Atos 12
Ŋwa' Nyo' Moŋkan mo Monfɛm (NHUNT) vs ARC
1 Ɛ ɛ̀ no nu kefew kedvu le, ɛ Nfon 'Ɛlod kɛw no nyaa ŋgɛw ɛ̂ bonyii bomew bo kentaashɛ ke bonyii bo mbee le.
1 Por aquele mesmo tempo, o rei Herodes estendeu as mãos sobre alguns da igreja para os maltratar;
2 Ɛ wvú gay ɛ bó gbwo Jɛm wvù waa bwee Jon ɛ wvú kpwe.
2 e matou à espada Tiago, irmão de João.
3 Ɛ wvú ke dioo yɛn lɛ fí nu ɛ joŋ Bojuu le, ɛ wvú mum gɛn fwe gay ɛ bó koo tɛn Bita. Bó to kole wvú ɛ ɛ̀ nu ɛdiuw ɛ Ŋkaw Blɛɛd wvù bó baa gɛɛ Fintuŋlɛɛn jó le kɛ.
3 E, vendo que isso agradara aos judeus, continuou, mandando prender também a Pedro. E eram os dias dos asmos.
4 No bó koolɛɛ wvú, mum fen yew ncaw e, gɛɛ ŋgóo bonyii bo nci le nyɛ lɛ bó ecɛyte wvú bonɛw bonɛw. Ɛ 'Ɛlod to gɛke Bita nonɛn lɛ Ŋkaw Daŋɛfey ke dioo ɛ fey, ɛ́ wen ebvuse wvú eleke ɛ̂ bonyii fwe ɛ́ bó esaw wvú.
4 E, havendo-o prendido, o encerrou na prisão, entregando- o a quatro quaternos de soldados, para que o guardassem, querendo apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Ɛ Bita mum no nu kɛ yew ncaw e. Geenɛn, ɛ kentaashɛ ke bonyii bo mbee le no bunlee Nyo' fô wvú le shiee le.
5 Pedro, pois, era guardado na prisão; mas a igreja fazia contínua oração por ele a Deus.
6 Ɛ ɛ̀ ke dioo nu ɛntaŋ wvù ɛkfuŋ nu ebuy eyuu ɛ́ 'Ɛlod ebvuse Bita ɛ́ bó esaw wvú, ɛ Bita no leete ɛntelɛŋ jo bonyii bo nci le bofɛɛ ɛ bó ɛ kay wvú bô boncaw bofɛɛ, ɛ no cɛyte. Ɛ bonyii bo nci le bomew cɛyte yew ncaw ɛ̂ fwese.
6 E, quando Herodes estava para o fazer comparecer, nessa mesma noite, estava Pedro dormindo entre dois soldados, ligado com duas cadeias, e os guardas diante da porta guardavam a prisão.
7 Ɛ fí kooy lɛ nceendaa Tata to nu ɛ nɛ sɛsɛ buynɛn, ɛ n'yuu ba yew ncaw yidvu le. Ɛ nceendaa wvudvu kum Bita yî kebɛnɛ le, ɛ wvú kamse. Ɛ wvú gay ɛ̂ wvú lɛ, “Ja we cekey.” No wvú gay nonɛn, ɛ boncaw ba mum fɛykɛn can Bita le gbwekɛn fokuse.
7 E eis que sobreveio o anjo do Senhor, e resplandeceu uma luz na prisão; e, tocando a Pedro no lado, o despertou, dizendo: Levanta-te depressa! E caíram-lhe das mãos as cadeias.
8 Ɛ wvú bvuu gay ɛ̂ wvú lɛ, “Temɛ ndvu yo, elese bolaba buw.” Ɛ Bita ge nonɛn. Ɛ nceendaa wvudvu bvuu gay lɛ, “Bulɛ ndvu yo ebiì me le.”
8 E disse-lhe o anjo: Cinge-te e ata as tuas sandálias. E ele o fez assim. Disse-lhe mais: Lança às costas a tua capa e segue-me.
9 Ɛ Bita bu, mum no bii wvú le ɛkfuŋ. Kɛ wvú to cim kee lɛ fiɛɛ fì nceendaa wvudvu gee nu kecɛɛy kɛ. Wvú to kpwaake lɛ ɛ̀ nu fiɛɛ diɛwɛ ɛfilɛ le ɛ fí too fô wen e.
9 E, saindo, o seguia. E não sabia que era real o que estava sendo feito pelo anjo, mas cuidava que via alguma visão.
10 Ɛ bô wvú lɛn fey bvudvuu bvu fwe fô bonyii bo nci le to cɛyte, bvuu fey bvu ɛjim, mum fɛse diuw ketaaŋ wvù buyte gɛne ɛlaante le, ɛ bó ɛ fɛ bô ketfu. Ɛ diuw ketaaŋ wvudvu yene kɛ ɛwvunɛwvun, ɛ bó buy. No bó buy nonɛn, no lɛne booke kɛ ɛ̂ je, ɛ nceendaa Tata Nyo' wvudvu mum nɛ la ɛ̂ wvú ɛjise.
10 E, quando passaram a primeira e a segunda guarda, chegaram à porta de ferro que dá para a cidade, a qual se lhes abriu por si mesma; e, tendo saído, percorreram uma rua, e logo o anjo se apartou dele.
11 Ɛ Bita shɛɛ, ɛ bvufee tu wvú fó, ɛ wvú gay lɛ, “Keseen nu ɛ me ɛ ŋkiɛɛ wase lɛ ɛ̀ nu kecɛɛy lɛ ɛ̀ be tum Tata nceendaa we lɛ wvú eto ebvuse me can 'Ɛlod e, ɛ́ me emboy yî ŋgɛw wvù Bojuu se cɛyte lɛ bó nu ke enya ɛ̂ me le.”
11 E Pedro, tornando a si, disse: Agora, sei, verdadeiramente, que o Senhor enviou o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de tudo o que o povo dos judeus esperava.
12 No wvú kiɛnte nonɛn, mum nɛ no gɛne fô yew e fo Maalia wvù bwee Jon Maaku, ɛ bonyii nu ɛ bó ɛ tase fó nteen ɛ no bunlee.
12 E, considerando ele nisso, foi à casa de Maria, mãe de João, que tinha por sobrenome Marcos, onde muitos estavam reunidos e oravam.
13 Ɛ wvú gɛn buy fó, kumcɛ diuw ketaaŋ, ɛ wan kpwoon mvu ɛ diee nu Loda wvù to lemte fô yew e fodvu to keeyene.
13 E, batendo Pedro à porta do pátio, uma menina chamada Rode saiu a escutar.
14 Ɛ wvú dioo yuw ɛ ɛ̀ nu diɛw Bita, ɛ njoŋ yu wvú, ɛ wvú faŋɛ yaa yene ketaaŋ kɛ, kaa nɛ lewtɛ kase ley gɛn yew, see ɛ̂ bonyii lɛ, “Bita nu diuw ketaaŋ e.”
14 E, conhecendo a voz de Pedro, de alegria não abriu a porta, mas, correndo para dentro, anunciou que Pedro estava à porta.
15 Ɛ bó tfuse ɛ̂ wvú lɛ, “Wo jewte lo.” Ɛ wvú no taame kɛ lɛ ɛ̀ nu Bita. Ɛ bó mum nɛ gay lɛ “Ɛ̀ nulo enu nceendaa Nyo' we.”
15 E disseram-lhe: Estás fora de ti. Mas ela afirmava que assim era. E diziam: É o seu anjo.
16 No bó to jemyi nonɛn, ɛ Bita mɛy kɛ no kumci. Ɛ bó dioo yene, yɛn kecɛɛy ɛ ɛ̀ nu wvú, ɛ diuw yum bó.
16 Mas Pedro perseverava em bater, e, quando abriram, viram-no e se espantaram.
17 Ɛ wvú few bô can ɛ bó lu bô diuw, mum see ɛ̂ bó no Tata be bvuse wvú yew ncaw e, bvuu gay lɛ bó esee ɛ̂ Jɛm noo bonyii bo mbee le bocii. No wvú gay nonɛn, mum nɛ gɛn keba kemew e.
17 E, acenando-lhes ele com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tirara da prisão e disse: Anunciai isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, partiu para outro lugar.
18 Ɛ ɛkfuŋ buy yuu, ɛ bvufee no bvuuŋke lo bonyii bo nci le lɛ laa ɛ̀ sɛ kooy la bô Bita lɛ.
18 E, sendo já dia, houve não pouco alvoroço entre os soldados sobre o que seria feito de Pedro.
19 Ɛ 'Ɛlod bvuse bonyii lɛ bó eghan egom wvú. Ɛ bó gom, gom ŋkuuŋ. Ɛ wvú mum tee bonyii bo nci le bò to cɛyte Bita ba, biwcɛ mwɛɛm ɛ̂ bó, mum nɛ gay lɛ bó jo bó gɛn lɛse. Ɛjim jodvu, ɛ 'Ɛlod nɛ ɛ̂ keba ke woŋ e kè Judea le, bow gɛn no nu ɛ̂ kelaante kè Kaysalia le.
19 E, quando Herodes o procurou e o não achou, feita inquirição aos guardas, mandou-os justiçar. E, partindo da Judeia para Cesareia, ficou ali.
20 Ɛ̀ to nu kefew kedvu le ɛ Nfon 'Ɛlod ton'yi shém bô bonyii bo Taya noo bo Sidon. Ɛ bonyii bodvu ke mum baancɛ ye keegɛn eku can lɛ nyɛkeey enu dvú, njefo woŋ wvubo to kɛŋke mwɛɛm mvudien ɛ ɛ̀ nu woŋ we le. Ɛ bó gɛn, yaw koo nsan bô Blastus wvù to nu cee ntow.
20 E ele estava irritado com os de Tiro e de Sidom; mas estes, vindo de comum acordo ter com ele e obtendo a amizade de Blasto, que era o camarista do rei, pediam paz, porquanto o seu país se abastecia do país do rei.
21 Ɛ diuu ke to kocɛn, ɛ Nfon 'Ɛlod tfume ndvú woŋ, shii yî kawla le, mum no nyaa sa' ɛ̂ bonyii bodvu.
21 E, num dia designado, vestindo Herodes as vestes reais, estava assentado no tribunal e lhes dirigiu a palavra.
22 Ɛ bó nɛ no wvuuyi lo, bensee wvú gayte lɛ, “Wvun njeme nu wvu nyo', kɛ ɛ̀ nu wvu wee wvu wum kɛ.”
22 E o povo exclamava: Voz de Deus, e não de homem!
23 Kaŋ mwaaŋ, ɛ nceendaa Tata mum tum kencɛm yî Nfon 'Ɛlod e, njefo wvú to baa efese mbense wvudvu ɛ̂ Nyo' kɛ. Ɛ ŋgeŋse mum die wvú, ɛ wvú kpwe.
23 No mesmo instante, feriu-o o anjo do Senhor, porque não deu glória a Deus; e, comido de bichos, expirou.
24 Geenɛn, ɛ diɛw Nyo' no leyte ɛ̂ mvuntelem mvu bonyii le, saaŋkene gɛne lo fwe fwe.
24 E a palavra de Deus crescia e se multiplicava.
25 Ɛ Banaban bô Saul ke mɛse fiɛɛ fì bó to tumɛɛ bó Jɛlusalɛm dvú, mum kase tu jim Antiok. Ɛ bó dioo etuu jim, jo Jon Maaku.
25 E Barnabé e Saulo, havendo terminado aquele serviço, voltaram de Jerusalém, levando também consigo a João, que tinha por sobrenome Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.