Tiago 3
Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs NAA
1 Mo̱ ko̱so̱bɛɛ‑ana, mo̱ne̱ ɔko̱ e̱ kpa a o kii abware̱se̱ŋ ɔkaapo̱po̱, ɔ sa mò̱ e̱ye̱e̱ se̱. A le̱e̱ fe̱yɛ ɔse̱ŋgyipo̱ Wuribware̱ i bise ane̱ ne̱ ane̱ gye̱ abware̱se̱ŋ akaapo̱po̱‑ɔ ase̱ŋ a ɔ kyo̱ŋ ɔke̱maa, na ane̱ lee kanɔ gywii mò̱.
1 Meus irmãos, não sejam, muitos de vocês, mestres, sabendo que seremos julgados com mais rigor.
2 — ausente —
2 Porque todos tropeçamos em muitas coisas. Se alguém não tropeça no falar, é um indivíduo perfeito, capaz de refrear também todo o corpo.
3 — ausente —
3 Ora, se colocamos um freio na boca dos cavalos, para que nos obedeçam, também lhes dirigimos o corpo inteiro.
4 Mo̱nꞌ be̱e̱ ke̱e̱ ane̱ŋ ne̱ ko̱re̱e̱ e̱ kyɔ ke̱dabe̱, ne̱ afwii de̱maŋte̱ da kanɔ ŋke̱maa, katɛɛrɛɛ ko̱ŋko̱ e̱ taare̱ ba ke̱baŋ bo̱ kii mò̱ yaa ke̱bare̱ ke̱maa ne̱ ɔ kpa‑ɔ.
4 Observem, igualmente, os navios que, sendo tão grandes e impelidos por fortes ventos, são dirigidos por um pequeníssimo leme, e levados para onde o piloto quer.
5 Ane̱ŋ dɛɛ ne̱ kanɔ gye̱ kataapo̱ gyingyii ne̱e̱. Ne̱ ka kyo̱rɔ kamo̱ e̱ye̱e̱ fe̱yɛ kaa waa atɔ dabe̱ dabe̱. Amaa nsɛ e̱ taare̱ a ɔ be̱ra kamo̱?
5 Assim, também a língua, pequeno órgão, se gaba de grandes coisas. Vejam como uma fagulha incendeia uma grande floresta!
6 Kanɔ be̱e̱ ka du ne̱e̱ fe̱yɛ de̱e̱kpa ne̱ ɔ kywɛɛ se̱sɛ kayo̱wɔre̱‑rɔ ɔ nye̱ra kamo̱‑ɔ. Ne̱ ka sa ne̱ ɔ waa e̱bɔye̱, ne̱ e̱e̱ sa ne̱ mò̱ kayo̱wɔre̱‑ɔ pɛɛɛ i kii iyisi‑o. Ka sa ne̱ mò̱ kakye̱na‑rɔ e̱ kywɛɛ de̱e̱kpa, de̱e̱kpa ne̱ Ɔbɔnsam fɔŋfɔŋ a kure‑o.
6 Ora, a língua é um fogo; é um mundo de maldade. A língua está situada entre os membros do nosso corpo e contamina o corpo inteiro, e não só põe em chamas toda a carreira da existência humana, como também ela mesma é posta em chamas pelo inferno.
7 — ausente —
7 Pois toda espécie de animais, de aves, de répteis e de seres marinhos se doma e tem sido domada pelo gênero humano,
8 — ausente —
8 mas a língua ninguém é capaz de domar; é mal incontido, cheio de veneno mortal.
9 Kanɔ amo̱ ne̱ ɔke̱maa de ɔ sa mò̱ nyaŋpe̱ Wuribware̱ ne̱ ɔ gye̱ ane̱ pɛɛɛ ane̱ se̱‑ɔ aŋsɛ, ne̱ ɔke̱maa de kanɔ amo̱ dɛɛ ɔ da se̱sɛ yii, na Wuribware̱ mɔ ya twe̱e̱ se̱sɛ ke̱maa fe̱yɛ mò̱ e̱ye̱e̱‑ɔ.
9 Com ela, bendizemos o Senhor e Pai; também, com ela, amaldiçoamos as pessoas, criadas à semelhança de Deus.
10 Ase̱ŋkpare̱gyi ne̱ a sa aŋsɛ‑ɔ na amo̱ ne̱ a da yii‑o pɛɛɛ a le̱e̱ kanɔ ko̱ŋko̱ mɔ‑rɔ dɛɛ ne̱e̱. Mo̱ ko̱so̱bɛɛ‑ana, mo̱ne̱ ma sa a a ba ane̱ŋ.
10 De uma só boca procede bênção e maldição. Meus irmãos, isso não deveria ser assim.
11 Nkyu kɔne̱kɔne̱sɛ na mpreepreesɛ maa da n le̱e̱ bɔ ko̱ŋko̱‑rɔ.
11 Por acaso pode a fonte jorrar do mesmo lugar água doce e água amarga?
12 Mo̱ ko̱so̱bɛɛ‑ana, kukutiyii maa swɛɛ ke̱nye̱nyaŋkpe̱ŋ, ne̱ kidodobiyii mɔ maa swɛɛ akuti, ane̱ŋ dɛɛ ne̱ kitiribu ko̱ŋko̱ maa le̱e̱ nkyu preepreesɛ na ŋkɔne̱kɔne̱sɛ saŋ ko̱ŋko̱.
12 Meus irmãos, será que a figueira pode produzir azeitonas ou a videira, figos? Assim, também, uma fonte de água salgada não pode dar água doce.
13 Ɔko̱ bo̱ mo̱ne̱‑rɔ ne̱ ɔ fa fe̱yɛ o de kanyiase̱ŋ, na o nu ase̱ŋ kaase̱ aaa? Se̱sɛ‑ɔ ba mò̱ kakye̱na timaa na asuŋ timaa bo̱ kaapo̱ fe̱yɛ ɔ gye̱ ɔwo̱rɔba na onyiase̱ŋpo̱.
13 Quem entre vocês é sábio e inteligente? Mostre as suas obras em mansidão de sabedoria, mediante a sua boa conduta.
14 Amaa mò̱ ya tɔwe̱ fe̱yɛ o de kanyiase̱ŋ, ne̱ mò̱ fe̱raa mò̱ kuŋu‑ro bo̱ le̱ŋ, ne̱ o kisi ɔke̱maa ne̱ mò̱ aa mò̱ mfɛɛre̱ maa waa ko̱ŋko̱‑ɔ, ɔ mo̱ŋ de sɛye̱ a ɔ bo̱ kaapo̱ mò̱ e̱ye̱e̱, ne̱ ɔ gye̱ ɔye̱bapo̱ ne̱e̱.
14 Se, pelo contrário, vocês têm em seu coração inveja amargurada e sentimento de rivalidade, não se gloriem disso, nem mintam contra a verdade.
15 Ane̱ŋ a kanyiase̱ŋ‑ɔ mo̱ŋ le̱e̱ Wuribware̱ se̱, ka gye̱ kaye̱‑rɔ lee ne̱e̱. Ka gye̱ ke̱tɔ ne̱ Wuribware̱ a kufwiiŋe timaa‑o maa kpa‑ɔ, ne̱ kaa le̱e̱ Ɔbɔnsam ase̱.
15 Esta não é a sabedoria que desce lá do alto; pelo contrário, é terrena, animal e demoníaca.
16 Bo̱ le̱e̱ fe̱yɛ to̱ŋ ke̱maa ne̱ ane̱ŋ a kuŋurole̱ŋ na kikisi‑o bo̱‑ɔ, mfe̱ŋ dɛɛ ne̱ ikii na e̱bɔye̱ ke̱maa bo̱.
16 Pois, onde há inveja e rivalidade, aí há confusão e toda espécie de coisas ruins.
17 Amaa mo̱nꞌ nu ane̱ŋ ne̱ kanyiase̱ŋ ne̱ kaa le̱e̱ so̱so̱‑ɔ du‑o. Mo̱ne̱ i de ane̱ŋ a kanyiase̱ŋ‑ɔ, mo̱ne̱ ŋkpo̱nɔ i fwiiri, na mo̱nꞌ nya kaye̱e̱yuri, na mo̱nꞌ yuri e̱ye̱e̱, na mo̱nꞌ bu atɔ, na mo̱nꞌ ŋu bo̱ko̱ e̱wɛɛ, na mo̱nꞌ waa itimaa. Na mo̱ne̱ ma lɛɛ teŋŋi‑ro, na mo̱ne̱ ma lɛɛ kii nnɔ ŋnyɔ ŋnyɔ awuye.
17 Mas a sabedoria lá do alto é, primeiramente, pura; depois, pacífica, gentil, amigável, cheia de misericórdia e de bons frutos, imparcial, sem fingimento.
18 Amo̱se̱ se̱ ne̱ bo̱ yɛ mò̱ ne̱ o dwii kɔne̱‑ɔ e̱ gye̱ ne̱ o ŋu kɔne̱.
18 Ora, é em paz que se semeia o fruto da justiça, para os que promovem a paz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Tiago 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.