Romanos 7
Ɩbwaarɛ Katɔwɛ Kyula Pʋpwɛ (NAW) vs VC
1 Mɛ bɩrɩsa ana akɔɔlɛ‐gyipu, fanɛ kpini fan nyi fɛɛ saŋa mʋ nɩɩ nyɩmɩsa san ɔ tɛ nkpa tɔ mʋ, saŋa maa nkʋn nɩɩ nbara mʋ ɩ sʋ ɔlʋn mʋ sʋ.
1 Ignorais, irmãos {falo aos que têm conhecimentos jurídicos}, que a lei só tem domínio sobre o homem durante o tempo que vive?
2 I du nɩn fɛɛ ɔkyɩɩ kilipu. Saŋa mʋ nɩɩ mu‐kuli san ɔ tɛ nkpa tɔ mʋ, kekili nbara mʋ i ŋmina mʋ sa mu‐kuli. Amaa nɩɩ mu‐kuli mʋ kan wu bɩrɛ ɔ nyɛ mʋ n‐yɩɩ lɩɩ kekili nbara mʋ tɔ.
2 Assim, a mulher casada está sujeita ao marido pela lei enquanto ele vive; mas, se o marido morrer, fica desobrigada da lei que a ligava ao marido.
3 Kanɩn sʋ nɩɩ ɔ kan kili ɔnyɩn pʋpwɛ yɛgɛ mu‐kuli san ɔ tɛ nkpa tɔ mʋ, ɔ lɩɩ mu‐kuli kamaa nɩmʋ. Amaa nɩɩ mu‐kuli mʋ kan wu bɩrɛ ɔ nyɛ mʋ n‐yɩɩ lɩɩ kekili nbara mʋ tɔ, nɩɩ ɛɛ bɩla taalɛ kili ɔnyɩn pʋpwɛ nɩɩ ɩ mɛɛ kaapʋ fɛɛ ɔ lɩɩ mu‐kuli kamaa nɩn.
3 Por isso, enquanto viver o marido, se se tornar mulher de outro homem, será chamada adúltera. Porém, morrendo o marido, fica desligada da lei, de maneira que, sem se tornar adúltera, poderá casar-se com outro homem.
4 Ɩmʋ sʋ mɛ‐daa ana yɛ mi‐supu ana, kanɩn maŋa nɩɩ fanɛ gbaa fanɛ fan maa kɔɔlɛ Yesu Krisito gyii mʋ, fan bɔla mʋ kayɩɩ‐wʋlɛ sʋ wu nɩn. Ɩmʋ sʋ Mosesi nbara mʋ ɩ man bɩla ɩ sʋ fanɛ sʋ ɔlʋn. Ɩmʋ sʋ nbɩɩnbɩɩ bɩrɛ fan gyɛ sa Krisito mʋ nɩɩ o wu kyiigi lɩɩ lewu tɔ mʋ, kɛ a nyɛ waa adanbɩrasa sa Ɩbwaarɛ.
4 Assim, meus irmãos, também vós estais mortos para a lei, pelo sacrifício do corpo de Cristo, para pertencerdes a outrem, àquele que ressuscitou dentre os mortos, a fim de que demos frutos para Deus.
5 Fɛɛ saŋa mʋ nɩɩ an bʋ anɛ gbaa‐gbaa kayɩɩ‐wʋlɛ kebiti tɔ mʋ, nbara mʋ ɩ yɛgɛ nɩɩ kayɩɩ‐wʋlɛ kebiti mʋ nɩɩ ɩ gyɛ alibi mʋ, ɩ waa kusun anɛ n‐yɩɩ tɔ, nɩɩ an sun asun libi nɩɩ ɩ sʋ anɛ ii kpee lewu tɔ.
5 De fato, quando estávamos na carne, as paixões pecaminosas despertadas pela lei operavam em nossos membros, a fim de frutificarmos para a morte.
6 Amaa nbɩɩnbɩɩ an nyɛ anɛ n‐yɩɩ lɩɩ nbara mʋ nɩɩ ɩ daa kyɩna ŋmina anɛ mʋ tɔ, lɩɩ fɛɛ i du nɩn fɛɛ anaa Krisito a maa wu. Ɩmʋ sʋ nɩɩ a man bɩla an sun nbara dɩdaa mʋ nɩɩ ba kyʋrɔɔ yɩla mʋ, amaa an sun Ɩbwaarɛ ɔkpa pʋpwɛ mʋ nɩɩ ɩ bɔla Kayaayu mʋ sʋ.
6 Agora, mortos para essa lei que nos mantinha sujeitos, dela nos temos libertado, e nosso serviço realiza-se conforme a renovação do Espírito e não mais sob a autoridade envelhecida da letra.
7 Ɩmʋ sʋ mɩnɛ nɩɩ an biti a tɔwɛ? Nbara mʋ ɩ gyɛ alibi nɩn abɛɛ? Ayee! Ɩ man gyɛ alibi nɩn. Nbara mʋ ɩ yɛgɛ nɩɩ n bɩɩ kʋtɔ mʋ nɩɩ alibi ɩ gyɛ. Nɩɩ nbara mʋ ɩ man dɩn tɔwɛ yɛ, “Man yɛgɛ fu ansi ɩ payɩ ɔkʋ atɔ sʋ mʋ” naafɔɔ n mɛɛ yɛ n bɩɩ kʋtɔ mʋ nɩɩ onsi‐payɩ gyɛ.
7 Que diremos, então? Que a lei é pecado? De modo algum. Mas eu não conheci o pecado senão pela lei. Porque não teria idéia da concupiscência, se a lei não dissesse: Não cobiçarás {Ex 20,17}.
8 Nɩɩ nbara ɩnɩmʋ sʋ nɩɩ alibi a bɔla nyɛ ɔkpa mɛ tɔ, nɩɩ ɩɩ sʋ mɛ ɔbʋlɛ nɩɩ n biti alibi kʋmaa kɩwaa tii sʋ. Lɩɩ fɛɛ nɩɩ nbara ɩ man bʋ tɔ mʋ, alibi mʋ kɔnɔ ki wu.
8 Foi o pecado, portanto, que, aproveitando-se da ocasião que lhe foi dada pelo preceito, excitou em mim todas as concupiscências; porque, sem a lei, o pecado estava morto.
9 Saŋa kʋ tɔ mʋ n daa kyɩna yɛgɛ n man nyi Mosesi nbara mʋ. Amaa saŋa mʋ nɩɩ n ba bɩɩ Ɩbwaarɛ kɔnɔsa mʋ, nɩɩ n lan bɩɩ fɛɛ alibi tɔ nɩɩ n tɛ, nɩɩ n wu.
9 Quando eu estava sem a lei, eu vivia; mas, sobrevindo o preceito, o pecado recobrou vida,
10 Nɩɩ n lan bɩɩ fɛɛ Ɩbwaarɛ kɔnɔsa mʋ nɩɩ naafɔɔ ɩ bɩya mɛ nkpa mʋ, ɩ taa mɛ kpee lewu tɔ.
10 e eu morri. Assim o mandamento, que me devia dar a vida, conduziu-me à morte.
11 Nɩɩ alibi ɩ bɔla Ɩbwaarɛ kɔnɔsa mʋ sʋ nyɛ ɔkpa pɩna mɛ, nɩɩ ɩ bɔla ɩmʋ sʋ mɔɔ mɛ.
11 Porque o pecado, aproveitando da ocasião do mandamento, seduziu-me, e por ele me levou à morte.
12 Mosesi nbara mʋ i du kyɩrɛkyɩrɛ, nɩɩ Ɩbwaarɛ kɔnɔsa mʋ gbaa i du kyɩrɛkyɩrɛ, nɩɩ i du kyɛɛkyɛɛ nɩɩ ɩ bʋrɔn.
12 Por conseguinte, a lei é santa e o mandamento é santo, e justo, e bom...
13 Ɩmʋ sʋ falɛ kʋtɔ danbɩrasa nɩmʋ ɩ bɩya mɛ lewu nɩn? Ayee! Amaa alibi a bɔla kʋtɔ danbɩrasa nɩmʋ sʋ nɩɩ ɩ yɛgɛ nɩɩ n wu lewu. Ɩnɩmʋ ɩ waa nɩn kɛ alibi ɩ lɩɩ ifuli kaapʋ kanan mʋ nɩɩ i du. Nɩɩ kɔnɔsa mʋ kɩ yɛgɛ nɩɩ an taalɛ wu kesintin fɛɛ alibi ɩ gyɛ alibi ɩ man bʋrɔn nɩn kpini‐kpini.
13 Então o que é bom tornou-se causa de morte para mim? De certo que não. Foi o pecado que, para se mostrar realmente pecado, acarretou para mim a morte por meio do que é bom, a fim de que, pelo mandamento, o pecado se fizesse excessivamente pecaminoso.
14 An nyi fɛɛ nbara mʋ ɩ gyɛ Ɩbwaarɛ Kayaayu tɔ atɔ nɩn, amaa mɛɛ mɛ bɩrɛ n gyɛ kayɩɩ‐wʋlɛ nyɩmɩsa nɩn, nɩɩ alibi i gyii mɛ sʋ nɩɩ ɩ waa mɛ fɛɛ kɩnyɛ.
14 Sabemos, de fato, que a lei é espiritual, mas eu sou carnal, vendido ao pecado.
15 N mee nu mɛ awaasa mʋ kasɛ. Lɩɩ fɛɛ atɔ mʋ nɩɩ n biti fɛɛ n waa mʋ, mɛɛ taalɛ n waa, amaa ɩmʋ nɩɩ n mee biti mʋ, ɩmʋ nɩɩ n waa.
15 Não entendo, absolutamente, o que faço, pois não faço o que quero; faço o que aborreço.
16 Nɩɩ fɛɛ nɩɩ n kan waa ɩmʋ nɩɩ n mee biti fɛɛ n waa bɩrɛ, n kyula fɛɛ nbara mʋ ɩ bʋrɔn.
16 E, se faço o que não quero, reconheço que a lei é boa.
17 Kanɩn bɩrɛ kanan mʋ nɩɩ i du mʋ, man gyɛ mɛ gbaa‐gbaa mɛ ɩ waa atɔ waasa libi nɩmʋ, amaa alibi mʋ nɩɩ ɩ bʋ mɛ tɔ mʋ ɩ waa ɩmʋ.
17 Mas, então, não sou eu que o faço, mas o pecado que em mim habita.
18 Nɩɩ n nyi fɛɛ mɛ gbaa‐gbaa mɛ tɔ nɩɩ ɩ gyɛ mɛ kɩbaabʋtɔ dɩdaa mʋ, kʋtɔ danbɩrasa kʋ kɩ man bʋ mɛ tɔ. Ɩ gyɛ mɛ kɩpɩrɛ fɛɛ n waa adanbɩrasa, amaa n mɛɛ taalɛ n waa.
18 Eu sei que em mim, isto é, na minha carne, não habita o bem, porque o querer o bem está em mim, mas não sou capaz de efetuá-lo.
19 Adanbɩrasa mʋ nɩɩ n biti fɛɛ n waa mʋ, n mɛɛ waa ɩmʋ, amaa alibi mʋ nɩɩ n mee biti fɛɛ n waa mʋ, ɩmʋ nɩɩ n waa.
19 Não faço o bem que quereria, mas o mal que não quero.
20 Fɛɛ nɩɩ n kan waa kʋtɔ mʋ nɩɩ kɩ man gyɛ mi kebiti fɛɛ n waa mʋ, man gyɛ mɛ ɩ waa ɩmʋ kanɩn, amaa alibi mʋ nɩɩ ɩ bʋ mɛ tɔ mʋ, ɩmʋ ɩ waa kanɩn.
20 Ora, se faço o que não quero, já não sou eu que faço, mas sim o pecado que em mim habita.
21 N wu fɛɛ saŋa kʋmaa mʋ, kanɩn nɩɩ ɩ waa mɛ nɩn. Lɩɩ fɛɛ saŋa kʋmaa mʋ nɩɩ n biti fɛɛ n waa adanbɩrasa mʋ, alibi nɩɩ ɩ sʋla mɛ naa waa.
21 Encontro, pois, em mim esta lei: quando quero fazer o bem, o que se me depara é o mal.
22 Nɩɩ mɛ kɔkɔlɔ tɔ mʋ, n kɔɔlɛ Ɩbwaarɛ nbara mʋ kyula fɛɛ ɩmʋ nɩɩ n biti n buu.
22 Deleito-me na lei de Deus, no íntimo do meu ser.
23 Amaa n wu nbara kʋ maa bʋ mɛ tɔ ɩɩ waa kusun, nɩɩ ɩ kɔ yɛ Ɩbwaarɛ nbara mʋ nɩɩ n kɔɔlɛ kyula mɛ kɔkɔlɔ tɔ mʋ. Nbara nɩmʋ ɩ yɛgɛ nɩɩ alibi gyii mi kumu nɩɩ i loo mɛ n‐yɩɩ tɔ kpini.
23 Sinto, porém, nos meus membros outra lei, que luta contra a lei do meu espírito e me prende à lei do pecado, que está nos meus membros.
24 Mɛ awʋrʋfɔ wuya nɩmʋ! Anɩmʋ ii biti ɔ mɔlɩgɛ mɛ lɩɩ kayɩɩ‐wʋlɛ awaasa libi mʋ nɩɩ kɩɩ sʋ mɛ kii kpee lewu tɔ falɛ?
24 Homem infeliz que sou! Quem me livrará deste corpo que me acarreta a morte?...
25 N afwaala Ɩbwaarɛ fɛɛ ɔ bɔla anɛ‐Nyɩrɩpɛ Yesu Krisito sʋ mɔlɩgɛ mɛ.
25 Graças sejam dadas a Deus por Jesus Cristo, nosso Senhor! Assim, pois, de um lado, pelo meu espírito, sou submisso à lei de Deus; de outro lado, por minha carne, sou escravo da lei do pecado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.