Lucas 15

Ŋwa' Nyo' Moŋkan mo Monfɛm (NHUNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Bonyii bò to fii shile noo bonyii bò befe bomew to too fô Jisos e keeyekɛ fiɛɛ fì wvú to yɛɛyi.
1 Aproximavam-se de Jesus os publicanos e os pecadores para ouvi-lo.
2 Ɛ Bofalasii bô bonyii bò to duŋci bonci bo Nyo' le kɛw no wvukene, gayte lɛ, “Wee wvun fiisene bonyii bò befe bvuu diekene bô bó.”
2 Os fariseus e os escribas murmuravam: Este homem recebe e come com pessoas de má vida!
3 Nonɛn, ɛ Jisos ma ŋgan wvun ɛ̂ bó lɛ,
3 Então lhes propôs a seguinte parábola:
4 “Ɛ̀ nu yɛɛ ɛ̂ ben ɛntelɛŋ wvù kɛŋke njée gbwee, yimiaaŋ ɛ la, ɛ́ wvú ke elaame? Wvú saa eyaw ecinɛ yi mbaŋ bvuukɛ ncow bvuukɛ le ŋkpwaante egɛn egomte yimiaaŋ yidvu egɛn ebuy seke wvú ke eyɛn yí le?
4 Quem de vós que, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Wvú ɛ́ gom ɛ yɛn yí le, emum eyuuke njoŋ, etuu fô gbwew,
5 E depois de encontrá-la, a põe nos ombros, cheio de júbilo,
6 ekfuuyi dvú fô yew e. Ɛ́ wvú dioo ɛ kfulɛ dvú, emum ekum nsáa ye bô bonyii bò cee mbew ye le gay lɛ, ‘Ben eto ɛ́ beene elaŋlaŋ njee yɛm ɛ yí be ɛ la, me ɛ ŋkase ɛ n'yɛn yí le.’
6 e, voltando para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Regozijai-vos comigo, achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Ɛ́ me ensee ɛ̂ ben lɛ, ɛ̀ nu kɛ lɛŋlɛŋ no nlaŋlaŋ wvu baay nu ke enu woŋ wvu we le, nje wee wvù befe mwaaŋ wvù nu ɛ kumɛn fitele fiew. Bó nu ke elaŋlaŋe wvuwɛ wee fele bonyii bo mbaŋ bvuukɛ ncow bvuukɛ bò nu teytey yaa shieele ŋkumɛn kɛ.
7 Digo-vos que assim haverá maior júbilo no céu por um só pecador que fizer penitência do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Nuu lɛ ɛ̀ nu kpwoon wvù la wvù kɛŋke bigew yuufe, jise ɛ la fó ɛ́ wvú ke elaame? Wvú saa etfuw ŋguy eyeese, eyɛse yew, eloocɛ etasse egɛn ebuy seke wvú ke eyɛn e?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma delas, não acende a lâmpada, varre a casa e a busca diligentemente, até encontrá-la?
9 Wvú ɛ́ tasse ɛ yɛn, emum ekum nsáa ye bô bonyii bò cee mbew ye le egay lɛ, ‘Ben eto ɛ́ beene elaŋlaŋ jise diem di bigew e, ɛ dí be ɛ la, me ɛ ŋkase ɛ n'yɛn.’
9 E tendo-a encontrado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Regozijai-vos comigo, achei a dracma que tinha perdido.
10 Ɛ́ me ensee ɛ̂ ben lɛ, ɛ̀ nu kɛ lɛŋlɛŋ no bonceendaa bo Nyo' le laŋlaŋe nje wee wvù befe mwaaŋ wvù nu ɛ kumɛn fitele fiew.”
10 Digo-vos que haverá júbilo entre os anjos de Deus por um só pecador que se arrependa.
11 Ɛ Jisos bvuu jeme lɛ, “Wee mvu to kɛŋke boom bolemsɛ bofɛɛ.
11 Disse também: Um homem tinha dois filhos.
12 Ɛ wvu ɛjim ke mum nɛ gay ɛ̂ wvú lɛ, ‘Icɛm, gawɛ bwem bvushɛw enya ɛ̂ me keseen.’ Nonɛn, ɛ ice mum gaw bvushɛw bvudvu ɛ̂ bó.
12 O mais moço disse a seu pai: Meu pai, dá-me a parte da herança que me toca. O pai então repartiu entre eles os haveres.
13 Ɛ wan wvu ɛjim wvudvu fi bwew bvushɛw, ɛ ɛ̀ ke dioo nu ɛjim jo ɛdiuw caan, ɛ wvú baancɛ bvucii gese mum laa bala woŋ wvumew e ncejole, mum gɛn no gbwayte bvuuke bigew bidvu yî nce wvu ɛcici le.
13 Poucos dias depois, ajuntando tudo o que lhe pertencia, partiu o filho mais moço para um país muito distante, e lá dissipou a sua fortuna, vivendo dissolutamente.
14 Ɛ wvú ke dioo bvuw ɛ bi ka, ɛ jeŋ yì tɛmyi nɛ koo woŋ wvudvu le, ɛ wvú no tane fiɛɛ fidien.
14 Depois de ter esbanjado tudo, sobreveio àquela região uma grande fome e ele começou a passar penúria.
15 Nonɛn, ɛ wvú mum gɛn gom lemme fô wee mvu wvu woŋ wvudvu le keelemte wvú le. Ɛ wee wvudvu mum ciinse wvú lɛ wvú egɛn ecɛyte boŋkunyam bew.
15 Foi pôr-se ao serviço de um dos habitantes daquela região, que o mandou para os seus campos guardar os porcos.
16 Ɛ wvú mum gɛn no cɛyte, ɛ wee yaa nu dvú wvù enya wvú bô fiɛɛ fì wvú edie kɛ. Ɛ wvú mum no kɛŋke shiee lɛ wen bee ediee mwɛɛm mvudien mvù boŋkunyam ké no diee.
16 Desejava ele fartar-se das vagens que os porcos comiam, mas ninguém lhas dava.
17 Ɛ wvú ke nɛ kɛw no kpwawci mwɛɛm, tee bvufee bwew jim, mum gay lɛ, ‘Bonyii bo lemme le bo icɛm e kɛŋke mwɛɛm mvudien nteen ɛ mvú ghaake bó, ɛ me nu fɛn ŋkpwee jeŋ.
17 Entrou então em si e refletiu: Quantos empregados há na casa de meu pai que têm pão em abundância... e eu, aqui, estou a morrer de fome!
18 Me nu enɛ we, eŋgɛn fô icɛm e, eŋgay ɛ̂ wvú lɛ, “Icɛm, me nu ɛ ŋge kebefɛ fô Nyo' le noo fô wo le.
18 Levantar-me-ei e irei a meu pai, e dir-lhe-ei: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti;
19 Me mbaa mbvuu ŋkocɛn lɛ bó eteŋe me lɛ waa wo kɛ. Joo kɛ wase me diɛwɛ wee wo lemme le.”’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho. Trata-me como a um dos teus empregados.
20 Nonɛn, ɛ wvú mum nɛ no tuu jim fô ice le. Ɛ wvú ke dioo too buyte wase mbew la le, ɛ ice laŋ jise yɛn wvú le. Ɛ shen koo wvú bô wan, ɛ wvú ja we, lewtɛ gɛn, bam wvú, bvuu ŋocɛ.
20 Levantou-se, pois, e foi ter com seu pai. Estava ainda longe, quando seu pai o viu e, movido de compaixão, correu-lhe ao encontro, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Ɛ wan wvudvu mum gay ɛ̂ wvú lɛ, ‘Icɛm, me nu ɛ ŋge kebefɛ fô Nyo' le noo fô wo le. Me mbaa mbvuu ŋkocɛn lɛ bó eteŋe me lɛ waa wo kɛ.’
21 O filho lhe disse, então: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Geenɛn, ɛ ice kaa tee lo bonyii bew bo lemme le gay lɛ, ‘Ben egɛn cekey, egom kekum naa kè jee ntay, eto etfume yî ye le, ebvuu elese fincaw yî ɛbo kew e noo bolaba yî bikaa biew e.
22 Mas o pai falou aos servos: Trazei-me depressa a melhor veste e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e calçado nos pés.
23 Ben egɛn ekoo waa na' wvù faŋ, sɛɛ ɛ́ beene ediee laŋlaŋe,
23 Trazei também um novilho gordo e matai-o; comamos e façamos uma festa.
24 njefo waa wɛm wvun se nu ɛ kpwe wase ɛ kase ɛ tu dvú. Wvú se nu ɛ la, ɛ kase ɛ yenɛ.’ Nonɛn, ɛ bó mum kɛw no laŋlaŋe.
24 Este meu filho estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado. E começaram a festa.
25 Fiɛɛ fin to kooyi, ɛ wan wvu ŋgaywee nu ŋkpwaante. Ɛ wvú ke dioo kfuuyi, ke to buy mbew yew e, yuw no bine gbwee.
25 O filho mais velho estava no campo. Ao voltar e aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Ɛ wvú tee wee lemme mvu bife laa bó sɛ bine ɛ ɛ̀ nu la lɛ.
26 Chamou um servo e perguntou-lhe o que havia.
27 Ɛ wvú tfuse ɛ̂ wvú lɛ, ‘Waa bwoo nu ɛ tu jim ɛbɛn. Nonɛn, icen ɛ sɛɛ waa na' wvù faŋ, njefo wvú be ɛ yɛn waa bwoo le ɛ wvú nu dvú bvuu tɛmyi.’
27 Ele lhe explicou: Voltou teu irmão. E teu pai mandou matar um novilho gordo, porque o reencontrou são e salvo.
28 Ɛ wvú yuw nonɛn ɛ shém kaa ton'yɛ lo wvú, ɛ wvú mum faŋ keeley yew. Ɛ ice buy gɛn no booyi wvú lɛ wvú eley kɛ yew.
28 Encolerizou-se ele e não queria entrar, mas seu pai saiu e insistiu com ele.
29 Geenɛn, ɛ wvú tfuse ɛ̂ ice lɛ, ‘Taa eyɛn, me nse nlemte fô wo le diɛwɛ nfwa le yî bilum bin e bicii, ɛ me ŋke mbaa nfaŋ wase keeŋge fiɛɛ fiuw fimew kɛ. Wo ke baa nya wase me kɛ naa bô waa bie lɛ me enlaŋlaŋ dvú bee nsáa yɛm kɛ.
29 Ele, então, respondeu ao pai: Há tantos anos que te sirvo, sem jamais transgredir ordem alguma tua, e nunca me deste um cabrito para festejar com os meus amigos.
30 Waa wo wvun wvù se gɛnɛɛ bvuw bvushɛw bô bokɛnɛ bo nsake le ɛ dioo to, wo mum ɛ koo lo waa na' wvù faŋ ɛ sɛɛ nje ye.’
30 E agora, que voltou este teu filho, que gastou os teus bens com as meretrizes, logo lhe mandaste matar um novilho gordo!
31 Ɛ ice tfuse ɛ̂ wvú lɛ, ‘Waa wɛm, bee wo se nu fɛn sekecii, ɛ fiɛɛ ficii fì me ŋkɛŋke nu kɛ fiuw.
31 Explicou-lhe o pai: Filho, tu estás sempre comigo, e tudo o que é meu é teu.
32 Geenɛn, fí be jee keelaŋlaŋe njefo waa bwoo wvun se nu ɛ kpwe wase, ɛ kase ɛ tu dvú, wvú se nu ɛ la, ɛ kase ɛ yenɛ.’”
32 Convinha, porém, fazermos festa, pois este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.