Lucas 15
Ŋwa' Nyo' Moŋkan mo Monfɛm (NHUNT) vs ARC
1 Bonyii bò to fii shile noo bonyii bò befe bomew to too fô Jisos e keeyekɛ fiɛɛ fì wvú to yɛɛyi.
1 E chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Ɛ Bofalasii bô bonyii bò to duŋci bonci bo Nyo' le kɛw no wvukene, gayte lɛ, “Wee wvun fiisene bonyii bò befe bvuu diekene bô bó.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Nonɛn, ɛ Jisos ma ŋgan wvun ɛ̂ bó lɛ,
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 “Ɛ̀ nu yɛɛ ɛ̂ ben ɛntelɛŋ wvù kɛŋke njée gbwee, yimiaaŋ ɛ la, ɛ́ wvú ke elaame? Wvú saa eyaw ecinɛ yi mbaŋ bvuukɛ ncow bvuukɛ le ŋkpwaante egɛn egomte yimiaaŋ yidvu egɛn ebuy seke wvú ke eyɛn yí le?
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e não vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Wvú ɛ́ gom ɛ yɛn yí le, emum eyuuke njoŋ, etuu fô gbwew,
5 E, achando-a, a põe sobre seus ombros, cheio de júbilo;
6 ekfuuyi dvú fô yew e. Ɛ́ wvú dioo ɛ kfulɛ dvú, emum ekum nsáa ye bô bonyii bò cee mbew ye le gay lɛ, ‘Ben eto ɛ́ beene elaŋlaŋ njee yɛm ɛ yí be ɛ la, me ɛ ŋkase ɛ n'yɛn yí le.’
6 e, chegando à sua casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque perdida.
7 Ɛ́ me ensee ɛ̂ ben lɛ, ɛ̀ nu kɛ lɛŋlɛŋ no nlaŋlaŋ wvu baay nu ke enu woŋ wvu we le, nje wee wvù befe mwaaŋ wvù nu ɛ kumɛn fitele fiew. Bó nu ke elaŋlaŋe wvuwɛ wee fele bonyii bo mbaŋ bvuukɛ ncow bvuukɛ bò nu teytey yaa shieele ŋkumɛn kɛ.
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Nuu lɛ ɛ̀ nu kpwoon wvù la wvù kɛŋke bigew yuufe, jise ɛ la fó ɛ́ wvú ke elaame? Wvú saa etfuw ŋguy eyeese, eyɛse yew, eloocɛ etasse egɛn ebuy seke wvú ke eyɛn e?
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até
9 Wvú ɛ́ tasse ɛ yɛn, emum ekum nsáa ye bô bonyii bò cee mbew ye le egay lɛ, ‘Ben eto ɛ́ beene elaŋlaŋ jise diem di bigew e, ɛ dí be ɛ la, me ɛ ŋkase ɛ n'yɛn.’
9 E, achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Ɛ́ me ensee ɛ̂ ben lɛ, ɛ̀ nu kɛ lɛŋlɛŋ no bonceendaa bo Nyo' le laŋlaŋe nje wee wvù befe mwaaŋ wvù nu ɛ kumɛn fitele fiew.”
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Ɛ Jisos bvuu jeme lɛ, “Wee mvu to kɛŋke boom bolemsɛ bofɛɛ.
11 E disse:
12 Ɛ wvu ɛjim ke mum nɛ gay ɛ̂ wvú lɛ, ‘Icɛm, gawɛ bwem bvushɛw enya ɛ̂ me keseen.’ Nonɛn, ɛ ice mum gaw bvushɛw bvudvu ɛ̂ bó.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte da fazenda que por eles a fazenda.
13 Ɛ wan wvu ɛjim wvudvu fi bwew bvushɛw, ɛ ɛ̀ ke dioo nu ɛjim jo ɛdiuw caan, ɛ wvú baancɛ bvucii gese mum laa bala woŋ wvumew e ncejole, mum gɛn no gbwayte bvuuke bigew bidvu yî nce wvu ɛcici le.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua e ali desperdiçou a sua fazenda, vivendo dissolutamente.
14 Ɛ wvú ke dioo bvuw ɛ bi ka, ɛ jeŋ yì tɛmyi nɛ koo woŋ wvudvu le, ɛ wvú no tane fiɛɛ fidien.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Nonɛn, ɛ wvú mum gɛn gom lemme fô wee mvu wvu woŋ wvudvu le keelemte wvú le. Ɛ wee wvudvu mum ciinse wvú lɛ wvú egɛn ecɛyte boŋkunyam bew.
15 E foi e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Ɛ wvú mum gɛn no cɛyte, ɛ wee yaa nu dvú wvù enya wvú bô fiɛɛ fì wvú edie kɛ. Ɛ wvú mum no kɛŋke shiee lɛ wen bee ediee mwɛɛm mvudien mvù boŋkunyam ké no diee.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Ɛ wvú ke nɛ kɛw no kpwawci mwɛɛm, tee bvufee bwew jim, mum gay lɛ, ‘Bonyii bo lemme le bo icɛm e kɛŋke mwɛɛm mvudien nteen ɛ mvú ghaake bó, ɛ me nu fɛn ŋkpwee jeŋ.
17 E, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Me nu enɛ we, eŋgɛn fô icɛm e, eŋgay ɛ̂ wvú lɛ, “Icɛm, me nu ɛ ŋge kebefɛ fô Nyo' le noo fô wo le.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti.
19 Me mbaa mbvuu ŋkocɛn lɛ bó eteŋe me lɛ waa wo kɛ. Joo kɛ wase me diɛwɛ wee wo lemme le.”’
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus trabalhadores.
20 Nonɛn, ɛ wvú mum nɛ no tuu jim fô ice le. Ɛ wvú ke dioo too buyte wase mbew la le, ɛ ice laŋ jise yɛn wvú le. Ɛ shen koo wvú bô wan, ɛ wvú ja we, lewtɛ gɛn, bam wvú, bvuu ŋocɛ.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Ɛ wan wvudvu mum gay ɛ̂ wvú lɛ, ‘Icɛm, me nu ɛ ŋge kebefɛ fô Nyo' le noo fô wo le. Me mbaa mbvuu ŋkocɛn lɛ bó eteŋe me lɛ waa wo kɛ.’
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Geenɛn, ɛ ice kaa tee lo bonyii bew bo lemme le gay lɛ, ‘Ben egɛn cekey, egom kekum naa kè jee ntay, eto etfume yî ye le, ebvuu elese fincaw yî ɛbo kew e noo bolaba yî bikaa biew e.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão e sandálias nos pés,
23 Ben egɛn ekoo waa na' wvù faŋ, sɛɛ ɛ́ beene ediee laŋlaŋe,
23 e trazei o bezerro cevado, e matai-
24 njefo waa wɛm wvun se nu ɛ kpwe wase ɛ kase ɛ tu dvú. Wvú se nu ɛ la, ɛ kase ɛ yenɛ.’ Nonɛn, ɛ bó mum kɛw no laŋlaŋe.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 Fiɛɛ fin to kooyi, ɛ wan wvu ŋgaywee nu ŋkpwaante. Ɛ wvú ke dioo kfuuyi, ke to buy mbew yew e, yuw no bine gbwee.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e, quando veio e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Ɛ wvú tee wee lemme mvu bife laa bó sɛ bine ɛ ɛ̀ nu la lɛ.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Ɛ wvú tfuse ɛ̂ wvú lɛ, ‘Waa bwoo nu ɛ tu jim ɛbɛn. Nonɛn, icen ɛ sɛɛ waa na' wvù faŋ, njefo wvú be ɛ yɛn waa bwoo le ɛ wvú nu dvú bvuu tɛmyi.’
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Ɛ wvú yuw nonɛn ɛ shém kaa ton'yɛ lo wvú, ɛ wvú mum faŋ keeley yew. Ɛ ice buy gɛn no booyi wvú lɛ wvú eley kɛ yew.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. E, saindo o pai, instava com ele.
29 Geenɛn, ɛ wvú tfuse ɛ̂ ice lɛ, ‘Taa eyɛn, me nse nlemte fô wo le diɛwɛ nfwa le yî bilum bin e bicii, ɛ me ŋke mbaa nfaŋ wase keeŋge fiɛɛ fiuw fimew kɛ. Wo ke baa nya wase me kɛ naa bô waa bie lɛ me enlaŋlaŋ dvú bee nsáa yɛm kɛ.
29 Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo
30 Waa wo wvun wvù se gɛnɛɛ bvuw bvushɛw bô bokɛnɛ bo nsake le ɛ dioo to, wo mum ɛ koo lo waa na' wvù faŋ ɛ sɛɛ nje ye.’
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou a tua fazenda com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Ɛ ice tfuse ɛ̂ wvú lɛ, ‘Waa wɛm, bee wo se nu fɛn sekecii, ɛ fiɛɛ ficii fì me ŋkɛŋke nu kɛ fiuw.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas
32 Geenɛn, fí be jee keelaŋlaŋe njefo waa bwoo wvun se nu ɛ kpwe wase, ɛ kase ɛ tu dvú, wvú se nu ɛ la, ɛ kase ɛ yenɛ.’”
32 Mas era justo alegrarmo- porque este teu irmão estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.