Lucas 14
Ɩbwaarɛ Katɔwɛ Kyula Pʋpwɛ (NAW) vs ACF
1 Ɩ baa fɛɛ kakɛ fʋʋtɛsa kʋ nɩɩ Yesu kpee Farasii abi ɔbɩlɩsa kʋ ayɛ ɔ naa gyii, yɛgɛ bɛɛ pɛɛtɛ mʋ fɛɛ ee biti o nyita Gyiwu abi nbara mʋ.
1 Aconteceu num sábado que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Nɩɩ ɔnyɩn kʋ bʋ mu ansi tɔ tʋtɔ, ɛɛ lɔɔ kyankpan.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Nɩɩ Yesu taasɛ nbara akaapʋpʋ anyipu mʋ ba maa Farasii abi mʋ yɛ, “Ɔkpa dɛ fɛɛ a kyɛ ɔkʋ kakɛ fʋʋtɛsa akɛ abɛɛ a man kyɛ?”
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei, e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 Amaa ba man tɔwɛ sɛhn nɩɩ Yesu kɩtaa ɔnyɩn mʋ, kyɛ mʋ, nɩɩ ɔ yɛgɛ mʋ, nɩɩ ɔ natɛ.
4 Eles, porém, calaram-se. E, tomando-o, o curou e despediu.
5 Nɩɩ ɔ taasɛ bamʋ yɛ, “Fɛɛ nɩɩ fanɛ ɔkʋ sʋ kebii abɛɛ naatɛ‐nyɩnsa nɩɩ ɔ tɩyɛ kitiribo tɔ kakɛ fʋʋtɛsa akɛ mʋ, fʋ mɛɛ yɛ fʋ lɛɛ mʋ?”
5 E respondendo-lhes disse: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 Amaa ba man taalɛ lɛɛ ɩmʋ kɔnɔ.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isto.
7 Yesu maa wu fɛɛ asa mʋ nɩɩ ba tɩɩ bamʋ ogyikpa mʋ bɛɛ ŋmaarɛ ɩkyɩnakpa kparɛ‐kparɛ mʋ, nɩɩ ɔ bɔ bamʋ kɩŋasan nɩmʋ yɛ,
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 “Fɛɛ nɩɩ ɔkʋ kan tɩɩ fʋ mʋ kɩkyɩɩfɔ tɔ mʋ, man naa kyɩna ɔkyɩnakpa kparɛ, akʋtɔ fɛɛ ɔ tɩɩ ɔsa kparɛ mʋ nɩɩ ɔ bɩla ɔ kyɔ fʋ.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Kɛ ɔmʋ nɩɩ ɔ tɩɩ faa mʋ mʋ, ɔ ba tɔwɛ fʋ yɛ, ‘Taa fʋ kagya sa ɔnyɩn nɩmʋ.’ Tʋtɔ nɩɩ fii biti fʋ taa ipeeli naa kyɩna katɩn mʋ nɩɩ ɩ man sʋ bɛɛrɛɛ.
9 E, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 Amaa nɩɩ ɔkʋ kan tɩɩ fʋ mʋ, naa kyɩna katɩn mʋ nɩɩ kɩ man sʋ bɛɛrɛɛ, kɛ ɔ ba tɔwɛ fʋ yɛ, ‘Kyɛmɩnɛ, ba kyɩna kagya kparɛ sʋ nfɩɩ.’ Saŋa mʋ, fɩɩ nyɛ bɛɛrɛɛ lɩɩ fʋ tɔɔmaa ana mʋ nɩɩ ɔ da kɩbaa tɩɩ mʋ asɛ.
10 Mas, quando fores convidado, vai, e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 Lɩɩ fɛɛ ɔkʋmaa mʋ nɩɩ ɔ kʋsaa mʋ n‐yɩɩ sʋsʋ mʋ, Ɩbwaarɛ ii biti ɔ bɩya mʋ kasɛ, nɩɩ ɔkʋmaa mʋ nɩɩ ɔ bɩya mʋ n‐yɩɩ kasɛ mʋ, Ɩbwaarɛ ii biti ɔ kʋsaa mʋ sʋsʋ.”
11 Porquanto qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Tʋtɔ nɩɩ Yesu tɔwɛ ɔmʋ nɩɩ ɔ tɩɩ mʋ mʋ, mɔɔ yɛ, “Nɩɩ fʋ kan tɩɩ asa yɛ ba be gyii kakyʋwapɛ abɛɛ kalaatɩpwɛ agyitɔ mʋ, man kan waa fʋ tɩɩ fʋ kyɛmɩnɛ ana abɛɛ fʋ‐daa abɛɛ fʋ kʋʋpʋ ana abɛɛ afulee wuya ana mʋ nɩɩ ba tɛ tiri fʋ mʋ. Nɩɩ fʋ kan waa kanɩn mʋ, akʋtɔ fɛɛ bee biti ba tɩɩ fʋ gbaa fʋ ba bamʋ lɛɛ tɔ kɛ ɩ ka fʋ kʋkɔ.
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 Amaa nɩɩ fʋ kan dɩŋa kensi‐gyii agyitɔ mʋ, tɩɩ atiripu yɛ aboobi yɛ amʋgʋlɛ‐mʋgʋlɛ yɛ agyaatanapʋ,
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos,
14 kɛ fʋ nyɛ kusee, lɩɩ fɛɛ bamʋ ɩ mɛɛ taalɛ ka fʋ kʋkɔ. Nɩɩ Ɩbwaarɛ ii biti ɔ ka fʋ kʋkɔ saŋa mʋ nɩɩ akyɩrɛkyɩrɛpʋ bee biti ba kʋsʋ lɩɩ lewu tɔ mʋ.”
14 E serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado te será na ressurreição dos justos.
15 Nɩɩ bamʋ nɩɩ maa bamʋ ba tɛ bee gyii mʋ ɔkʋ maa nu asɩn mʋ, nɩɩ ɔ tɔwɛ Yesu yɛ, “Kusee ɩ gyɛ nyɩmɩsa mʋ nɩɩ ee biti o gyii Ɩbwaarɛ kuwura‐gyii mʋ tɔ.”
15 E, ouvindo isto, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no reino de Deus.
16 Nɩɩ Yesu lɛɛ mʋ kɔnɔ yɛ, “Ɔnyɩn kʋ ɩ dɩŋa kensi‐gyii agyitɔ nɩɩ ɔ tɩɩ asa damantɛ yɛ ba be gyii.
16 Porém, ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Saŋa mʋ maa fʋʋ fɛɛ ba be gyii mʋ, nɩɩ o sun mʋ kɩyaafɔlɛ yɛ ɔ naa tɔwɛ asa mʋ nɩɩ ɔ tɩɩ bamʋ mʋ yɛ, ba waa kʋtɔ kʋmaa lʋwɛ, ɩmʋ sʋ ba ba.
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 “Nɩɩ bamʋ kpini ba piili bɛɛ tɔwɛ asɩn bɛɛ lɛɛ bamʋ n‐yɩɩ. Ɔgyankpaapʋ mʋ yɛ, ‘N dan sɔɔ kasɛ nɩn, nɩɩ ɩ daaga fɛɛ n naa kɩɩ kɩmʋ, ɩmʋ sʋ n kʋlɛ fʋ nɩn n mɛɛ yɛ n taalɛ ba.’
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e importa ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 “Nɩɩ ɔkʋ mɔɔ yɛ, ‘N dan sɔɔ ɩnaatɛ‐nyɩnsa kudu nɩn, nɩɩ n dan kpee n naa taa bamʋ dɔɔ kɩɩ, ɩmʋ sʋ n mɛɛ yɛ n taalɛ ba.’
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 “Nɩɩ ɔkʋ mɔɔ bɩla yɛ, ‘N dan kili ɔkyɩɩ nɩn, n mɛɛ yɛ n taalɛ ba.’
20 E outro disse: Casei, e portanto não posso ir.
21 “Nɩɩ kɩyaafɔlɛ mʋ taa asɩn mʋ ba tɔwɛ mʋ‐nyɩrɩpɛ. Nɩɩ kɩkpaara wuya mʋ nyɛ agbʋ, nɩɩ ɔ sa mʋ kɩyaafɔlɛ mʋ kɔnɔ yɛ, ‘Bilen, kpee kadɛ mʋ tɔ agbenbi sʋ yɛ ɩkpa‐bi naa bɩya atiripu yɛ aboobi yɛ agyaatanapʋ yɛ amʋgʋlɛ‐mʋgʋlɛ wuya ana.’
21 E, voltando aquele servo, anunciou estas coisas ao seu senhor. Então o pai de família, indignado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e bairros da cidade, e traze aqui os pobres, e aleijados, e mancos e cegos.
22 “Ɩ man kyɛɛrɛɛ nɩɩ kɩyaafɔlɛ mʋ ba tɔwɛ mʋ yɛ, ‘Ɔnyɩrɩpɛ n waa fɛɛ kanan mʋ nɩɩ fʋ sa kɔnɔ mʋ, amaa ɩkyɩnakpa san ɩ bʋ tɔ.’
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste; e ainda há lugar.
23 “Nɩɩ ɔnyɩrɩpɛ mʋ bwii tɔwɛ mʋ kɩyaafɔlɛ yɛ, ‘Kpe ɩkpa mʋ nɩɩ ii kpee ndɛ sʋ, yɛ ndɔɔ ana tɔ, kɛ fʋ yɛgɛ ba ba kɛ mɛ kɩkpaara kɩ bɔla.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e força-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 N tɔwɛ fanɛ fɛɛ, asa mʋ nɩɩ n tɩɩ bamʋ Sososi mʋ ɔkʋ mɛɛ yɛ ɔ daa mɛ kensi‐gyii agyitɔ mʋ kɩɩ.’ ”
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Yesu maa kʋbʋ damantɛ kʋkʋ ba maa naa mʋ, nɩɩ o biliŋi tɔwɛ bamʋ yɛ,
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 “Nɩɩ ɔkʋ kan ɛɛ ba mɛ asɛ, nɩɩ o mee biti mɛ ɔ kyɔ mʋ‐sɛ yɛ mu‐nyi, mʋ‐ka yɛ mu‐bii ana, mʋ‐daa ana yɛ mu‐supu ana, apɩɩkyɩɩ yɛ apɩɩnyɩn, halɩɩ mʋ gbaa‐gbaa mʋ nkpa dee, ɔ mɛɛ taalɛ waa mɛ obuupu.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Nɩɩ ɔkʋmaa mʋ nɩɩ ɔ mɛɛ sʋla mu oyu laasa, kɛ o buu mɛ mʋ, ɔ mɛɛ taalɛ waa mɛ obuupu.
27 E qualquer que não levar a sua cruz, e não vier após mim, não pode ser meu discípulo.
28 “Fɛɛ nɩɩ fanɛ ɔkʋ ii biti ɔ pɔyɩ kɩkpaara lala mʋ, nɛnɛ nɩɩ ɛɛ waa? Pɔyɩ kɛ o piili mʋ ɔ mɛɛ gyankpaa kɩɩ mu afulee mʋ nɩɩ ee biti ɔ taa pɔyɩ, kɛ o wu fɛɛ mu afulee mʋ ii biti ɩ fʋʋ kɩpɔyɩ mʋ abɛɛ ɩ mɛɛ yɛ ɩ fʋʋ?
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos, para ver se tem com que a acabar?
29 Nɩɩ akʋtɔ ee piili ɔpɔrɛ gyankpaasa, nɩɩ ɔ man taalɛ lʋwɛ mʋ, ɔkʋmaa mʋ nɩɩ o wu kɩmʋ mʋ, ee biti ɔ ŋmasɛ mʋ yɛ,
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 ‘Odunwura nɩmʋ piili kɩkpaara kɩpɔyɩ amaa ɔ man taalɛ pɔyɩ lʋwɛ.’
30 Dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 “Abɛɛ owura mɔɔ, nɩɩ maa owura kʋ bee biti ba ba kɔ, nɩɩ ɔ mɛɛ kyɩna kɩɩ tɔ yɛ ɛ taalɛ taa mʋ anaakɔpʋ ngbɩn kudu naa gyaŋa owura banban mʋ maa mʋ anaakɔpʋ ngbɩn adʋnyɔ?
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Nɩɩ ɔ mɛɛ taalɛ kɔ yɛ mʋ mʋ, ee biti ɔ lɛɛ asa sun ɔbanban mʋ asɛ saŋa mʋ nɩɩ ɔ san ɔ bʋ kata‐kata, kɛ ɔ taasɛ kanan mʋ nɩɩ ba waa kɛ keyuula kɩ ba bamʋ nsana.
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Kanɩn ɔkpa kʋlʋn maŋa sʋ, ɔkʋmaa mʋ nɩɩ ɔ man yɛgɛ kʋtɔ kʋmaa mʋ nɩɩ ɔ sʋ mʋ, ɔ mɛɛ taalɛ waa mɛ obuupu.
33 Assim, pois, qualquer de vós, que não renuncia a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 “Nfɔlɛ ɩ bʋrɔn, amaa nɩɩ nfɔlɛ ɔkɔn kan lʋwɛ mʋ, mɩnɛ kʋtɔ nɩɩ bee biti ba taalɛ taa waa kɛ ɩ bɩla ɩ waa ɔkɔn?
34 Bom é o sal; mas, se o sal degenerar, com que se há de salgar?
35 Ɩ man sʋ kyaarɛ sa kʋtɔ kʋ kɩlɔŋɔ, amɔɔ bɛɛ taa kyɛɛgɛ fɔyɩ. Ɔkʋmaa mʋ nɩɩ ɔ sʋ asʋ mʋ, o nu.”
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.