2 Coríntios 12
Ɩbwaarɛ Katɔwɛ Kyula Pʋpwɛ (NAW) vs VC
1 Ɩ dagaa n maa kyaga sʋ kaapʋ mɛ n‐yɩɩ. Halɩɩ ɩ maa man sʋ tɔnɔ gbaa mʋ, nbɩɩnbɩɩ bɩrɛ n biti n tɔwɛ atɔ mʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ yɛgɛ nɩɩ n wu fɛɛ idee, yɛ asɩnlɛɛ kaapʋsa mʋ nɩɩ ɔ taa sa mɛ.
1 Importa que me glorie? Na verdade, não convém! Passarei, entretanto, às visões e revelações do Senhor.
2 Ɔnyɩn kʋ kyɩna ɔ bʋ tɔ, nɩɩ ɔ gyɛ Krisito obuupu. Nsu kudu ana ndee nɩɩ Ɩbwaarɛ taa mʋ kpee sʋsʋ sasapʋ mʋ tɔ. N man nyi yɛ ɩnɩmʋ ɩ waa kanɩn nɩn kesintin, abɛɛ ansi sʋ atɔ nɩɩ o wu fɛɛ idee, amɔɔ Ɩbwaarɛ nkʋn i nyi.
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos foi arrebatado até o terceiro céu. Se foi no corpo, não sei. Se fora do corpo, também não sei; Deus o sabe.
3 N bwii n tɔwɛ yɛ, ɔnyɩn nɩmʋ mʋ kayɩɩ‐wʋlɛ kpini nɩɩ ɩ taa kpee sʋsʋ nɩn o, mʋ kala nkʋn nɩɩ ɩ taa kpee nɩn o, n man nyi, amɔɔ Ɩbwaarɛ nkʋn i nyi.
3 E sei que esse homem - se no corpo ou se fora do corpo, não sei; Deus o sabe -
4 Amaa Ɩbwaarɛ maa taa mʋ kpee paradise mʋ, o nu asɩn mʋ nɩɩ ba mɛɛ taalɛ tɔwɛ, yɛ ɩmʋ nɩɩ nyɩmɩsa man sʋ ɔkpa yɛ ɔ tɔwɛ.
4 foi arrebatado ao paraíso e lá ouviu palavras inefáveis, que não é permitido a um homem repetir.
5 Ɩmʋ sʋ nɩɩ n biti n kaapʋ mɛ n‐yɩɩ mʋ, kʋtɔ mʋ nɩɩ kɩ ba ɔnyɩn nɩmʋ sʋ nɩɩ n biti n kaapʋ n‐yɩɩ. N mɛɛ yɛ n kaapʋ mɛ n‐yɩɩ lɩɩ mɛ n‐yɩɩ sʋ, amɔɔ mɛ kapɔɔsɛ sʋ nkʋn.
5 Desse homem eu me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, a não ser das minhas fraquezas.
6 Halɩɩ nɩɩ n kan n kaapʋ mɛ n‐yɩɩ gbaa mʋ, n mɛɛ yɛ n waa omelensipu. Lɩɩ fɛɛ ɩmʋ nɩɩ n tɔwɛ mʋ ɩ gyɛ kesintin. Amaa n lɛɛ mɛ n‐yɩɩ lɩɩ n‐yɩɩ kɩkaapʋ tɔ, kɛ ɔkʋ ɔ man nyɛ kaala mɛ kyʋn kʋtɔ mʋ nɩɩ o wu mɛ maa waa sʋ, abɛɛ ɩmʋ nɩɩ n tɔwɛ sʋ.
6 Pois, ainda que me quisesse gloriar, não seria insensato, porque diria a verdade. Mas abstenho-me, para que ninguém me tenha em conta de mais do que vê em mim ou ouve dizer de mim.
7 Kanan mʋ nɩɩ ɩ waa kɛ n man taa Ɩbwaarɛ kɩlɛɛkaapʋ damantɛ mʋ nɩɩ ɔ taa sa mɛ mʋ waa n‐yɩɩ alala‐sɩn sʋ mʋ, ɔ yɛgɛ nɩɩ Sɩtaanɛ sun kʋlɔ‐libi kʋ waa mɛ n‐yɩɩ tɔ fɛɛ owii, nɩɩ kii yii mɛ. Nɩɩ kʋlɔ kɩɩ nyanla mɛ, nɩɩ kii tii mɛ ɔkpa, kɛ n man nyɛ n waa mɛ n‐yɩɩ alala‐sɩn tɔ.
7 Demais, para que a grandeza das revelações não me levasse ao orgulho, foi-me dado um espinho na carne, um anjo de Satanás para me esbofetear e me livrar do perigo da vaidade.
8 N kʋlɛ Ɔnyɩrɩpɛ Yesu ɩlɩɩ ɩsa fɛɛ ɔ lɛɛ ɩmʋ lɩɩ mɛ sʋ.
8 Três vezes roguei ao Senhor que o apartasse de mim.
9 Amaa ɔ lɛɛ mɛ kɔnɔ yɛ, “Mɛ kabwaala mʋ nɩɩ n sʋ sa fʋ mʋ, ɩ kʋkwɛ fʋ. Lɩɩ fɛɛ fʋ kɩpɔɔsɛ mʋ tɔ nɩɩ mɛ ɔlʋn mʋ ɩɩ lɩɩ ifuli.” Ɩmʋ sʋ n biti n kaapʋ mɛ n‐yɩɩ kensi‐gyii tɔ gaa lɩɩ mɛ kɩpɔɔsɛ tɔ, kɛ Krisito ɔlʋn mʋ kɩ ba bun mɛ sʋ.
9 Mas ele me disse: Basta-te minha graça, porque é na fraqueza que se revela totalmente a minha força. Portanto, prefiro gloriar-me das minhas fraquezas, para que habite em mim a força de Cristo.
10 Ɩmʋ sʋ lɩɩ Krisito sʋ mʋ, mi ansi i gyii lɩɩ mɛ kɩpɔɔsɛ tɔ, yɛ asebi tɔ, yɛ kayɩɩ kɩtaa tɔ, yɛ kanyanla tɔ, yɛ awʋrʋfɔ tɔ. Lɩɩ fɛɛ saŋa mʋ nɩɩ n pɔɔ mʋ, saŋa maa nɩɩ n sʋ ɔlʋn.
10 Eis por que sinto alegria nas fraquezas, nas afrontas, nas necessidades, nas perseguições, no profundo desgosto sofrido por amor de Cristo. Porque quando me sinto fraco, então é que sou forte.
11 N waa fɛɛ omelensipu, amaa fanɛ i nin mɛ nɩɩ n waa kanɩn. Naafɔɔ fanɛ ɩ dagaa fan maa lɛɛ kanan mʋ nɩɩ n du mʋ kaapʋ. Lɩɩ fɛɛ halɩɩ n maa man gyɛ sɛhn gbaa mʋ, bamʋ nɩɩ bɛɛ waa bamʋ n‐yɩɩ yɛ ba gyɛ “Krisito asunpu kparɛ” ba man kyɔ mɛ pii falɛ gbaa.
11 Tenho-me tornado insensato! Vós a isso me obrigastes. Vós é que deveríeis fazer o meu elogio, visto que em nada fui inferior a esses eminentes apóstolos, se bem que nada sou.
12 Nɩɩ atɔ mʋ nɩɩ ɩɩ lɛɛ ɩɩ kaapʋ fɛɛ n gyɛ Krisito osunpu mʋ ɩ gyɛ yɛ, n nyɛ kɔkɔlɔ yɩlɛ tɔ, nɩɩ ɩ yɛgɛ nɩɩ Ɩbwaarɛ n waa ɩsɩnkaala yɛ adangana yɛ asɩn kyinkyinsa fanɛ asɛ.
12 Os sinais distintivos do verdadeiro apóstolo se realizaram em vosso meio através de uma paciência a toda prova, de sinais, prodígios e milagres.
13 Mɩnɛ atɔ nɩɩ Krisito kʋbʋ‐kʋbʋ asansa mʋ ba nyɛ nɩɩ fanɛ bɩrɛ fan man nyɛ? Amɔɔ afulee asɩn nɩɩ n man taa ba sʋla fanɛ. Nɩɩ ɩ gyɛ kanɩn bɩrɛ fan taa mɛ alibi kɛɛ mɛ.
13 Em que fostes inferiores às outras igrejas, senão no fato de que a vós não vos fui pesado? Relevai-me esta injúria!...
14 Nbɩɩnbɩɩ n kʋʋla lʋwɛ n ba bɔɔ fanɛ sʋ ɩlɩɩ sasapʋ. Nɩɩ mee biti fɛɛ n maa biliŋi kasʋla sa fanɛ, lɩɩ fɛɛ man gyɛ fanɛ atɔ nɩɩ n biti, fanɛ gbaa‐gbaa nɩɩ n biti. Nɩɩ man gyɛ nbii ii biti atɔ bɛɛ yɩla bamʋ akʋʋgɛpʋ, amɔɔ akʋʋgɛpʋ ii biti bɛɛ yɩla bamʋ‐bii ana.
14 Eis que estou pronto a ir ter convosco pela terceira vez. Não vos serei oneroso, porque não busco os vossos bens, mas sim a vós mesmos. Com efeito, não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Ɩmʋ sʋ n biti n kpɩnɛ kɛ n nyita mɛ kʋtɔ kʋmaa fanɛ sʋ, kɛ n taa mɛ n‐yɩɩ gbaa tii sʋ. Fɛɛ n maa sʋ kebiti lala falɛ sa fanɛ mʋ, fen biti fan nyɛ kebiti pii sa mɛ nɩn?
15 De mui boa vontade darei o que é meu, e me darei a mim mesmo pelas vossas almas, ainda que, amando-vos mais, seja menos amado por vós.
16 N nyi fan maa kɔɔlɛ kyula fɛɛ n man biliŋi kasʋla fanɛ sʋ. Amaa akʋ bɛɛ tɔwɛ yɛ n taa mɛ kanyaasɩn ɔkpa sʋ n nyɛ fanɛ.
16 Mas seja! Não vos fui pesado. Como, porém, sou esperto, apanhei-vos pela astúcia...
17 Nɛnɛ sʋ? Asa mʋ nɩɩ n sun bamʋ fanɛ asɛ mʋ, n bɔla bamʋ sʋ gyii fanɛ nɩn abɛɛ?
17 Acaso tirei proveito de vós por meio de algum daqueles que vos enviei?
18 Mɛ ɩ kʋlɛ Titusi yɛ o kpee fanɛ asɛ, nɩɩ n sun anɛ bɩrɩsa kʋ yɛ o buu mʋ kpee. Abɛɛ fɛn fɛ nfɛɛrɛ yɛ Titusi ba pɩna fanɛ gyii nɩn? Man gyɛ nfɛɛrɛ kʋlʋn yɛ ɔkpa kʋlʋn sʋ nɩɩ anaa mʋ an naa?
18 Roguei a Tito, e com ele enviei um irmão que conheceis. Por acaso tirou Tito de vós alguma coisa? Não andamos nós com o mesmo espírito, sobre as mesmas pegadas?
19 Akʋtɔ fen fɛ nfɛɛrɛ nɩn fɛɛ an tɔwɛ an lɛɛ anɛ kɔnɔ nɩn. Ayee! Man gyɛ kanɩn nɩn. Amaa an tɔwɛ nɩn fɛɛ kanan mʋ nɩɩ Krisito ii biti fɛɛ a tɔwɛ Ɩbwaarɛ asɛ mʋ. Mɛ kyɛmɩnɛ ana danbɩrasa, kʋtɔ kʋmaa mʋ nɩɩ an waa mʋ, an waa nɩn kanan mʋ nɩɩ ɩ kyɛ fanɛ tɔ.
19 Já há muito pensais que nos justificamos diante de vós. Perante Deus, em Cristo, é que nós falamos; mas tudo isto, meus caríssimos, para vossa edificação.
20 Ɩ sʋ mɛ kufuu fɛɛ n kan ba fanɛ asɛ mʋ, n mɛɛ yɛ n ba wu fanɛ fɛɛ kanan mʋ nɩɩ n biti fɛɛ n ba wu fanɛ mʋ, nɩɩ fanɛ gbaa fɛn mɛɛ yɛ fen wu mɛ kanan mʋ nɩɩ fen biti fan wu mɛ mʋ. Ɩ sʋ mɛ kufuu fɛɛ n biti n ba wu nluu yɛ kayɩɩ‐basa yɛ agbʋ lala yɛ kigyi‐lɛɛ yɛ asa kɩsaalɛ yɛ asa asɩn kɩtɔwɛ yɛ alala‐sɩn yɛ nbarɩgɛ tɔ mʋ, ɩ maa bʋ fanɛ tɔ.
20 Temo que, quando for, não vos ache quais eu quisera, e que vós me acheis qual não quereríeis. Receio encontrar entre vós contendas, invejas, rixas, dissensões, calúnias, murmurações, arrogâncias e desordens.
21 Ɩ sʋ mɛ kufuu fɛɛ nɩɩ n kan bwii ba fanɛ asɛ mʋ, mɛ Ɩbwaarɛ ii biti ɔ bɩya mɛ kasɛ fanɛ ansi tɔ, kɛ mɛ kɔkɔlɔ ki nyita mɛ lɩɩ asa gaalaagaa mʋ nɩɩ ba wʋla waa alibi, nɩɩ ba man kyɛɛgɛ bamʋ nfɛɛrɛ lɩɩ kayɩɩ‐wʋlɛ ineesi, yɛ kakyɩɩ yɛ kanyɩn biti kɩgyagaa, yɛ agyaga‐sɩn kʋmaa mʋ nɩɩ i tii sʋ mʋ.
21 Receio que à minha chegada entre vós Deus me humilhe ainda a vosso respeito; e tenha de chorar por muitos daqueles que pecaram e não fizeram penitência da impureza, fornicação e dissolução que cometeram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.