Atos 22
In Yancuic Tlahtolsintilil (NHINT) vs NTLH
1 —Nocniuantzitzin uan tlayacanqueh, innamechontlatlautia ixconcaquican tlen ica namonauactzinco inmotlahtolpaleuia.
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Ihcuac occaqueh quinnonotza ica hebreohtlahtol, yehuan ocachi osintlacaqueh. Uan Pablo oquimiluih:
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 —Neh in judío, onines Tarso tlen poui Cilicia, uan onmoscaltih nican Jerusalén. Ontlasaloh inauac Gamaliel, uan yeh onechmachtih mantlatlacamati itich nochi nintlanauatil in toyauehcautahuan. Ica nochi notlaniquilis ontiquitilaya Dios, quemeh itich nin tonal namehuantzitzin nanconchiuah.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Achtoh tlensaso onquinchiuilih naquin oyayah itich niOhtectzin Cristo, uan onquintemactaya maquinmictican. Tlacameh uan siuameh onquimihilpaya uan onquintzacuaya.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 In ueyiteopixcatlayacanqui uan nochtin in tiquiuahqueh judíos cuali icmatoqueh uan uilis namechonmatiltisqueh nochi nin. Yehuan oquihcuilohqueh se amatl manquinuiquili in tochancaicniuan judíos tlen chanchiuah Damasco. Uan oniah ompa inquimanatiu in tocniuan naquin tlaniltocah inauac Jesús, onquinualicasquia nican Jerusalén ihilpitiuitzeh maquintlatzacuiltican.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 ’Ihcuac onyaya itich in ohtli uan yonahsitoya Damasco, quemeh tlahcotonal, amo nonehmachpan, se chicauac tlanestli oualpitlan itich in iluicac uan onechyaualoh.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Oniuitz tlalpan, uan sanniman onicac se tlahtol. Oquihtoh: “Saulo, Saulo, ¿tleca itconniqui itnechonpohpolos?”
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Neh onnanquilih: “¿Aquih in touatzin, notecotzin?” Yeh onechiluih: “Neh in Jesús de Nazaret, naquin touatzin itconniqui itconpohpolos.”
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Naquin nouan oyayah oquitaqueh in tlanestli [uan omomohtihqueh], pero amo ocahsicamatqueh in tlahtol de naquin onechnotztoya.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Neh ontlahtlanih: “NoTecotzin, ¿tlenoh inchiuas?” Uan in toTecotzin onechnanquilih: “Xonmoquitzteua uan xoyau Damasco, ompa mitzoniluisqueh nochi tlen moniqui itconchiuas.”
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Uan nic necah chicauac tlanestli onechpopoyotilih, sa onechmauilantahqueh naquin nouan oyayah, uan ohcon onechahxititoh Damasco.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 ’Ompa ochanchiuaya se tlacatl itoocaa Ananías, naquin simi octlacamatia nitlanauatil Moisés, uan nochtin in judíos tlen ompa ochanchiuayah otlahtouayah yec ica yeh.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Onechitaco uan onechiluih: “Nocniu Saulo, xonyancuicatlachia.” Sanniman ontlachix uan yonquitac.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Ihcuacon onechiluih: “NinDios in totahuan omitzonpihpin itconixmatis nitlaniquilitzin, itconitas naquin Yolchipaucatzintli, uan itconcaquis nitlahtol tlen quisa itich nicamactzin,
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 pues touatzin itcontematiltis Yehuatzin innauac nochi in tlalticpactlacameh uan itquimonnonotzas tlen otconitac uan tlen otconcac.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Uan axan, ¡acmo xonmochia! Xonmoquitzteua, xonmocuatequi uan ixcontlatlauti in toTecotzin mamitzontlahtlacolchipaua, uan ohcon Yehuatzin mitzontlahtlacolchipauas.”
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 ’Ihcuac onualmocuip Jerusalén, oniah icah in teopantli onmonochilito Dios, uan onquitac se nescayotl quemeh ihcuac setlacochihita.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Uan onquitac in toTecotzin, uan onechiluih: “¡Xonquisa de nican Jerusalén! Niman xoyau, pues in judíos amo mitzonniltoquilisqueh tlen itquimonmatiltis de neh.”
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Neh onnanquilih: “NoTecotzin, yehuan icmatoqueh nic neh onyaya itich nochtin in teotlanauatilcalmeh, uan onquinuicaya naquin omitzonniltocayah, onquintzacuaya uan onquintacapitzouaya.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Uan ihcuac ocmictihqueh in Esteban, naquin octematiltaya de Tehuatzin, neh ompa noiuqui inuan oncatca naquin octimictihqueh, uan onyequitac tlen occhiuilihqueh, uan neh onquinpialihtoya nintilmah naquin ocmictihtoyah in Esteban.”
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Masqui ohcon, Yehuatzin onechoniluih: “Xoyau quen onmitzontiquitih, neh inmitzontitlanis toyas uehca, innauac naquin amo judíos.”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Hasta sa ompa occaqueh, pues ihcuac oquihtoh non tlahtol, yehuan sanniman opeuqueh pohtzahtzih:
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Uan nic yehuan ocachi opohtzahtziah uan ocnaltlehcauilayah ica nintilmah, uan ocnalxitinilayah tiutli,
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 in soldadohueyitlayacanqui otlanauatih maccalaquican Pablo itich in ueyi cali den soldados, uan mactacapitzocan mactlahtoltican, uan ohcon icmatisqueh tleca pohtzahtzih ohcon ica yeh.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Ihcuac Pablo yoquihilpihtoyah ica cuitlaxten para ictacapitzosqueh, yeh octlahtlanih in soldadohtlayacanqui tlen ompa ocatca:
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Ihcuac ohcon oquicac in soldadohtlayacanqui, niman oquiluito in soldadohueyitlayacanqui:
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Ihcuacon in soldadohueyitlayacanqui oyah ica in Pablo, uan octlahtlanih:
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 In soldadohueyitlayacanqui oquiluih:
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Ica non naquin octacapitzosquiah Pablo sa occautiuitzqueh. Noiuqui in soldadohueyitlayacanqui omomohtih nic oquihilpih se tlacatl romano.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Oualimostic, in soldadohueyitlayacanqui ocniquia icyecmatis tlenoh ica in judíos octeiluayah Pablo. Octohton, uan oquinnichicoh nochtin in teopixcatlayacanqueh uan nochi tlen pouih itich in ueyitiquiuahcayotl judío, uan ocuicac in Pablo innauac.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.