Gênesis 47

Séréel Ndút: Unni Koope (NDV) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Suseef kolaꞌ dah, antee saañ buur na won ɗi tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Baasoꞌ a koy-baappi soꞌ ayute Kanaan fa, kúrëelúuté harri wa, peꞌ ya, fañnja a iña lahuu wa ra ɓéeɓ⁠ ⁠; wa ínú deyi Gosen.⁠ ⁠»
1 Então veio José, e informou a Faraó, dizendo: Meu pai e meus irmãos, com seus rebanhos e seu gado, e tudo o que têm, chegaram da terra de Canaã e estão na terra de Gósen.
2 Ɗeef ɗi liiltee tanis ow iip di koy-baappi koon, yeeltee waa teeɓ buur.
2 E tomou dentre seus irmãos cinco homens e os apresentou a Faraó.
3 Buur meelte wa, won tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Ɗon paguu yih⁠ ⁠?⁠ ⁠» Wa tahute wonu tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Buur, fun i níirëh kíilë níi a woteh.⁠ ⁠»
3 Então perguntou Faraó a esses irmãos de José: Que ocupação é a vossa; Responderam-lhe: Nós, teus servos, somos pastores de ovelhas, tanto nós como nossos pais.
4 Wa ɓaatute wonu tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Misigi yaaba Kanaan tahte níi yuppi fun lahluy ñamaɗ dín fë. Fun anutee ac haneel gini beh, na ɗagu ro buur, fu yeris fun hom deyi Gosen.⁠ ⁠»
4 Disseram mais a Faraó: Viemos para peregrinar nesta terra; porque não há pasto para os rebanhos de teus servos, porquanto a fome é grave na terra de Canaã; agora, pois, rogamos-te permitas que teus servos habitem na terra de Gósen.
5 Buur won Suseef tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Boffu a koy-baappu ayu roo na.
5 Então falou Faraó a José, dizendo: Teu pai e teus irmãos vieram a ti;
6 Gina aa yaꞌu⁠ ⁠! Yere wa feey fa luk naa looɓ ra, wa yíp faammi wa na. Wa mín hom Gosen kay⁠ ⁠! Te filiɓ fi wa, fu yúh në ɓëewí sawoorute raa, fu mín tík yuppi soꞌ yaꞌ yi wa.⁠ ⁠»
6 a terra do Egito está diante de ti; no melhor da terra faze habitar teu pai e teus irmãos; habitem na terra de Gósen. E se sabes que entre eles há homens capazes, põe-nos sobre os pastores do meu gado.
7 Suseef kalite boffi ɓal, teeɓpe ri buur. Boffa wodohte buur níi wodoh.
7 Também José introduziu a Jacó, seu pai, e o apresentou a Faraó; e Jacó abençoou a Faraó.
8 Buur meelte ri won tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Fu pes kíil ɗí ɗee ɓah⁠ ⁠?⁠ ⁠»
8 Então perguntou Faraó a Jacó: Quantos são os dias dos anos da tua vida?
9 Yakop tahte won ɗi tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Kíillë maangaan mi ra hente kíil tíméer a kíil sabay éeyë (130). Pesi soꞌ utay te misikke biti mi yeelaꞌ ri kíillë pesu baasoꞌ a cissoꞌ ra, te wa i maangaan ti soꞌ nen.⁠ ⁠»
9 Respondeu-lhe Jacó: Os dias dos anos das minhas peregrinações são cento e trinta anos; poucos e maus têm sido os dias dos anos da minha vida, e não chegaram aos dias dos anos da vida de meus pais nos dias das suas peregrinações.
10 Yakop ɗagiɗte buur, antee ɗúh saañce.
10 E Jacó abençoou a Faraó, e saiu da sua presença.
11 Suseef kolaꞌ daaha leciɗte boffi a koy-baappi feey fa lukki looɓ Ésíp rë, di Ramses (tii yíníi Gosen) ti ɗee nahaꞌ ri buur ra nen.
11 José, pois, estabeleceu a seu pai e seus irmãos, dando-lhes possessão na terra do Egito, no melhor da terra, na terra de Ramessés, como Faraó ordenara.
12 Suseef saamiɗte boffi, koy-baappi a ɓëewë homu yaꞌ yi wa ra, a ɗee teyu wa ra ɓéeɓ pesaa.
12 E José sustentou de pão seu pai, seus irmãos e toda a casa de seu pai, segundo o número de seus filhos.
13 Bi lahlilay pesaa, yaaba ɓaattee misik gina. Di man ɗi Ésíp faanni ɓëewë ɓéeɓ na síiñ, lahaꞌ ɗaaha Kanaan.
13 Ora, não havia pão em toda a terra, porque a fome era mui grave; de modo que a terra do Egito e a terra de Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 Suseef wookke hélsë Ésíp a Kanaan ɓéeɓ na yaay ri ɓëewë pep ra, kúɗté wë faam buur.
14 Então José recolheu todo o dinheiro que se achou na terra do Egito, e na terra de Canaã, pelo trigo que compravam; e José trouxe o dinheiro à casa de Faraó.
15 Ɗúmëꞌ hélsë ces yaꞌ yi ɓëy Ésíp a Kanaan ra, ɓëy Ésíp ɓéeɓ ayute caguute Suseef wonu ri tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Biti fun lahliluy hélíis daa nay tahe yaaɓ hap fun húl fíyú ë⁠ ⁠? Yeɗ fun yii nay fun ñame.⁠ ⁠»
15 Quando se acabou o dinheiro na terra do Egito, e na terra de Canaã, vieram todos os egípcios a José, dizendo: Dá-nos pão; por que morreremos na tua presença? porquanto o dinheiro nos falta.
16 Suseef tahte won wa tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Hena biti ɗon lahliluy hélíis rëe, yérí sëꞌ yuppi ron, mi lof ron wa pesaa.⁠ ⁠»
16 Respondeu José: Trazei o vosso gado, e vo-lo darei por vosso gado, se falta o dinheiro.
17 Wa kalute yuppi wa ɓéeɓ⁠ ⁠: pënís neh, peꞌ a har neh, fana neh, mbaam neh, komute wa Suseef, lofruute wa a pesaa⁠ ⁠; te wa ñamu na níi kíilë ɗúmpé.
17 Então trouxeram o seu gado a José; e José deu-lhes pão em troca dos cavalos, e das ovelhas, e dos bois, e dos jumentos; e os sustentou de pão aquele ano em troca de todo o seu gado.
18 Kíilë tíkëh në rë, ɓëewë nimilute Suseef na, wonu ri tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Ɓahaa, fun míníh rëe ɗap kaaf ka, ndée fu yúhté biti fun lahliluy hélíis te daa fu lahaꞌ yuppa woteh. Fun talluu faanni fun a feeyyi fun.
18 Findo aquele ano, vieram a José no ano seguinte e disseram-lhe: Não ocultaremos ao meu senhor que o nosso dinheiro está todo gasto; as manadas de gado já pertencem a meu senhor; e nada resta diante de meu senhor, senão o nosso corpo e a nossa terra;
19 Hanaa fii hom dah, fu yeele fun níi fun húl fíyú ndín, feey fi fun tas hen yambalaŋ⁠ ⁠? Lome funi feeyya, fu yeɗ fun wa pesaa⁠ ⁠; lah raa, funi wa lígínëꞌ ɓéeɓ buur lahaꞌ fun. Yeraaloh fun tisoh, nda fun pes, te meeyyi fun heneh mbooy.⁠ ⁠»
19 por que morreremos diante dos teus olhos, tanto nós como a nossa terra? Compra-nos a nós e a nossa terra em troca de pão, e nós e a nossa terra seremos servos de Faraó; dá-nos também semente, para que vivamos e não morramos, e para que a terra não fique desolada.
20 Bi misik yaaba níi, ɓëy Ésíp ɓeyute meeyyi wa yaayute Suseef. Buur yeeltee lahaꞌ feey fi Ésíp ɓéeɓ ɗaaha.
20 Assim José comprou toda a terra do Egito para Faraó; porque os egípcios venderam cada um o seu campo, porquanto a fome lhes era grave em extremo; e a terra ficou sendo de Faraó.
21 Te di teem Ésíp ɓéeɓ Suseef hampe ɓëewë ɓéeɓ ñaam.
21 Quanto ao povo, José fê-lo passar às cidades, desde uma até a outra extremidade dos confins do Egito.
22 Ndaa feeyyi seeƴoh ya doŋ daa lomuy, bi habraꞌ wa buur. Bi wa ñamuu yaꞌ buur, sohlaay wa yaaye feeyyi wa.
22 Somente a terra dos sacerdotes não a comprou, porquanto os sacerdotes tinham rações de Faraó, e eles comiam as suas rações que Faraó lhes havia dado; por isso não venderam a sua terra.
23 Suseef won ɓëewë tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Mi lomay ɗoni feeyyi ron níi ron ewu yaꞌ buur woo⁠ ⁠? May ron yeɗ tisoh, ɗon soh meeyya.
23 Então disse José ao povo: Hoje vos tenho comprado a vós e a vossa terra para Faraó; eis aí tendes semente para vós, para que semeeis a terra.
24 Ndaa lah lecaa ya fayu raa, peba woralsuu iip, wodi yínëe saañ buur na, hen túmë⁠ ⁠; iniilla tas ɗa, ƴi ron⁠ ⁠; lah yéfí në tisoh, yii tas hen pesii ɗoni koyyi ron a ɓëewë homu yaꞌ yi ron ra.⁠ ⁠»
24 Há de ser, porém, que no tempo as colheitas dareis a quinta parte a Faraó, e quatro partes serão vossas, para semente do campo, e para o vosso mantimento e dos que estão nas vossas casas, e para o mantimento de vossos filhinho.
25 Ɓëewë tahute wonu tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Ɓahaa, fu tosse ñíinní fun⁠ ⁠! Hém daa fu naaꞌaꞌ keeñ fun na ɗaaha raa, fun tahute hen ñaammi buur.⁠ ⁠»
25 Responderam eles: Tu nos tens conservado a vida! achemos graça aos olhos de meu senhor, e seremos servos de Faraó.
26 Suseef pokaꞌte kootii baa ɗaaha Ésíp⁠ ⁠; te níi a woteh, lahaa lec faraah, túmí baa nísú yeru buur. Kootaa habay meeyyi seeƴoh ya.
26 José, pois, estabeleceu isto por estatuto quanto ao solo do Egito, até o dia de hoje, que a Faraó coubesse o quinto a produção; somente a terra dos sacerdotes não ficou sendo de Faraó.
27 Yípúu ɓëy faam Yakop deyi Gosen di Ésíp rë, wa lahute na feey, te wa keñute níi keñ⁠ ⁠; tala ɓaattee gaan.
27 Assim habitou Israel na terra do Egito, na terra de Gósen; e nela adquiriram propriedades, e frutificaram e multiplicaram-se muito.
28 Yakop pesse kíil sabboo a kíil paana Ésíp, ɓaat ƴee lahaꞌ ri merees ra raa, pesi ɓéeɓ hente kíil tíméer a kíil sabay iniil a kíil paana (147).
28 E Jacó viveu na terra do Egito dezessete anos; de modo que os dias de Jacó, os anos da sua vida, foram cento e quarenta e sete anos.
29 Leɓaꞌ bisi ra, Yakop dëekké koohi Suseef won ɗi tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Hena biti fu fahaꞌte soꞌ raa, teeɓ soꞌ naaꞌ-keeñ, fu teeɓ soꞌ biti fu pokohte soo na⁠ ⁠: ɓeke yaꞌu fëgërëh fí ɓaŋ soꞌ te fu añoh biti fii soo hacaꞌ Ésíp.
29 Quando se aproximava o tempo da morte de Israel, chamou ele a José, seu filho, e disse-lhe: Se tenho achado graça aos teus olhos, põe a mão debaixo da minha coxa, e usa para comigo de benevolência e de verdade: rogo-te que não me enterres no Egito;
30 Yiin nay mii hílsée rë, lah kúré ɓúudé fí sëꞌ, fu hacaꞌ ri hëbís caacci soꞌ.⁠ ⁠» Suseef tahte won tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠May rii pagee ɗee nahaꞌ fu soꞌ ri ra.⁠ ⁠»
30 mas quando eu dormir com os meus pais, levar-me-ás do Egito e enterrar-me-ás junto à sepultura deles. Respondeu José: Farei conforme a tua palavra.
31 Ndaa Yakop ɓaatte won ɗi tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Añee ri.⁠ ⁠» Suseef añohte. Tígí daaha, Yakop ƴekke sígímpé af huni.
31 E Jacó disse: Jura-me; e ele lhe jurou. Então Israel inclinou-se sobre a cabeceira da cama.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.