Romanos 4
ncf (NCF) vs VC
1 Gita na adodo taman sawe gita ta pupua ngali paatinai taman Abaram, xida iaaiaa iwaa gita ta xaal sin ma biaa tii tsal tatanginai abia sal no inaman di ba ta tsap tutiik nan no matan Moroaa.
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Nawe aso we Moroaa tii paare we, Abaram a tutiik amuina tii xosaraa xawas, biaa se xan muina axaau Abaram ngali paraak sin biexaal taman ia tsaa oro a xap laamuaan Moroaa.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Oro Inaatel Pat a paare weaatala, “Abaram tii taltaalnge sin Moroaa, o Moroaa ga putsangi ia malen untutiik.”
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Talaawaa biaa xa taamat ta taxaa, a xap xoxoti xan iliil malen xa tinabel, oro biaa xan iliil tsaa.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Malen xa taamat ta xap taxaa oro ga taltaalnge sin Moroaa iwaa ta xosaraa no untsaxa ngali tsap no untutiik, xan tinaalnge a xoxoti ia malen untutiik.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Malen mu Dewit ta paatinai bula taman xan no tubudaan aia xa iwaa Moroaa ta iesei malen a tutiik, a xap xaal sin xan no tinaxaa.
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 “Atubudaani abia di, di ta laxei no lo ma Moroaa ga se adodolii no, ma biaa di xadi no namaang tsaxa ta xuxii.
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Atubudaani aia taamat, Orong ta se xap bula iesei xan no namaang tsaxa biaa ta epuske mii ia.”
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Balawaa tubudaan a xap mu xadi abia di, di ta xasau, oro xadi bula abia di, di ta xap xasau. Gita paare we, Moroaa tii sirawaa xan tinaalnge Abaram ma biaa tinaalnge a xosaraa ia, ngali tsap untutiik.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Langisa Moroaa tii putsangi ia untutiik? Setauan o mil sin di tii axasaui ia? A xap, setauan sin di tii axasaui ia.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Ma tii ga adi abia axixila ina xaskasau malen xan barbar ina inatutiik biaa ta adi sin tinaalnge biaa tii xap mager xasau. Biaabi ia mom ina abia di araraa di ta taltaalnge ma di ga xap xasau, ngalibi Moroaa naba xoxoti di bula malen no untutiik.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Ma ia mom bula ina no xasau, biaa di ta taltaalnge ma amusili no baan xaden ina tinaalnge biaa xida mom Abaram ta amusili, setauan sin ta xap mager xasau.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 A xap sin abia lo we Moroaa a xubatsi we Abaram ma xan no utmilmil di ba tapkina xolkolmoxo, oro amuina ta taltaalnge ma Moroaa ga putsangi ia untutiik.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Amuina nawe no inaman di se adi abia lo, di se tapkina xolkolmoxo, mil naba se xosaraa tinaalnge malen maarang gomsaa ma biaa xuxubu Moroaa ta xosaraa naba maarang gomsaa.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Amuina biaa no inaman di ta laxei lo, Moroaa a suk magaa buxa, oro di pupua mu ngali tsap no unlaklaxei lo biaa lo ta manman.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Biaabi xuxubu a xaal sin tinaalnge mu, ngalibi sin xan amiimiilam Moroaa, naba tali so xan xuxubu sin xan no utmilmil araraa Abaram. Na ba xap tali mu sin abia di, di ta amusili lo, oro naba tali bula sin abia di, di ta ie uk tinaalnge malen Abaram, iwaa xida mom se araraa.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Malen inaatel ta paare, “Iaa se xosaraa iu mom ina no daan xobel labalaba.” Lalon no matan Moroaa Abaram ia xida mom, amuina a taltaalnge sin Moroaa, iwaa ta tali tino sin no minet, ma ga axosngi no maarang araraa taman no totore ta xaal sin ngutsina.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Tii liliis adamis taman tinaalnge lalon xan xuxubu Moroaa oro tii xap atii Moroaa naba sen taxaawiti we abia xuxubu. Tii taltaalnge sin Moroaa “we naba tsap mom ina no daan xobel labalaba,” malen Moroaa tii paare sin, “Num no utmilmil di ba weaatia.”
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Xan tinaalnge tii xap xol biaa tii adodo sin xan pakpak tsaa ma tii ga se atii we, a malen xa pakpak ta se met, amuina xan no miet tii se sangsangaul (100) axuuk. Tii atii bula we, xan tubu Sera tii xap pupua bula ngali taxaana xa tsi.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Oro tii xap adodo puxen xan xuxubu Moroaa sin abia xan muun taltaalnge oro tii tsik watwat sin xan tinaalnge ma tii ga tali minaalam sin Moroaa.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 Tii suk taltaalnge so we, Moroaa asuk ie xoror ngali xosor puaa malen tii xubatsi.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Sin abia muina, amuina sin xan tinaalnge, Moroaa ga iesei ia, malen untutiik.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Oro sin biaa no totore, “Moroaa tii ga iesei ia malen untutiik,” Moroaa ga xap tali Moses ngali atalaa no taman Abaram mu,
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 oro Moroaa tii iesei gita bula. Nawe gita taltaalnge sin iwaa ta atapaasi Iesu xida Orong sin minet, naba putsangi gita bula no untutiik.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Moroaa ga tali ia ngali met ngali xida no namaang morokon, gita tii xosaraa no, ma ga atapaasi ia, ngali xosaraa gita ngali tsap tutiik mii ia.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.