Atos 22
Ŋwa' Nyo' Moŋkan mo Monfɛm (NHUNT) vs NTLH
1 “Bo'icɛm bô boom bo bwɛɛm e, ben eyekɛ ɛ́ me entaŋe diuw wɛm fwe dvunɛn.”
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Ɛ bó dioo yuw no wvú jemyi ɛ ɛ̀ nu ɛ̂ díɛw yibo Ibulu le, ɛ bó mɛse cife nɛn ndvumm. Ɛ Baul gay lɛ,
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 “Me nu wee Juu, ɛ bó to boke me Taasus woŋ wvù Silishia le, geenɛn lɛy me Jɛlusalɛm jan, ɛ me n'yɛɛyi ŋwa' can Gamalia le. Ɛ wvú loocɛ yɛɛyi me bô bonci bo bo'icee bosɛɛbeene le, ɛ me mum no nleeme yî fiɛɛ fi Nyo' le ntɛmyi ntay kɛ diɛwɛ ben bocii bò nu fɛn ɛbɛn e.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Me nto ŋké no mbone bikaa ɛjim jo bonyii bò bii Je Tata le, ŋgee ɛ bó yuwyi bó, ŋkoole bokɛnɛ bô bolemsɛ nciinse yew ncaw e.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Fin nu fiɛɛ ɛ ɛkolɛ ke bocee ncese le bô bonyii bò saake woŋ kee baaŋŋ. Ɛ̀ to nya bó boŋwa' lɛ me eŋgɛn dvú fô boom bo bwee wesebeene bò nu Damaskus e. Ɛ me mum no ŋgɛne keeŋkooyɛ bonyii bò bii Je Tata le, eŋkay, ento bô bó Jɛlusalɛm ɛ́ bó enya ŋgɛw ɛ̂ bó.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 Ɛ me ŋke ndioo nfeŋene Damaskus kɛ diɛwɛ ɛmvunsheeŋ ɛntelɛŋ e, ɛ n'yuu mvu wvu baay nɛ sɛsɛ law fowe, shii yî yɛm e.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Ɛ me ŋgbwe fokuse, n'yuw ɛ diɛw jeme ɛ̂ me lɛ, ‘Saul, Saul, wo bone bikaa ɛ̂ me ɛjim nɛn nje la?’
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Ɛ me mbife lɛ, ‘Tata, ɛ̀ nu wo wvù yɛɛ?’ Ɛ diɛw yidvu tfuse lɛ, ‘Ɛ̀ nu me wvù Jisos wvu Nasalɛt, ɛ ɛ̀ nu me wvù wo bone bikaa ɛjim jodvu.’
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Bonyii bò to nu bee bó to nu ɛ yɛn n'yuu wvudvu le, geenɛn faŋɛ yaa yuw diɛw wee wvù to jemyi bee wvú le kɛ.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Ɛ me mbvuu mbife lɛ, ‘Tata, ɛ̀ nulo ɛ́ me eŋge nɛɛ?’ Ɛ wvú tfuse ɛ̂ me lɛ, ‘Ja we, eley gɛn Damaskus, ɛ́ bó esee ɛ̂ wo jó lemme dicii dì Nyo' nu ɛ seyse lɛ wo elem.’
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Ɛ me ŋke nja fó, ɛ n'yuu wɛ ɛ ge wase me ɛ nfefe, ɛ bonyii bò bee bó to lɛne mum cɛŋse wa lo me, ley gɛn bô me Damaskus.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 Wee mvu to nu Damaskus jodvu, ɛ diee nu Ananias, ɛ wvú to looci wvumte Nyo', gɛɛle bonci bosɛɛbeene, ɛ Bojuu bocii bò to nu jó bɛnsee wvú.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Ɛ wvú ke to yɛn me le, leem mbew yɛm e gay ɛ̂ me lɛ, ‘Saul waa bwɛɛm, kase eyɛnè mwɛɛm e.’ Kɛ sekedvu nonɛn, ɛ me mum ŋkase no n'yɛne mwɛɛm e, mum n'yɛn tɛn wvú wvù Ananias e.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Ɛ wvú gay ɛ̂ me lɛ, ‘Nyo' bo'icee bosɛɛbeene nu ɛ baa wase wo lɛ wo ekiɛɛ fiɛɛ fì wvú shieele, bô lɛ wo eyɛn Wee we Lemme wvu Teytey e, eyuw njeme wvù buyte diuw we le.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Wo nu ke enu wee wvù efewcì ɛkumɛ wvú, seŋè ɛ̂ bonyii bocii fiɛɛ fì wo yɛn bô fì wo yuw e.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 No fí nu nonɛn keseen, wo bvuu cɛyte la? Nɛnɛ we ɛ́ bó elese wo ɛ̂ joo, ecukɛ bibefɛ biuw, no wo lɛke ɛ̂ Tata.’
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 Ɛ me ŋke ntu jim Jɛlusalɛm, ŋke ndioo mbunlee yew ncese le, ɛ fiɛɛ diɛwɛ ɛfilɛ le nɛ to fô me le.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Ɛ me n'yɛn Tata le ɛ fiɛɛ fidvu le, ɛ wvú gay ɛ̂ me lɛ, ‘Yaŋsɛn nɛ Jɛlusalɛm jan cekey njefo kɛ bonyii bo jan nu ke ebee fiɛɛ fì wo fewci ɛkumɛ me kɛ.’
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Ɛ me ntfuse ɛ̂ wvú lɛ, ‘Tata, bó kee naa ntay lɛ me nto ŋké no nleyte yéw bunle le, ŋkooyi bonyii bò nu ɛ lese fitele yî yo le, nsuuŋke.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Seke bó to yuu Tɛfan wvù to fewci ɛ̂ bonyii ɛkumɛ wo, nu ɛ me nto nu naa fó ntomte. Ɛ ɛ̀ nu me wvù bonyii bò to yuu wvú to baayɛɛ ndvú yibo, nya ɛ me no ŋkɛŋke.’
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Ɛ Tata bvuu gay ɛ̂ me lɛ, ‘Nɛnɛ jan, njefo me nu entum wo naa ncejole fô bonyii bò yaa nu kɛ Bojuu le.’”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 No Baul to jemyi ɛ bonyii yeke, ɛ wvun njeme ke dioo buy diuw we le, ɛ bó kɛw no wamte lo foweɛwe, gayte lɛ, “Bó elɛse lo kfuu wvun wee yî nshɛ le. Kɛ ɛ̀ nu wee wvù enu dvú kɛ.”
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Ɛ bó no wamte nonɛn, yɛwsee ndvú yibo we, tfumyi kebvu we.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Ɛ cee ɛkolɛ bikuu bi bonyii bo nci le mum nɛ gay lɛ nci ejo Baul egɛn bô wvú fô la dibole, lɛ bó dioo ɛ gɛn tam wvú, biwcɛ mwɛɛm ɛ̂ wvú, ɛ́ wvú esee fiɛɛ fì ge Bojuu ɛ sɛ no wamte wvú nɛn.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Ɛ bó mum gɛn bô wvú kay, nɛ lɛ bó etamte, ɛ Baul bife ɛ̂ ɛkolɛ ke ŋgoo bonyii bo nci le kemew kè to leeme fó lɛ, “Nci nu ɛ bee lɛ bó etam wee wvu Lum sɛ bó ɛ saw nsaw we le?”
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Ɛ ɛkolɛ ke ŋgoo bonyii bo nci le kedvu yuw nonɛn, mum gɛn yɛn cee ɛkolɛ wvubole, gay ɛ̂ wvú lɛ, “Wo gomte keemom ɛ ɛ̀ nu la? Ɛ̀ keè lɛ wee wvun nu wee wvu Lum.”
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Ɛ cee ɛkolɛ wvudvu yuw nonɛn, mum gɛn yɛn Baul e bife ɛ̂ wvú lɛ, “Kɛ see ɛ̂ me, wo nu wee wvu Lum e?” Ɛ wvú bee.
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Ɛ cee ɛkolɛ wvudvu gay ɛ̂ wvú lɛ, “Me nto ŋguy bigew nteen, nsɛ no nu wee wvu Lum.” Ɛ Baul tfuse ɛ̂ wvú lɛ, “Me nu fiem wee wvu Lum bootɛɛn.”
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Ɛ bonyii ba bò to nu keebiwcɛ mwɛɛm ɛ̂ wvú mum tfuw bikaa. Ɛ cee ɛkolɛ wvubo no fane tɛn, njefo wvú to nu ɛ gay ɛ bó kay Baul ɛ ɛ̀ nu wee wvu Lum.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Ɛ cee ɛkolɛ wvudvu no gomte kɛ keeloocɛ kiɛɛ fiɛɛ fì Bojuu to teyte yî Baul e. Ɛ bvú buy yuu, ɛ wvú gay ɛ bó fay Baul, tee bocee ncese bo baay baay noo bonyii bocii bò saake woŋ, ɛ bó to, ɛ wvú leke Baul ɛ̂ bó fwe.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.