛ̂ Nyo' ɛjise sekecii, ɛ ɛ̀ tum wvú me lɛ me ento ensee saaka wvù jee wvun ɛ̂ wo.
19 O anjo respondeu: “Sou Gabriel, e estou sempre na presença de Deus. Foi ele quem me enviou para lhe trazer estas boas-novas.
20 Taa eyɛn, no wo baa ebee saaka wvun e, ɛ kefew nu ke eto ekocɛn ɛ́ fí ekɛŋke keekooy, wo nu etu kencife, saa ejemyi kɛ, egɛn ebuy seke fiɛɛ fin nu ke ekooy.”
20 Agora, porém, você ficará mudo até os dias em que essas coisas acontecerão, pois não acreditou em minhas palavras, que se cumprirão no devido tempo”.
21 No fí to kooyi nonɛn, ɛ bonyii bò to nu ɛkfuŋ cɛyte Sakalia no kɛŋke lo ŋghaw laa ɛ̀ sɛ kooyi la fì wvú she dvú baay nɛn ɛ.
21 Enquanto isso, o povo esperava Zacarias sair do santuário e se perguntava por que ele demorava tanto.
22 Seke wvú to buyɛɛ dvú, wvú to baa kiɛɛ keejeme ɛ̂ bó kɛ. Ɛ bó mum kiɛɛ lɛ Nyo' nu ɛ duŋcɛ fiɛɛ fi ŋghaw e ɛ̂ wvú dvú. Ɛ wvú mum no feeke lo mwɛɛm ɛ̂ bó bô can, yaa jemyi kɛ.
22 Quando finalmente saiu, não conseguia falar com eles, e perceberam por seus gestos e seu silêncio que ele havia tido uma visão no santuário.
23 Ɛ Sakalia ke mɛse lemme diew yew ncese le mum kase tu jim fô yew e fo wvú.
23 Ao fim de seus dias de serviço no templo, Zacarias voltou para casa.
24 Ɛ ɛdiuw ke fey, ɛ kpwɛse wvù Ɛlisabɛn leem bô fue, mum no nu kɛ ɛ ɛ̀ nu yew yî kee le tin.
24 Pouco tempo depois, sua esposa, Isabel, engravidou e não saiu de casa por cinco meses.
25 Ɛ Ɛlisabɛn mum gay lɛ, “Keseen Tata nu ɛ koo wase shen fô me le, ɛ cake keŋ'wuumɛn yî ɛkolɛ kem e.”
25 “Como o Senhor foi bom para mim em minha velhice!”, exclamou ela. “Tirou de mim a humilhação pública de não ter filhos!”
26 Ɛ fue di Ɛlisabɛn e ke buy kee soocaan, ɛ Nyo' tum nceendaa we wvù Gabliya ntɛw mvu wvu Galilee le ɛ bó teŋe lɛ Nasalɛt.
26 No sexto mês da gestação de Isabel, Deus enviou o anjo Gabriel a Nazaré, uma cidade da Galileia,
27 Wvú to gɛn bô ntum fô ŋgon kpwoon mvu le ɛ bó teŋe lɛ Maalia, ɛ ɛ̀ bɛɛ wan wvu tfu. Wvú to nu ɛ bó ɛ seyse wase lɛ wvú nu ke enu kpwɛɛ Yosɛw wvu ɛ̂ kfuu di Nfon Dawe le.
27 a uma virgem de nome Maria. Ela estava prometida em casamento a um homem chamado José, descendente do rei Davi.
28 Ɛ nceendaa Nyo' wvudvu gɛn yɛn Maalia le gay wvú le lɛ, “Me ŋgayte wo le. Nyo' nu ɛ buw wase wo ɛ no nu ben ɛ wvú.”
28 Gabriel apareceu a ela e lhe disse: “Alegre-se, mulher favorecida! O Senhor está com você!”.
29 Ɛ Maalia yuw ɛ fí ghaw wvú baay, ɛ wvú no maa laa kfuu wvun ŋgayma sɛ nu wvù nɛɛ lɛ.
29 Confusa, Maria tentou imaginar o que o anjo quis dizer.
30 Geenɛn, ɛ nceendaa Nyo' gay ɛ̂ wvú lɛ, “Maalia fo wo efanè kɛ. Nyo' nu ɛ buw wase wo.
30 “Não tenha medo, Maria”, disse o anjo, “pois você encontrou favor diante de Deus.
31 Taa eyɛn, wo nu ke eleem bô fue, eboo wan diemsɛn, ecu diee lɛ Jisos.
31 Ficará grávida e dará à luz um filho, e o chamará Jesus.
32 Wvú nu ke enu wee wvu baay, ɛ bó nu ke eteŋe wvú lɛ Waa Nyo', Nyo' wvù nu Ɛkolɛ ke Mwɛɛm Mvunciim e. Tata wvù Nyo' nu ke eshike wvú yî kawla Nfon Dawe wvù icee kfuu dibole.
32 Ele será grande, e será chamado Filho do Altíssimo. O Senhor Deus lhe dará o trono de seu antepassado Davi,
33 Wvú nu ke esaake kfuu di Yakow e sekecii, ɛ kɛ bvunfon bwew nu ke ekɛŋke kemɛse kɛ.”
33 e ele reinará sobre Israel para sempre; seu reino jamais terá fim!”
34 Ɛ Maalia bife ɛ̂ nceendaa Nyo' lɛ, “Fifin nu ke eghan nɛɛ le, ɛ me mbɛɛ wan wvu tfu.”
34 Maria perguntou ao anjo: “Como isso acontecerá? Eu sou virgem!”.
35 Ɛ nceendaa Nyo' tfuse ɛ̂ wvú lɛ, “Keyoy ke Yuule nu ke eto yî yo le, ɛ́ mvuŋgay mvu Nyo' wvù nu Ɛkolɛ ke Mwɛɛm Mvunciim e eyiŋsɛn yî yo le. Nonɛn, wan wvù wo nu ke eboo nu ke enu wvù yuule, ɛ́ bó emum eteŋe wvú lɛ Waa Nyo'.
35 O anjo respondeu: “O Espírito Santo virá sobre você, e o poder do Altíssimo a cobrirá com sua sombra. Portanto, o bebê que vai nascer será santo, e será chamado Filho de Deus.
36 Taa eyɛn, wayco wvù Ɛlisabɛn wvù nu ɛ wvú ɛ loocɛ wase ɛ lun ɛ bó se teŋe wvú lɛ kase, nu keseen bô fue kee soocaan, ɛ wvú nu ke eboo wan diemsɛn.
36 Além disso, sua parenta, Isabel, ficou grávida em idade avançada. As pessoas diziam que ela era estéril, mas ela concebeu um filho e está no sexto mês de gestação.
37 Kɛ fiɛɛ nu dvú fì nulo eghaw Nyo' kɛ.”
37 Pois nada é impossível para Deus”.
38 Ɛ Maalia mum gay lɛ, “Me wvun fɛn wvù waa lemme Nyo'. Wvú ege ɛ́ fí ekooy bô me no wo gay.” No wvú jeme nonɛn, ɛ nceendaa Nyo' mum nɛ.
38 Maria disse: “Sou serva do Senhor. Que aconteça comigo tudo que foi dito a meu respeito”. E o anjo a deixou.
39 Kɛ ɛdiuw yodvu le, ɛ Maalia seyse nɛ no yaŋsene gɛne ntɛw mvu wvù woŋ kum wvu Judea le,
39 Alguns dias depois, Maria dirigiu-se apressadamente à região montanhosa da Judeia, à cidade
40 gɛn buy jó, ley yew dvu Sakalia gay bwee yew we wvù Ɛlisabɛn e.
40 onde Zacarias morava. Ela entrou na casa e saudou Isabel.
41 No Ɛlisabɛn to yuwɛɛ ŋgayma wvu Maalia, ɛ wan sɛsɛ ɛ̂ wvú ɛshem baay. Ɛ Keyoy ke Yuule yiŋsɛn yî ye le.
41 Ao ouvir a saudação de Maria, o bebê de Isabel se agitou dentro dela, e Isabel ficou cheia do Espírito Santo.
42 Ɛ wvú mum wvule foweɛwe, gay lɛ, “Kembonɛn ke Nyo' le nu yî yo le fele bokɛnɛ bocii, ɛ kembonɛn kew nu yî wan wvù wo nu ke eboo le.
42 Em alta voz, Isabel exclamou: “Você é abençoada entre as mulheres, e abençoada é a criança em seu ventre!
43 Fin fiɛɛ fi baay nɛn ghan nɛɛ le, lɛ bwee Tata wɛm nu ɛ laa ghane ɛ̂ me le?
43 Por que tenho a grande honra de receber a visita da mãe do meu Senhor?
44 Taa eyɛn, seke me mbe n'yuw ŋgayma wo, wan ɛ sɛsɛ ɛ̂ me ɛshem bô nlaŋlaŋ wvu baay.
44 Quando ouvi sua saudação, o bebê em meu ventre se agitou de alegria.
45 Njoŋ wvu baay nu fô wo le, njefo wo nu ɛ bee lɛ ŋkawma wvù Nyo' to kawɛɛ wo dvú nu ke eto ekocɛn.”
45 Você é abençoada, pois creu no que o Senhor disse que faria!”.
46 Ɛ Maalia gay lɛ,
46 Maria respondeu: “Minha alma exalta ao Senhor!
47 ɛ me n'yuuke njoŋ nje Nyo' wvù nu Mboyse wɛm.
47 Como meu espírito se alegra em Deus, meu Salvador!
48 Wvú nu ɛ kume me, ɛ me nu kɛ lo waa we lemme wvu ncɛw.
48 Pois ele observou sua humilde serva, e, de agora em diante, todas as gerações me chamarão abençoada.
49 njefo Nyo' Mvuŋgay Mvunciim nu ɛ ge wase mwɛɛm
49 Pois o Poderoso é santo, e fez grandes coisas por mim.
50 Wvú camte shen fô bonyii bò wvumte wvú le.
50 Demonstra misericórdia a todos que o temem, geração após geração.
51 Wvú nu ɛ duŋcɛ mvuŋgay mvu ɛbo kew e,
51 Seu braço poderoso fez coisas tremendas! Dispersou os orgulhosos e os arrogantes.
52 Wvú nu ɛ shwaw wase bonfon bo baay baay yî bokawla le,
52 Derrubou príncipes de seus tronos e exaltou os humildes.
53 Wvú nu ɛ nyaŋe wase bonyii bò jeŋ yuu bó,
53 Encheu de coisas boas os famintos e despediu de mãos vazias os ricos.
54 — ausente —
54 Ajudou seu servo Israel e lembrou-se de ser misericordioso.
55 — ausente —
55 Pois assim prometeu a nossos antepassados, a Abraão e a seus descendentes para sempre”.
56 No Maalia jeme nonɛn, ce bô Ɛlisabɛn kee tɛ mum kase tu jim fô yew e.
56 Maria ficou com Isabel cerca de três meses, e então voltou para casa.
57 Ɛ kefew kè Ɛlisabɛn ke eboo ke to kocɛn, ɛ wvú boo wan diemsɛn.
57 Chegado o tempo de seu bebê nascer, Isabel deu à luz um filho.
58 Ɛ kfuu diew noo bonyii bò to cee keleŋ kedvu le yuw lɛ Nyo' nu ɛ duŋcɛ shen fô wvú le naa baay, ɛ bó mum no laŋlaŋe.
58 Vizinhos e parentes se alegraram ao tomar conhecimento de que o Senhor havia sido tão misericordioso com ela.
59 Ɛ ɛdiuw ke to buy nyaŋ, ɛ bó to keetfuse wan yew, mum no gomte keecu diee lɛ Sakalia kɛ diɛwɛ di ice le,
59 Quando o bebê estava com oito dias, eles vieram para a cerimônia de circuncisão. Queriam chamar o menino de Zacarias, como o pai,
60 geenɛn ɛ bwee ma lo, gay lɛ bó eteŋè wvú lɛ Jon.
60 mas Isabel disse: “Não! Seu nome é João!”.
61 Ɛ bó gay ɛ̂ wvú lɛ, “Kɛ wee nu dvú ɛ̂ kfuu dinɛn e bô diee din kɛ.”
61 Então eles lhe disseram: “Não há ninguém em sua família com esse nome”,
62 Ɛ bó mum nɛ no feeke bô can ɛ̂ cee wan, keekiɛɛ laa wvú be gomte lɛ bó ecu diee di wan e lɛ yɛɛ lɛ.
62 e com gestos perguntaram ao pai como queria chamar o bebê.
63 Ɛ wvú mum few tɛn lɛ bó eto bô fiɛɛ ɛ́ wen esaŋ yî dvú le. Ɛ bó to dvú ɛ wvú mum saŋ lɛ, “Diee diew nu Jon.” Ɛ bó yɛn nonɛn ɛ dew yum bó.
63 Ele pediu que lhe dessem uma tabuinha e, para surpresa de todos, escreveu: “Seu nome é João”.
64 Kaŋ mwaaŋ, ɛ diuw Sakalia mum yene ye, ɛ leme diew yaatɛn, ɛ wvú bvuu kase no jemyi. Ɛ wvú mum kɛw no tumte moŋkum mo Nyo' le.
64 No mesmo instante, Zacarias voltou a falar e começou a louvar a Deus.
65 Ɛ bonyii bo ntɛw wvudvu le kɛŋkɛ ŋghaw baay. Ɛ saaka mwɛɛm mvun mvunciim saaŋkɛn gɛn woŋ kum wvu Judea wvudvu le tfuu.
65 Toda a vizinhança se encheu de temor, e a notícia do que havia acontecido se espalhou por toda a região montanhosa da Judeia.
66 Ɛ bonyii bocii bò to yuwɛɛ mwɛɛm mvun mvunciim kɛŋkɛ ŋghaw mum no biite laa wvun wan nu ke enu wvù nɛɛ lɛ, njefo fí to looci duŋci lɛ kembonɛn ke Nyo' le nu yî ye le.
66 Todos que ficavam sabendo meditavam sobre esses acontecimentos e perguntavam: “O que vai ser esse menino?”. Pois a mão do Senhor estava sobre ele.
67 Ɛ Keyoy ke Yuule nɛ yiŋsɛn yî Sakalia wvù icee Jon e, ɛ wvú mum nɛ no jemyi kɛ diɛwɛ wee ntum Nyo' le, gayte lɛ,
67 Então seu pai, Zacarias, ficou cheio do Espírito Santo e profetizou:
68 “Beene ebenseè Tata wvù nu Nyo' bonyii bo Islael.
68 “Seja bendito o Senhor, o Deus de Israel, pois visitou e resgatou seu povo.
69 Wvú nu ɛ gɛɛ wase ntɛmemvuŋgay wvù nu ke eboyse beene,
69 Ele nos enviou poderosa salvação da linhagem real de seu servo Davi,
70 Fifin nu no wvú to kawɛɛ diuw bonyii bew bo ntum e bò yuule
70 como havia prometido muito tempo atrás por meio de seus santos profetas.
71 lɛ wen nu ke eboyse beene can bonyii bò gomte keefiwsɛ beene le,
71 Agora seremos salvos de nossos inimigos e de todos que nos odeiam.
72 Wvú to nu ɛ kaw lɛ wen nu ke ecam shen fô bo'icee cee bosɛɛbeene le
72 Ele foi misericordioso com nossos antepassados ao lembrar-se de sua santa aliança,
73 Wvú to nu ɛ kaw ɛ̂ icee bo'icee bosɛɛbeene wvù Abla'am lew lɛ,
73 o juramento solene que fez com nosso antepassado Abraão.
74 wen nu ke ebvuse beene can bonyii bosɛɛbeene bo bvuban e,
74 Prometeu livrar-nos de nossos inimigos para o servirmos sem medo,
75 eceè nce wvù yuule bô wvu teytey ɛ̂ wvú ɛjise
75 em santidade e justiça, enquanto vivermos.
76 Ɛ wo waa wɛm nu ɛ bó nu ke eteŋe wo lɛ wee ntum Nyo',
76 “E você, meu filhinho, será chamado profeta do Altíssimo, pois preparará o caminho para o Senhor.
77 Wo nu ke efewci ɛ̂ bonyii bew je yì ɛ̀ nulo ɛ́ bó ekɛŋkɛ mboyma jó,
77 Dirá a seu povo como encontrar salvação por meio do perdão de seus pecados.
78 nje shen yi baay yì wvú koole fô bonyii le.
78 Graças à terna misericórdia de nosso Deus, a luz da manhã, vinda do céu, está prestes a raiar sobre nós,
79 Wvú nu ke enya n'yuu ɛ̂ bonyii bò nu yî ɛjiwɛ le
79 para iluminar aqueles que estão na escuridão e na sombra da morte e nos guiar ao caminho da paz”.
80 Ɛ waa Sakalia wvudvu mum no kuu yî nyam ye le, kuu tɛn ɛ̂ keyoy e. Ke mum nɛ gɛn no cee ɛ ɛ̀ nu ŋkpwaante, gɛn buy diuu dì wvú to buyɛɛ keeduŋcɛ ɛkolɛ kew ɛ̂ bonyii bo Islael.
80 João cresceu e se fortaleceu em espírito. E viveu no deserto até chegar o tempo de se apresentar ao povo de Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.