Atos 12
Ŋwa' Nyo' Moŋkan mo Monfɛm (NHUNT) vs NAA
1 Ɛ ɛ̀ no nu kefew kedvu le, ɛ Nfon 'Ɛlod kɛw no nyaa ŋgɛw ɛ̂ bonyii bomew bo kentaashɛ ke bonyii bo mbee le.
1 Por aquele tempo, o rei Herodes mandou prender alguns da igreja para os maltratar.
2 Ɛ wvú gay ɛ bó gbwo Jɛm wvù waa bwee Jon ɛ wvú kpwe.
2 Mandou matar à espada Tiago, irmão de João.
3 Ɛ wvú ke dioo yɛn lɛ fí nu ɛ joŋ Bojuu le, ɛ wvú mum gɛn fwe gay ɛ bó koo tɛn Bita. Bó to kole wvú ɛ ɛ̀ nu ɛdiuw ɛ Ŋkaw Blɛɛd wvù bó baa gɛɛ Fintuŋlɛɛn jó le kɛ.
3 Vendo que isto agradava aos judeus, prosseguiu, mandando prender também Pedro. E eram os dias dos pães sem fermento.
4 No bó koolɛɛ wvú, mum fen yew ncaw e, gɛɛ ŋgóo bonyii bo nci le nyɛ lɛ bó ecɛyte wvú bonɛw bonɛw. Ɛ 'Ɛlod to gɛke Bita nonɛn lɛ Ŋkaw Daŋɛfey ke dioo ɛ fey, ɛ́ wen ebvuse wvú eleke ɛ̂ bonyii fwe ɛ́ bó esaw wvú.
4 Depois de prendê-lo, lançou-o na prisão, entregando-o a quatro escoltas de quatro soldados cada uma, para o guardarem. A intenção de Herodes era apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Ɛ Bita mum no nu kɛ yew ncaw e. Geenɛn, ɛ kentaashɛ ke bonyii bo mbee le no bunlee Nyo' fô wvú le shiee le.
5 E assim Pedro estava guardado na prisão; mas havia oração incessante a Deus por parte da igreja a favor dele.
6 Ɛ ɛ̀ ke dioo nu ɛntaŋ wvù ɛkfuŋ nu ebuy eyuu ɛ́ 'Ɛlod ebvuse Bita ɛ́ bó esaw wvú, ɛ Bita no leete ɛntelɛŋ jo bonyii bo nci le bofɛɛ ɛ bó ɛ kay wvú bô boncaw bofɛɛ, ɛ no cɛyte. Ɛ bonyii bo nci le bomew cɛyte yew ncaw ɛ̂ fwese.
6 Na noite anterior ao dia em que Herodes ia apresentá-lo ao povo, Pedro dormia entre dois soldados, preso com duas correntes. Sentinelas, junto à porta, guardavam a prisão.
7 Ɛ fí kooy lɛ nceendaa Tata to nu ɛ nɛ sɛsɛ buynɛn, ɛ n'yuu ba yew ncaw yidvu le. Ɛ nceendaa wvudvu kum Bita yî kebɛnɛ le, ɛ wvú kamse. Ɛ wvú gay ɛ̂ wvú lɛ, “Ja we cekey.” No wvú gay nonɛn, ɛ boncaw ba mum fɛykɛn can Bita le gbwekɛn fokuse.
7 Eis, porém, que sobreveio um anjo do Senhor, e uma luz iluminou a prisão. O anjo tocou no lado de Pedro e o despertou, dizendo: — Levante-se depressa! Então as correntes caíram das mãos dele.
8 Ɛ wvú bvuu gay ɛ̂ wvú lɛ, “Temɛ ndvu yo, elese bolaba buw.” Ɛ Bita ge nonɛn. Ɛ nceendaa wvudvu bvuu gay lɛ, “Bulɛ ndvu yo ebiì me le.”
8 E o anjo continuou: — Coloque o cinto e calce as sandálias. E ele assim o fez. O anjo lhe disse mais: — Ponha a capa e siga-me.
9 Ɛ Bita bu, mum no bii wvú le ɛkfuŋ. Kɛ wvú to cim kee lɛ fiɛɛ fì nceendaa wvudvu gee nu kecɛɛy kɛ. Wvú to kpwaake lɛ ɛ̀ nu fiɛɛ diɛwɛ ɛfilɛ le ɛ fí too fô wen e.
9 Então, saindo, Pedro o seguia, não sabendo que era real o que estava sendo feito pelo anjo; ele pensava que era uma visão.
10 Ɛ bô wvú lɛn fey bvudvuu bvu fwe fô bonyii bo nci le to cɛyte, bvuu fey bvu ɛjim, mum fɛse diuw ketaaŋ wvù buyte gɛne ɛlaante le, ɛ bó ɛ fɛ bô ketfu. Ɛ diuw ketaaŋ wvudvu yene kɛ ɛwvunɛwvun, ɛ bó buy. No bó buy nonɛn, no lɛne booke kɛ ɛ̂ je, ɛ nceendaa Tata Nyo' wvudvu mum nɛ la ɛ̂ wvú ɛjise.
10 Depois de terem passado a primeira e a segunda sentinela, chegaram ao portão de ferro que dava para a cidade, o qual se abriu automaticamente; e, saindo, enveredaram por uma rua, e logo adiante o anjo se afastou dele.
11 Ɛ Bita shɛɛ, ɛ bvufee tu wvú fó, ɛ wvú gay lɛ, “Keseen nu ɛ me ɛ ŋkiɛɛ wase lɛ ɛ̀ nu kecɛɛy lɛ ɛ̀ be tum Tata nceendaa we lɛ wvú eto ebvuse me can 'Ɛlod e, ɛ́ me emboy yî ŋgɛw wvù Bojuu se cɛyte lɛ bó nu ke enya ɛ̂ me le.”
11 Então Pedro, caindo em si, disse: — Agora sei que, de fato, o Senhor enviou o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de toda a expectativa do povo judeu.
12 No wvú kiɛnte nonɛn, mum nɛ no gɛne fô yew e fo Maalia wvù bwee Jon Maaku, ɛ bonyii nu ɛ bó ɛ tase fó nteen ɛ no bunlee.
12 Ao se dar conta disso, Pedro resolveu ir à casa de Maria, mãe de João, também chamado Marcos, onde muitas pessoas estavam congregadas e oravam.
13 Ɛ wvú gɛn buy fó, kumcɛ diuw ketaaŋ, ɛ wan kpwoon mvu ɛ diee nu Loda wvù to lemte fô yew e fodvu to keeyene.
13 Quando ele bateu à porta da frente, uma empregada, chamada Rode, foi ver quem era.
14 Ɛ wvú dioo yuw ɛ ɛ̀ nu diɛw Bita, ɛ njoŋ yu wvú, ɛ wvú faŋɛ yaa yene ketaaŋ kɛ, kaa nɛ lewtɛ kase ley gɛn yew, see ɛ̂ bonyii lɛ, “Bita nu diuw ketaaŋ e.”
14 Reconhecendo a voz de Pedro, ficou tão alegre que nem o fez entrar, mas voltou correndo para anunciar que Pedro estava à porta.
15 Ɛ bó tfuse ɛ̂ wvú lɛ, “Wo jewte lo.” Ɛ wvú no taame kɛ lɛ ɛ̀ nu Bita. Ɛ bó mum nɛ gay lɛ “Ɛ̀ nulo enu nceendaa Nyo' we.”
15 Então os outros disseram: — Você ficou louca! Ela, porém, persistia em afirmar que era verdade. Então disseram: — É o anjo dele.
16 No bó to jemyi nonɛn, ɛ Bita mɛy kɛ no kumci. Ɛ bó dioo yene, yɛn kecɛɛy ɛ ɛ̀ nu wvú, ɛ diuw yum bó.
16 Enquanto isso, Pedro continuava batendo. Quando abriram a porta, viram-no e ficaram admirados.
17 Ɛ wvú few bô can ɛ bó lu bô diuw, mum see ɛ̂ bó no Tata be bvuse wvú yew ncaw e, bvuu gay lɛ bó esee ɛ̂ Jɛm noo bonyii bo mbee le bocii. No wvú gay nonɛn, mum nɛ gɛn keba kemew e.
17 Ele, porém, fazendo-lhes sinal com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tinha tirado da prisão. E acrescentou: — Anunciem isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, foi para outro lugar.
18 Ɛ ɛkfuŋ buy yuu, ɛ bvufee no bvuuŋke lo bonyii bo nci le lɛ laa ɛ̀ sɛ kooy la bô Bita lɛ.
18 Quando amanheceu, houve grande alvoroço entre os soldados sobre o que teria acontecido com Pedro.
19 Ɛ 'Ɛlod bvuse bonyii lɛ bó eghan egom wvú. Ɛ bó gom, gom ŋkuuŋ. Ɛ wvú mum tee bonyii bo nci le bò to cɛyte Bita ba, biwcɛ mwɛɛm ɛ̂ bó, mum nɛ gay lɛ bó jo bó gɛn lɛse. Ɛjim jodvu, ɛ 'Ɛlod nɛ ɛ̂ keba ke woŋ e kè Judea le, bow gɛn no nu ɛ̂ kelaante kè Kaysalia le.
19 Herodes, tendo-o procurado e não o achando, submetendo as sentinelas a interrogatório, ordenou que se aplicasse a pena de morte. E, descendo da Judeia para Cesareia, Herodes passou ali algum tempo.
20 Ɛ̀ to nu kefew kedvu le ɛ Nfon 'Ɛlod ton'yi shém bô bonyii bo Taya noo bo Sidon. Ɛ bonyii bodvu ke mum baancɛ ye keegɛn eku can lɛ nyɛkeey enu dvú, njefo woŋ wvubo to kɛŋke mwɛɛm mvudien ɛ ɛ̀ nu woŋ we le. Ɛ bó gɛn, yaw koo nsan bô Blastus wvù to nu cee ntow.
20 Havia uma séria divergência entre Herodes e os moradores de Tiro e de Sidom. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele e, depois de obter o apoio de Blasto, que era assessor do rei, pediram paz, porque a terra deles recebia alimentos do país do rei.
21 Ɛ diuu ke to kocɛn, ɛ Nfon 'Ɛlod tfume ndvú woŋ, shii yî kawla le, mum no nyaa sa' ɛ̂ bonyii bodvu.
21 Em dia designado, Herodes, vestido de traje real, assentado no trono, dirigiu-lhes a palavra.
22 Ɛ bó nɛ no wvuuyi lo, bensee wvú gayte lɛ, “Wvun njeme nu wvu nyo', kɛ ɛ̀ nu wvu wee wvu wum kɛ.”
22 E o povo gritava: — É voz de um deus, e não de um homem!
23 Kaŋ mwaaŋ, ɛ nceendaa Tata mum tum kencɛm yî Nfon 'Ɛlod e, njefo wvú to baa efese mbense wvudvu ɛ̂ Nyo' kɛ. Ɛ ŋgeŋse mum die wvú, ɛ wvú kpwe.
23 No mesmo instante, um anjo do Senhor feriu Herodes, por ele não haver dado glória a Deus; e, comido de vermes, morreu.
24 Geenɛn, ɛ diɛw Nyo' no leyte ɛ̂ mvuntelem mvu bonyii le, saaŋkene gɛne lo fwe fwe.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se multiplicava.
25 Ɛ Banaban bô Saul ke mɛse fiɛɛ fì bó to tumɛɛ bó Jɛlusalɛm dvú, mum kase tu jim Antiok. Ɛ bó dioo etuu jim, jo Jon Maaku.
25 Barnabé e Saulo, cumprida a sua missão, voltaram de Jerusalém, trazendo consigo João, também chamado Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.