João 11

Séréel Ndút: Unni Koope (NDV) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 — ausente —
1 Lázaro caiu doente em Betânia, onde estavam Maria e sua irmã Marta.
2 — ausente —
2 Maria era quem ungira o Senhor com o óleo perfumado e lhe enxugara os pés com os seus cabelos. E Lázaro, que estava enfermo, era seu irmão.
3 Koy-yaayyi ɓeleɓɓi ana ya wolute ow woni Yíkëe biti kooji jéríɗ.
3 Suas irmãs mandaram, pois, dizer a Jesus: Senhor, aquele que tu amas está enfermo.
4 Kelaꞌ ɗi fi Yéesú baaha, tígí daaha ɗi won tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Jérí Lasaar jér húlëe neh⁠ ⁠; Koo ay ñeye na teeɓaꞌ gaanaa ki ndami⁠ ⁠; hen ɗaaha raa, ndami soꞌ mi Koy Koope yúhú.⁠ ⁠»
4 A estas palavras, disse-lhes Jesus: Esta enfermidade não causará a morte, mas tem por finalidade a glória de Deus. Por ela será glorificado o Filho de Deus.
5 Yéesú húmú kooji Martaa, Mari a Lasaar.
5 Ora, Jesus amava Marta, Maria, sua irmã, e Lázaro.
6 Di filiɓ ƴaaha ɓéeɓ, kelaꞌ ri biti Lasaar jéríɗ ɗë, ɗi hompe tígë hom ɗi daaha ra níi hente waal ana,
6 Mas, embora tivesse ouvido que ele estava enfermo, demorou-se ainda dois dias no mesmo lugar.
7 ɗi antee won taalibe yi biti ɓani wa ñéerëꞌ nimil Yúdée.
7 Depois, disse a seus discípulos: Voltemos para a Judéia.
8 Taalibe yi wonu ri tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Ɓahaa, maañay-maañay rek fu na fahuu bëem a laꞌ dín fë, fan naa fahaꞌ nimil a⁠ ⁠?⁠ ⁠»
8 Mestre, responderam eles, há pouco os judeus te queriam apedrejar, e voltas para lá?
9 Ɗi won wa tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Naꞌ homaꞌ wahtu sabboo a wahtu ana neh a⁠ ⁠? Ɓëyí tíl naꞌ ii kabinoh ndah ɗi ot kotti na niiñi feey fi beh.
9 Jesus respondeu: Não são doze as horas do dia? Quem caminha de dia não tropeça, porque vê a luz deste mundo.
10 Ɓëyí tíl ñúus nék ay kabinoh ndah niiña íníh ɗii na.⁠ ⁠»
10 Mas quem anda de noite tropeça, porque lhe falta a luz.
11 Filoon fi bee wonaꞌ ri unni ƴaa ra, ɗi ɓaatte won wa tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Kooji yen Lasaar neeꞌte, ndaa may pay mi yúun ɗí.⁠ ⁠»
11 Depois destas palavras, ele acrescentou: Lázaro, nosso amigo, dorme, mas vou despertá-lo.
12 Taalibe yi wonu ri tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Yíkëe, ɗi neeꞌ neeꞌo saa⁠ ⁠? Kon ɗi ay wah⁠ ⁠!⁠ ⁠»
12 Disseram-lhe os seus discípulos: Senhor, se ele dorme, há de sarar.
13 Taalibe ya habuu biti rek Yéesú won wa woni neeꞌ pëní, ɗeef ɗi won wa biti Lasaar húl húlë.
13 Jesus, entretanto, falara da sua morte, mas eles pensavam que falasse do sono como tal.
14 Tígí daaha, Yéesú míllëꞌ wëe won tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Lasaar húlté.
14 Então Jesus lhes declarou abertamente: Lázaro morreu.
15 Ɗon tahute keeñ soꞌ sosse di yee ɗeefay soꞌ ri dín fë rë. Di lahaꞌ ri ɗaaha daa nay tahe ɗon gém. Këlíi yen lah ɗii na⁠ ⁠!⁠ ⁠»
15 Alegro-me por vossa causa, por não ter estado lá, para que creiais. Mas vamos a ele.
16 Tígí daaha, Toomaa fa na dëekúu Síisë rë won taalibe yi kayya tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Yen ɓal yen saañ húlé a kélfíi yen⁠ ⁠!⁠ ⁠»
16 A isso Tomé, chamado Dídimo, disse aos seus condiscípulos: Vamos também nós, para morrermos com ele.
17 Tílúu Yéesú a taalibe yi níi wa tíimúté gina ra, ɗi kelohte biti Lasaar húlté níi neeꞌte waal iniil feey.
17 À chegada de Jesus, já havia quatro dias que Lázaro estava no sepulcro.
18 Betani wulaay a Yerusalem⁠ ⁠; hanndal ki wa waɗti hena kilomet éeyë.
18 Ora, Betânia distava de Jerusalém cerca de quinze estádios.
19 I yëwúɗ caak ayute yérí Martaa a Mari na mësɗú wë húlí koy-yaafi wa.
19 Muitos judeus tinham vindo a Marta e a Maria, para lhes apresentar condolências pela morte de seu irmão.
20 Kelaꞌ Martaa biti Yéesú ee ac ɗa, ɗi saañce téebílëhí⁠ ⁠; ndaa Mari tasse faam.
20 Mal soube Marta da vinda de Jesus, saiu-lhe ao encontro. Maria, porém, estava sentada em casa.
21 Teeꞌaꞌ Martaa a Yéesú rë, ɗi won ɗi tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Fu homa dee koon Yíkëe koy-yaasoꞌ húléh.
21 Marta disse a Jesus: Senhor, se tivesses estado aqui, meu irmão não teria morrido!
22 Ndaa mi yúhté biti níi a ɗeh, yii fu ɗaŋ ɗi Koope ɓéeɓ, ɗi ay roo rii on.⁠ ⁠»
22 Mas sei também, agora, que tudo o que pedires a Deus, Deus to concederá.
23 Yéesú won ɗi tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Koy-yaafu ay koloh ɓúudé.⁠ ⁠»
23 Disse-lhe Jesus: Teu irmão ressurgirá.
24 Martaa won ɗi tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Mi yúhté biti ɗi ay koloh yiin nay kolee ɓëewë ɓúudé rë biti ëldúnë túkkí.⁠ ⁠»
24 Respondeu-lhe Marta: Sei que há de ressurgir na ressurreição no último dia.
25 Yéesú won ɗi tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Daa mi na këlíɗ ɓëewë ɓúudé, daa mi na on wa pes. Ɓëyí gém soo na wuti ɗi húl rëe sah, ɗi ay pes⁠ ⁠;
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida. Aquele que crê em mim, ainda que esteja morto, viverá.
26 te ɓëyí në pes, gémpé sëꞌ, ii mëssí húl. Fu gémpé baaha a⁠ ⁠?⁠ ⁠»
26 E todo aquele que vive e crê em mim, jamais morrerá. Crês nisto?
27 Martaa won tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Íi Yíkëe⁠ ⁠! Mi gémpé biti daa fu Buura Koo fal ri ra, Koy Koope fa húmú wonu biti daa nay aye ëldúnë rë.⁠ ⁠»
27 Respondeu ela: Sim, Senhor. Eu creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, aquele que devia vir ao mundo.
28 Filoon fi wonni ƴah, Martaa saañce dëegí Mari koy-yaafi, mëddëꞌté rí won ɗi tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Yëeddëhë acce, te ri won fu ac fu tiil ri.⁠ ⁠»
28 A essas palavras, ela foi chamar sua irmã Maria, dizendo-lhe baixinho: O Mestre está aí e te chama.
29 Kelaꞌ Mari woni bah, ɗi yíppée koloh saañce téebílëhí Yéesú.
29 Apenas ela o ouviu, levantou-se imediatamente e foi ao encontro dele.
30 Wahtii baa ɗeef Yéesú haalay gina doom, ɗi húmú lís tígë teeꞌuu ɓani Martaa ra.
30 {Pois Jesus não tinha chegado à aldeia, mas estava ainda naquele lugar onde Marta o tinha encontrado.}
31 Yëwúɗɗë húmú faam fa na mësɗú Mari ra, oluu wa Mari yíppée koloh na ɗúh faam fa, wa ñeyute tala. Wa habuu biti ɗi saañ looy luuyin.
31 Os judeus que estavam com ela em casa, em visita de pêsames, ao verem Maria levantar-se depressa e sair, seguiram-na, crendo que ela ia ao sepulcro para ali chorar.
32 Lahaꞌ Mari tígë hom Yéesú níi ri otte ri ra, ɗi yeɗɗohte kotta feey, won ɗi tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Fu homa dee koon Yíkëe koy-yaasoꞌ húléh.⁠ ⁠»
32 Quando, porém, Maria chegou onde Jesus estava e o viu, lançou-se aos seus pés e disse-lhe: Senhor, se tivesses estado aqui, meu irmão não teria morrido!
33 Olaꞌ Yéesú Mari na foŋ, ɓëewë ñéerúu a ri ra na fogu ɓal ra, keeña ɗúmpé ces, afa kúnëhté,
33 Ao vê-la chorar assim, como também todos os judeus que a acompanhavam, Jesus ficou intensamente comovido em espírito. E, sob o impulso de profunda emoção,
34 ɗi meelte wa won tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Ɗon ɗapuu ri dih⁠ ⁠?⁠ ⁠» Ɓëewë wonu ri tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Ɓahaa, aye fu ot.⁠ ⁠»
34 perguntou: Onde o pusestes? Responderam-lhe: Senhor, vinde ver.
35 Yéesú yampe na looy.
35 Jesus pôs-se a chorar.
36 Tígí daaha, yëwúɗɗë na wonu hanndal ki wa tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Ëlí di húmú fahaꞌ ri ri kan⁠ ⁠!⁠ ⁠»
36 Observaram por isso os judeus: Vede como ele o amava!
37 Ndaa lahte ƴi na wonu waa na tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Ɗi fa paƴ íllí búumndë rë, ɗi mínéh kaaꞌ Lasaar húl koon a⁠ ⁠?⁠ ⁠»
37 Mas alguns deles disseram: Não podia ele, que abriu os olhos do cego de nascença, fazer com que este não morresse?
38 Keeñ Yéesú ɗúmëetté ces, ɗi lahte luuyin. Luuya, kili kúnúu a laꞌ gaan.
38 Tomado, novamente, de profunda emoção, Jesus foi ao sepulcro. Era uma gruta, coberta por uma pedra.
39 Ɗi won ɓëewë tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Píníŋí laꞌa⁠ ⁠!⁠ ⁠» Martaa koy-yaafi húlëhë won ɗi tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Ɓúudé fë waɗtee yah Yíkëe, hente waal iniil woteh, ɗi ee deh.⁠ ⁠»
39 Jesus ordenou: Tirai a pedra. Disse-lhe Marta, irmã do morto: Senhor, já cheira mal, pois há quatro dias que ele está aí...
40 Yéesú won ɗi tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Mi wonay ro ri wono a⁠ ⁠? Fu gém soo na raa, fay ot ndami Koope.⁠ ⁠»
40 Respondeu-lhe Jesus: Não te disse eu: Se creres, verás a glória de Deus? Tiraram, pois, a pedra.
41 Tígí daaha, laꞌa píníŋúté, Yéesú ɓéyíɗté afi, yeelte sun-Koo won tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Baap, mi na sím ɗë di yee tahaꞌ fu ɗaŋi soꞌ ra.
41 Levantando Jesus os olhos ao alto, disse: Pai, rendo-te graças, porque me ouviste.
42 Mi yúhté biti wahtii ɗagaa mi ro ɓéeɓ fu tahiɗ soꞌ, ndaa fu ot mi won ɗi sun, ɓëewí ƴee gíiwú sëꞌ ƴee ra daa tah, nda wa gém biti daa fu wol soꞌ.⁠ ⁠»
42 Eu bem sei que sempre me ouves, mas falo assim por causa do povo que está em roda, para que creiam que tu me enviaste.
43 Wocaꞌ ri woni baa ra, ɗi ɓéyíɗté uni sun won tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Lasaar, ɗúhé deh⁠ ⁠!⁠ ⁠»
43 Depois destas palavras, exclamou em alta voz: Lázaro, vem para fora!
44 Lasaar fa húmú húl rë ɗúhté, kotta, yaꞌ ya a afa ɓéeɓ líiwúté boy. Yéesú won tígí daaha tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Nísí boyya faana ɗon yeris ɗi tíl.⁠ ⁠»
44 E o morto saiu, tendo os pés e as mãos ligados com faixas, e o rosto coberto por um sudário. Ordenou então Jesus: Desligai-o e deixai-o ir.
45 Ow caak di yëwúɗɗë húmú faam Mari te olute iña na paŋ Yéesú rë, gémúté ɗii na.
45 Muitos dos judeus, que tinham vindo a Marta e Maria e viram o que Jesus fizera, creram nele.
46 Ndaa i ow waa na payute olute fariseŋŋa, ɓíllúté wë iña paŋ ri ra.
46 Alguns deles, porém, foram aos fariseus e lhes contaram o que Jesus realizara.
47 Tígí daaha, kélfë yí seeƴoh ya a fariseŋŋa dëekúté ɓëy këemí gaani yëwúɗɗë ɓéeɓ, wonu tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Yen ay hene ɗíh ɓal⁠ ⁠? Ɓëyí bee ee paŋ kimtaanni caakke ra déꞌ⁠ ⁠!
47 Os pontífices e os fariseus convocaram o conselho e disseram: Que faremos? Esse homem multiplica os milagres.
48 Yen took yen olsee ri page iñƴeh, ɓëewë ɓéeɓ ay gém ɗii na, te ɓëy Rom ay koloh ɗakaƴaꞌ Faam fi gaani Koope a heedi yen⁠ ⁠!⁠ ⁠»
48 Se o deixarmos proceder assim, todos crerão nele, e os romanos virão e arruinarão a nossa cidade e toda a nação.
49 Lahte ɓëyí hínú Kayif waa na, kíilí baaha ɗeef daa ri húmú seeƴohi gaana, won wa tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Yin íníh affon⁠ ⁠!
49 Um deles, chamado Caifás, que era o sumo sacerdote daquele ano, disse-lhes: Vós não entendeis nada!
50 Ɗon yíih biti ow yínë kut ñak ñíiní ndah ɓëewë, daa gén biti heedi yëwúɗɗë ɓéeɓ saŋku a⁠ ⁠?⁠ ⁠»
50 Nem considerais que vos convém que morra um só homem pelo povo, e que não pereça toda a nação.
51 Yee won ɗi baa ra kolaay ɗii na nék. Kíilí baaha, bi daa ri húmú seeƴohi gaana, Koope daa wonɗoh ri ɗaaha teeɓaꞌi biti Yéesú ay húlíɗ heedi yëwúɗɗë.
51 E ele não disse isso por si mesmo, mas, como era o sumo sacerdote daquele ano, profetizava que Jesus havia de morrer pela nação,
52 Te ri ii teem húlídí yëwúɗɗë doŋ, ɗi ay húllé koyyi Koope ɓéeɓ, ɗi négírëꞌ ƴee hasluu ra, wa hen yínë.
52 e não somente pela nação, mas também para que fossem reconduzidos à unidade os filhos de Deus dispersos.
53 Kolaꞌte yiin fin fa, kélfë yí yëwúɗɗë habute biti wa ay hap Yéesú húl.
53 E desde aquele momento resolveram tirar-lhe a vida.
54 Yii baa tahte ɗi wocce haal filiɓ fi yëwúɗɗë. Ɗi kolohte saañce waal luufa di gina na wonuu Efarayim ra, ɗi hompe daaha a taalibe yi.
54 Em conseqüência disso, Jesus já não andava em público entre os judeus. Retirou-se para uma região vizinha do deserto, a uma cidade chamada Efraim, e ali se detinha com seus discípulos.
55 Leɓaꞌ Paagi yëwúɗɗë rë, ow caak di ɓëy gina koluute na suu ɓukutoh a sehi feeda Yerusalem.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muita gente de todo o país subia a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 Wa homu filiɓ Faam fi gaana na saamu Yéesú, na meelantuu filiɓ fi wa wonu tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Ɗi ayoh feeda aa ɗi ayoh neh⁠ ⁠? Ɗon wonu yi na⁠ ⁠?⁠ ⁠»
56 Procuravam Jesus e falavam uns com os outros no templo: Que vos parece? Achais que ele não virá à festa?
57 Kélfë yí seeƴoh ya a fariseŋŋa nahuute wonu tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Ɓëyí yúh tígë hom ɗi ra, teeɓaa ri, ɗi habu.⁠ ⁠»
57 Mas os sumos sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para que todo aquele que soubesse onde ele estava o denunciasse, para o prenderem.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.