João 11

Séréel Ndút: Unni Koope (NDV) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 — ausente —
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 — ausente —
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava doente, era a mesma que ungiu o Senhor com perfume e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 Koy-yaayyi ɓeleɓɓi ana ya wolute ow woni Yíkëe biti kooji jéríɗ.
3 Por isso, as irmãs de Lázaro mandaram dizer a Jesus: — Aquele que o Senhor ama está doente.
4 Kelaꞌ ɗi fi Yéesú baaha, tígí daaha ɗi won tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Jérí Lasaar jér húlëe neh⁠ ⁠; Koo ay ñeye na teeɓaꞌ gaanaa ki ndami⁠ ⁠; hen ɗaaha raa, ndami soꞌ mi Koy Koope yúhú.⁠ ⁠»
4 Ao receber a notícia, Jesus disse:
5 Yéesú húmú kooji Martaa, Mari a Lasaar.
5 Ora, Jesus amava Marta e a irmã dela, e também Lázaro.
6 Di filiɓ ƴaaha ɓéeɓ, kelaꞌ ri biti Lasaar jéríɗ ɗë, ɗi hompe tígë hom ɗi daaha ra níi hente waal ana,
6 Quando soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 ɗi antee won taalibe yi biti ɓani wa ñéerëꞌ nimil Yúdée.
7 Depois, disse aos seus discípulos:
8 Taalibe yi wonu ri tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Ɓahaa, maañay-maañay rek fu na fahuu bëem a laꞌ dín fë, fan naa fahaꞌ nimil a⁠ ⁠?⁠ ⁠»
8 Os discípulos disseram: — Mestre, ainda há pouco os judeus queriam apedrejá-lo! E o senhor quer voltar para lá?
9 Ɗi won wa tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Naꞌ homaꞌ wahtu sabboo a wahtu ana neh a⁠ ⁠? Ɓëyí tíl naꞌ ii kabinoh ndah ɗi ot kotti na niiñi feey fi beh.
9 Jesus respondeu:
10 Ɓëyí tíl ñúus nék ay kabinoh ndah niiña íníh ɗii na.⁠ ⁠»
10 Mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Filoon fi bee wonaꞌ ri unni ƴaa ra, ɗi ɓaatte won wa tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Kooji yen Lasaar neeꞌte, ndaa may pay mi yúun ɗí.⁠ ⁠»
11 Tendo dito isso, acrescentou:
12 Taalibe yi wonu ri tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Yíkëe, ɗi neeꞌ neeꞌo saa⁠ ⁠? Kon ɗi ay wah⁠ ⁠!⁠ ⁠»
12 Então os discípulos disseram: — Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Taalibe ya habuu biti rek Yéesú won wa woni neeꞌ pëní, ɗeef ɗi won wa biti Lasaar húl húlë.
13 Jesus falava da morte de Lázaro, mas eles pensavam que tivesse falado do repouso do sono.
14 Tígí daaha, Yéesú míllëꞌ wëe won tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Lasaar húlté.
14 Então Jesus lhes disse claramente:
15 Ɗon tahute keeñ soꞌ sosse di yee ɗeefay soꞌ ri dín fë rë. Di lahaꞌ ri ɗaaha daa nay tahe ɗon gém. Këlíi yen lah ɗii na⁠ ⁠!⁠ ⁠»
15 Por causa de vocês me alegro de que não estivesse lá, para que vocês possam crer. Mas vamos até ele.
16 Tígí daaha, Toomaa fa na dëekúu Síisë rë won taalibe yi kayya tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Yen ɓal yen saañ húlé a kélfíi yen⁠ ⁠!⁠ ⁠»
16 Então Tomé, chamado Dídimo, disse aos outros discípulos: — Vamos também nós para morrer com o Mestre!
17 Tílúu Yéesú a taalibe yi níi wa tíimúté gina ra, ɗi kelohte biti Lasaar húlté níi neeꞌte waal iniil feey.
17 Quando Jesus chegou, encontrou Lázaro já sepultado havia quatro dias.
18 Betani wulaay a Yerusalem⁠ ⁠; hanndal ki wa waɗti hena kilomet éeyë.
18 Ora, Betânia ficava a mais ou menos três quilômetros de Jerusalém.
19 I yëwúɗ caak ayute yérí Martaa a Mari na mësɗú wë húlí koy-yaafi wa.
19 Muitos dos judeus vieram visitar Marta e Maria, a fim de consolá-las por causa do irmão.
20 Kelaꞌ Martaa biti Yéesú ee ac ɗa, ɗi saañce téebílëhí⁠ ⁠; ndaa Mari tasse faam.
20 Marta, quando soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Teeꞌaꞌ Martaa a Yéesú rë, ɗi won ɗi tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Fu homa dee koon Yíkëe koy-yaasoꞌ húléh.
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
22 Ndaa mi yúhté biti níi a ɗeh, yii fu ɗaŋ ɗi Koope ɓéeɓ, ɗi ay roo rii on.⁠ ⁠»
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo o que o senhor pedir a Deus, ele concederá.
23 Yéesú won ɗi tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Koy-yaafu ay koloh ɓúudé.⁠ ⁠»
23 Jesus disse a ela:
24 Martaa won ɗi tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Mi yúhté biti ɗi ay koloh yiin nay kolee ɓëewë ɓúudé rë biti ëldúnë túkkí.⁠ ⁠»
24 Ao que Marta respondeu: — Eu sei que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Yéesú won ɗi tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Daa mi na këlíɗ ɓëewë ɓúudé, daa mi na on wa pes. Ɓëyí gém soo na wuti ɗi húl rëe sah, ɗi ay pes⁠ ⁠;
25 Então Jesus declarou:
26 te ɓëyí në pes, gémpé sëꞌ, ii mëssí húl. Fu gémpé baaha a⁠ ⁠?⁠ ⁠»
26 E todo o que vive e crê em mim não morrerá eternamente. Você crê nisto?
27 Martaa won tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Íi Yíkëe⁠ ⁠! Mi gémpé biti daa fu Buura Koo fal ri ra, Koy Koope fa húmú wonu biti daa nay aye ëldúnë rë.⁠ ⁠»
27 Marta respondeu: — Sim, Senhor! Eu creio que o senhor é o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 Filoon fi wonni ƴah, Martaa saañce dëegí Mari koy-yaafi, mëddëꞌté rí won ɗi tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Yëeddëhë acce, te ri won fu ac fu tiil ri.⁠ ⁠»
28 Depois de dizer isto, Marta foi chamar Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 Kelaꞌ Mari woni bah, ɗi yíppée koloh saañce téebílëhí Yéesú.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi até ele,
30 Wahtii baa ɗeef Yéesú haalay gina doom, ɗi húmú lís tígë teeꞌuu ɓani Martaa ra.
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta o havia encontrado.
31 Yëwúɗɗë húmú faam fa na mësɗú Mari ra, oluu wa Mari yíppée koloh na ɗúh faam fa, wa ñeyute tala. Wa habuu biti ɗi saañ looy luuyin.
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, pensando que ela ia ao túmulo para chorar.
32 Lahaꞌ Mari tígë hom Yéesú níi ri otte ri ra, ɗi yeɗɗohte kotta feey, won ɗi tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Fu homa dee koon Yíkëe koy-yaasoꞌ húléh.⁠ ⁠»
32 Quando Maria chegou ao lugar onde Jesus estava, ao vê-lo, lançou-se aos seus pés, dizendo: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
33 Olaꞌ Yéesú Mari na foŋ, ɓëewë ñéerúu a ri ra na fogu ɓal ra, keeña ɗúmpé ces, afa kúnëhté,
33 Quando Jesus viu que ela chorava, e que os judeus que a acompanhavam também choravam, agitou-se no espírito e se comoveu.
34 ɗi meelte wa won tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Ɗon ɗapuu ri dih⁠ ⁠?⁠ ⁠» Ɓëewë wonu ri tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Ɓahaa, aye fu ot.⁠ ⁠»
34 E perguntou: Eles responderam: — Senhor, venha ver!
35 Yéesú yampe na looy.
35 Jesus chorou.
36 Tígí daaha, yëwúɗɗë na wonu hanndal ki wa tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Ëlí di húmú fahaꞌ ri ri kan⁠ ⁠!⁠ ⁠»
36 Então os judeus disseram: — Vejam o quanto ele o amava.
37 Ndaa lahte ƴi na wonu waa na tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Ɗi fa paƴ íllí búumndë rë, ɗi mínéh kaaꞌ Lasaar húl koon a⁠ ⁠?⁠ ⁠»
37 Mas alguns disseram: — Será que ele, que abriu os olhos ao cego, não podia fazer com que Lázaro não morresse?
38 Keeñ Yéesú ɗúmëetté ces, ɗi lahte luuyin. Luuya, kili kúnúu a laꞌ gaan.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, foi até o túmulo, que era uma gruta em cuja entrada tinham colocado uma pedra.
39 Ɗi won ɓëewë tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Píníŋí laꞌa⁠ ⁠!⁠ ⁠» Martaa koy-yaafi húlëhë won ɗi tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Ɓúudé fë waɗtee yah Yíkëe, hente waal iniil woteh, ɗi ee deh.⁠ ⁠»
39 Então Jesus ordenou: Marta, irmã do falecido, disse a Jesus: — Senhor, já cheira mal, porque está morto há quatro dias.
40 Yéesú won ɗi tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Mi wonay ro ri wono a⁠ ⁠? Fu gém soo na raa, fay ot ndami Koope.⁠ ⁠»
40 Jesus respondeu:
41 Tígí daaha, laꞌa píníŋúté, Yéesú ɓéyíɗté afi, yeelte sun-Koo won tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Baap, mi na sím ɗë di yee tahaꞌ fu ɗaŋi soꞌ ra.
41 Então tiraram a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse:
42 Mi yúhté biti wahtii ɗagaa mi ro ɓéeɓ fu tahiɗ soꞌ, ndaa fu ot mi won ɗi sun, ɓëewí ƴee gíiwú sëꞌ ƴee ra daa tah, nda wa gém biti daa fu wol soꞌ.⁠ ⁠»
42 Eu sei que sempre me ouves, mas falei isso por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 Wocaꞌ ri woni baa ra, ɗi ɓéyíɗté uni sun won tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Lasaar, ɗúhé deh⁠ ⁠!⁠ ⁠»
43 E, depois de dizer isso, clamou em alta voz:
44 Lasaar fa húmú húl rë ɗúhté, kotta, yaꞌ ya a afa ɓéeɓ líiwúté boy. Yéesú won tígí daaha tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Nísí boyya faana ɗon yeris ɗi tíl.⁠ ⁠»
44 Aquele que tinha morrido saiu, tendo os pés e as mãos amarrados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então Jesus lhes ordenou:
45 Ow caak di yëwúɗɗë húmú faam Mari te olute iña na paŋ Yéesú rë, gémúté ɗii na.
45 Muitos dos judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que Jesus havia feito, creram nele.
46 Ndaa i ow waa na payute olute fariseŋŋa, ɓíllúté wë iña paŋ ri ra.
46 Outros, porém, foram até os fariseus e lhes contaram o que Jesus havia feito.
47 Tígí daaha, kélfë yí seeƴoh ya a fariseŋŋa dëekúté ɓëy këemí gaani yëwúɗɗë ɓéeɓ, wonu tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Yen ay hene ɗíh ɓal⁠ ⁠? Ɓëyí bee ee paŋ kimtaanni caakke ra déꞌ⁠ ⁠!
47 Então os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio e disseram: — O que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 Yen took yen olsee ri page iñƴeh, ɓëewë ɓéeɓ ay gém ɗii na, te ɓëy Rom ay koloh ɗakaƴaꞌ Faam fi gaani Koope a heedi yen⁠ ⁠!⁠ ⁠»
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Lahte ɓëyí hínú Kayif waa na, kíilí baaha ɗeef daa ri húmú seeƴohi gaana, won wa tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Yin íníh affon⁠ ⁠!
49 Mas um deles, Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: — Vocês não sabem nada,
50 Ɗon yíih biti ow yínë kut ñak ñíiní ndah ɓëewë, daa gén biti heedi yëwúɗɗë ɓéeɓ saŋku a⁠ ⁠?⁠ ⁠»
50 nem entendem que é melhor para vocês que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 Yee won ɗi baa ra kolaay ɗii na nék. Kíilí baaha, bi daa ri húmú seeƴohi gaana, Koope daa wonɗoh ri ɗaaha teeɓaꞌi biti Yéesú ay húlíɗ heedi yëwúɗɗë.
51 Ora, Caifás não disse isto por conta própria, mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação.
52 Te ri ii teem húlídí yëwúɗɗë doŋ, ɗi ay húllé koyyi Koope ɓéeɓ, ɗi négírëꞌ ƴee hasluu ra, wa hen yínë.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Kolaꞌte yiin fin fa, kélfë yí yëwúɗɗë habute biti wa ay hap Yéesú húl.
53 Desde aquele dia, resolveram matar Jesus.
54 Yii baa tahte ɗi wocce haal filiɓ fi yëwúɗɗë. Ɗi kolohte saañce waal luufa di gina na wonuu Efarayim ra, ɗi hompe daaha a taalibe yi.
54 Assim sendo, Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim, onde permaneceu com os discípulos.
55 Leɓaꞌ Paagi yëwúɗɗë rë, ow caak di ɓëy gina koluute na suu ɓukutoh a sehi feeda Yerusalem.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muitos daquela região foram a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 Wa homu filiɓ Faam fi gaana na saamu Yéesú, na meelantuu filiɓ fi wa wonu tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Ɗi ayoh feeda aa ɗi ayoh neh⁠ ⁠? Ɗon wonu yi na⁠ ⁠?⁠ ⁠»
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: — O que vocês acham? Ele não virá à festa?
57 Kélfë yí seeƴoh ya a fariseŋŋa nahuute wonu tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Ɓëyí yúh tígë hom ɗi ra, teeɓaa ri, ɗi habu.⁠ ⁠»
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus haviam ordenado que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para que pudessem prendê-lo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.