Lucas 16
Ja øgyajpxy ja ømyadya̱ʼa̱ky midi xukpa̱a̱jtɨmp ja nɨtsoʼokʼajtɨn (MXPNT) vs NAA
1 Ñayɨñɨma̱a̱y ja Jesús ja pyabøjkpɨtøjk:
1 Jesus disse também aos seus discípulos:
2 Wɨnets ja wɨndsøn tnajtswa̱ꞌwɨyɨɨꞌñ ja tyumbɨ jøts ja tnɨma̱a̱y: “¿Janch ɨdøꞌøn ku døꞌøn jadeꞌen myiknɨmadya̱ꞌa̱ky ti øts jadeꞌen nnɨmadøøpy? Køya̱jkøjxnɨ mdunk, kaꞌ me nꞌukyiktumbɨꞌejxꞌejtnɨt.”
2 Então, chamando-o, lhe disse: “Que é isto que ouço a seu respeito? Preste contas da sua administração, porque você não pode mais ser o meu administrador.”
3 Jøts ja tumbɨꞌejxꞌejtpɨ yjanchmaañɨ yjanchta̱jnɨ, yɨdeꞌen ja køꞌøm ñawya̱ꞌa̱ñɨ: “¿Tits ø nduꞌump, ejx øts yɨdeꞌen nwɨndsøn xkaꞌukyiktunwa̱nɨ? Kaꞌats ø nꞌukmajada̱knɨ øyɨk øts ɨdøꞌøn nyuꞌut nduꞌunt, tsøꞌødyumɨpts øts ku øts ɨnet njayiklɨmunsɨmujkmɨt.”
3 — O administrador, então, se pôs a pensar: “Que farei, agora que estou sendo demitido pelo meu patrão? Trabalhar na terra, não posso. De mendigar, tenho vergonha.
4 Xjats ja tya̱bya̱a̱jty jøts ja wya̱a̱ñ: “Tø ø nnɨja̱wɨ sudso ø nda̱bya̱a̱tt, sudso øts pøngapøn xkupøkt tyøjkjøtpy ku øts yø ndunk wyɨnaty tø yikpøjknɨ.”
4 Já sei o que vou fazer, para que, quando for demitido, as pessoas me recebam em suas casas.”
5 Wɨnets ja tuꞌuk jaty tnajtswa̱ꞌwɨyɨɨꞌñ pøn jaty ja wyɨndsøn wyɨnaty mɨyojꞌa̱jtɨp. Jøts ja yjawyeembɨ ja tyiktɨɨy: “¿Wɨneꞌen øts nwɨndsøn xmɨyojꞌa̱jtɨ?”
5 — Tendo chamado cada um dos devedores do seu patrão, perguntou ao primeiro: “Quanto você deve ao meu patrão?”
6 Jøts ja yꞌadsøøy jøts ja wya̱a̱ñ: “Magøꞌpxy ta̱mbɨ øts aceite ja ndamɨyojꞌaty.” Wɨnets ja tumbɨꞌejxꞌejtpɨ wya̱a̱ñ: “Ɨxya̱ ja ñɨnøky; peꞌtpy ɨxa̱ꞌa̱k jøts xjaadyɨga̱tst, wɨxijkxmya̱jk ta̱mbɨ jaꞌayɨ xpɨkta̱ꞌa̱kt.”
6 Ele respondeu: “Cem barris de azeite.” Então o administrador disse: “Pegue a sua conta, sente-se depressa e escreva cinquenta.”
7 Jøts yjaduꞌukpɨ ja tnɨma̱a̱y: “Jøts mets, ¿wɨneꞌen mets ja xmɨyojꞌaty?” Jøts ja ñɨma̱a̱jyøø: “Magøꞌpxy kyunchɨ ariin.” Xjats ja tnɨma̱a̱y: “Ɨxya̱ ja ñɨnøky midi ojts xja̱ꞌa̱y; wants tkajtswijchɨm jøts maktaꞌpxy kyunchɨ nbɨkta̱a̱jkɨn.”
7 Depois, perguntou a outro: “E você, quanto deve?” Ele respondeu: “Cem sacos de trigo.” O administrador lhe disse: “Pegue a sua conta e escreva oitenta.”
8 Jøts ɨdøꞌøn ja wɨndsøn tjanchnɨja̱ꞌwɨyɨɨꞌñ jøts kudam ja tyumbɨꞌejxꞌejtpɨ yikxon o ti tnɨwɨnmayɨ ku døꞌøn o ti ttuñ. Jadeꞌeñɨmts yiknɨja̱wɨdɨ pøn jaty Dios yjaꞌ tkababøjkɨdɨp, yikxon ja neꞌegɨ tyimyikuya̱tɨ ja tya̱a̱y ya̱m nɨgɨdi jadeꞌen wyɨnma̱a̱ꞌnbya̱a̱ttɨ pøn Dios jaꞌa̱jtɨdɨp.
8 E o patrão elogiou o administrador infiel por sua esperteza. Porque os filhos do mundo são mais espertos na sua própria geração do que os filhos da luz.
9 ’Ka̱jpxwejɨn øts ɨdøꞌøn nyajkpy jøts kidi mbɨkta̱ꞌa̱ky nugo xꞌa̱mnɨpøjkpattɨ xtsaañɨpøjkpattɨ; pønɨ jam mbɨkta̱ꞌa̱ktyɨ, yikxon xyiktunkpa̱a̱ttɨt, øy yøꞌ kaꞌ kyaꞌøyɨ. Ku ya̱a̱yɨ, xabudøkɨdɨt o pøn, nugo ku xnɨja̱wɨdɨ tigøjxp ɨdøꞌøn ja jadeꞌen xundɨ. Øy ja yjakixy, wa̱ꞌa̱tsts meets ja xnɨja̱wɨ jøts ku meets mꞌanmɨja̱ꞌwɨn yikupøkt jap tsa̱jpjøtpy.
9 — E eu recomendo a vocês: usem a riqueza injusta para fazer amigos, para que, quando a riqueza faltar, vocês sejam recebidos nos tabernáculos eternos.
10 ’Pøn øyja̱a̱ꞌyꞌa̱jtp, øyja̱a̱ꞌyꞌa̱jtpɨmpts ja øy ma̱, wan o ti tmayɨ tkamayɨ nayɨdeꞌents ja øy yikxon tyiktunkpa̱a̱ty; pønts kidyimꞌøyja̱a̱ꞌyꞌa̱jtpɨm, jadeꞌeñɨmts ja øy ma̱, nayɨdeꞌen ja kaꞌap tyikꞌødyunkpa̱a̱ty ja pyɨkta̱ꞌa̱ky øy ja wɨneꞌen myayɨ kyamayɨ.
10 — Quem é fiel no pouco também é fiel no muito; e quem é injusto no pouco também é injusto no muito.
11 Pønɨ kaꞌats yikxon xyiktunkpa̱a̱ttɨ ja mmeeñ ja mbɨkta̱ꞌa̱ktyɨ sa̱ pya̱a̱tꞌatyɨ, ¿ti sudsots meets Dios yjaꞌ mja̱a̱kmoꞌojɨyɨt midi ja ya̱kwampy?
11 Portanto, se vocês não forem fiéis na aplicação da riqueza injusta, quem lhes confiará a verdadeira riqueza?
12 Pønɨ kaꞌ meets mmɨguꞌuk yjaꞌ xwɨngudsøꞌjkɨyɨ, ¿pønts meets ja mjaꞌ jadeꞌen xijy tsøꞌøgɨyɨp, pøn meets ja xijy mmoꞌowa̱jnɨp o meets ja xjakøꞌømjaꞌajɨ?
12 Se vocês não são fiéis na aplicação do que é dos outros, quem lhes dará o que é de vocês?
13 ’Kaꞌ pøn tumbɨ namajtsk wyɨndsøn tmɨduñ; ku ja jadeꞌen ttuꞌunt, tuꞌukts ja pyɨdsøꞌømt pøn ja wyɨnja̱wɨp jøts ja yjaduꞌukpɨ tkawɨnja̱wɨt, tuꞌuk tꞌømyɨduꞌunt jøts jaduꞌuk tkaꞌømyɨduꞌunt. Jadeꞌents kaꞌ yꞌøyɨ ku Dios yikmɨduñ, ɨxya̱ptamts meeñ nayɨdeꞌen myøjtøjkyɨmɨ. Paty kaꞌ yꞌøyɨ adsow aduuk, tuꞌugyɨ Dios nꞌajotꞌa̱jtɨn.
13 Nenhum servo pode servir a dois senhores; porque irá odiar um e amar o outro ou irá se dedicar a um e desprezar o outro. Vocês não podem servir a Deus e à riqueza.
14 Tyimyjadeꞌents ɨdøꞌøn ja fariseotøjk yja̱a̱ꞌyꞌa̱ttɨ, ja meeñ ja yjanchmøjmɨguꞌukꞌa̱jttɨp, ɨxamts ɨdøꞌøn ja wyɨnaty jadeꞌen pyatmadowdɨ jøts ja jam tjanchpaga̱jpxtɨ ja Jesús.
14 Os fariseus, que eram avarentos, ouviam tudo isto e zombavam de Jesus.
15 Wɨnets ja Jesús wya̱a̱ñ jøts ja tnɨma̱a̱y:
15 Mas Jesus lhes disse:
16 ’Ku ja Juan Bautista ya̱ myiiñ, jaayɨp ja kugajpxtyøjk ja yꞌa̱a̱w yꞌayuujk yꞌadujktøø. Nay jaaba̱a̱t ja Moisés kyutujk kyaꞌpxy sa̱ Dios ja wyɨnaty tø myøꞌøyɨ. Jøts nay jatyɨ choꞌonda̱ꞌa̱ky ja Dios yꞌøgyajpxy yꞌøyꞌayuujk, yiknɨgajpxy yiknɨmadya̱ꞌa̱ky ja kyutujk midi ja tyanɨtanaapy yja̱a̱ꞌy, xjats jadeꞌen kuwa̱nɨ o pøn tjanchjadatøkɨwya̱ꞌa̱ñ jaꞌabɨ kutujk.
16 — A Lei e os Profetas duraram até João; desde esse tempo o evangelho do Reino de Deus vem sendo anunciado, e todos se esforçam para entrar nele.
17 ’Kuwa̱nɨ døꞌøn jadeꞌen yja̱tt kyubatt sa̱ Dios kyutujk wya̱ꞌa̱ñ, nɨjuunɨ ja jadeꞌeñɨ kyakixy kyanaxy pø neꞌegɨ køjxp na̱jxp na̱a̱jx tsa̱jp jøts nɨwɨneꞌenɨn kyagudɨgøy ja kyutujk.
17 E é mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til sequer da Lei.
18 ’Ku pøn tmajtstuꞌuty ñɨdøꞌøxy uk ja tøꞌøxy tmajtstuꞌuty ñɨya̱a̱ꞌy, jaꞌats ɨdøꞌøn møj pøky; uk kuts pøn ya̱a̱ꞌdyøjk tmøøtꞌamajtskɨ ja tøꞌøxy midi tø yikmajtstuꞌuty, møj pøkyts ja nayɨdeꞌen.
18 — Quem repudiar a sua mulher e casar com outra comete adultério; e aquele que casa com a mulher repudiada pelo marido também comete adultério.
19 ’Tuꞌuk ɨdøꞌøn ja ja̱a̱ꞌy janch kumeeñ, janch xøxy piky ɨdøꞌøn jaꞌ, tum ja yꞌøybɨ ja yikpejtpy jøts ɨdøꞌøn ja xyumɨxøduñ jabom jabom, pɨjy xuugyɨn tpɨkta̱ꞌa̱ky ja xyox.
19 — Ora, havia certo homem rico que se vestia de púrpura e de linho finíssimo e que se alegrava todos os dias com grande ostentação.
20 Jamts ɨdøꞌøn ja̱a̱ꞌy jaduꞌukmɨ pøn txøøwꞌa̱jtp Lázaro, janch ayoop janch pøktsoop jaꞌ jøts janch amuum puꞌuts jaꞌ, kaꞌap ja myøjkɨ jøts ɨdøꞌøn ja jam xyumɨꞌɨxa̱ꞌa̱ky jam kumeeñ ja̱a̱ꞌy tyøkꞌagøꞌøm, jam ja kyuꞌuxnayꞌity.
20 Havia também certo mendigo, chamado Lázaro, coberto de feridas, que ficava deitado à porta da casa do rico.
21 Tsojk kaagyixyɨm ja tjaꞌijxy ja kaaky abuꞌxk midi jam kumeeñ ja̱a̱ꞌy kyaabyajt patkøꞌøm najtska̱ꞌjɨp; jøts ɨdøꞌøn uk ja jam yjanchnɨmiñɨyɨ jøts ja twɨweedyɨ ja pyuꞌuts.
21 Ele desejava alimentar-se das migalhas que caíam da mesa do rico, e até os cães vinham lamber-lhe as feridas.
22 Jøtsnɨm ɨdøꞌøn ja ayoobɨ yꞌøꞌjky, wɨnets ja ojts yiknijkxyɨ tsa̱jpjøtpy ja a̱nkɨlɨstøjk ma̱ ja Abraham jap. Jøts ja kumeeñ ja̱a̱ꞌy nayɨdeꞌen yꞌooꞌknɨma̱a̱, ojts ja ña̱xøkɨ.
22 E aconteceu que o mendigo morreu e foi levado pelos anjos para junto de Abraão. Morreu também o rico e foi sepultado.
23 Kuts ɨdøꞌøn ja jap ayoda̱a̱jkjøtpy tjaꞌejxnɨ jøts kudam ja Abraham jam jagam møøt ja Lázaro.
23 — No inferno, estando em tormentos, o rico levantou os olhos e viu ao longe Abraão, e Lázaro junto dele.
24 Wɨnets ja møkꞌampy wya̱a̱ñ: “Teety Abraham, ayoꞌejxk øts, kax yø Lázaro, wan tmiñ, wan yø kyøꞌ tyikxøøky jøts øts yø ndoojts xuktaxujxɨt; janch møk øts ya̱p jønjøtpy nꞌayøy.”
24 Então, gritando, disse: “Pai Abraão, tenha misericórdia de mim! E mande que Lázaro molhe a ponta do dedo em água e me refresque a língua, porque estou atormentado neste fogo.”
25 Jøts ja Abraham ja ñɨma̱a̱jyøø: “Jaꞌ uꞌnk mja̱ꞌmyatsp, tøxɨ me xaxøñ ku me tø mꞌatsøønɨ mꞌatstanɨ, kaꞌ mets jadeꞌen mjaty sa̱ yø Lázaro tø yꞌatsꞌayøyɨn, wants yø taxonɨ jøts me mꞌukꞌayoomɨt.
25 Mas Abraão disse: “Filho, lembre-se de que você recebeu os seus bens durante a sua vida, enquanto Lázaro só teve males. Agora, porém, ele está consolado aqui, enquanto você está em tormentos.
26 Jøts ti tits nnɨdyuꞌunɨm, abikyxɨ meets jamɨ, abikyts øøts ya̱mɨ; ma̱ pøn yꞌukna̱xt øy ya̱m pøn yjamenwa̱ꞌa̱ñ nɨduꞌugɨn, uk øyts jam pøn yjanøjkxwa̱mɨ, nɨsudsoꞌampyts pøn kyamajada̱ꞌa̱ky.”
26 E, além de tudo, há um grande abismo entre nós e vocês, de modo que os que querem passar daqui até vocês não podem, nem os de lá passar para cá.”
27 Wɨnets ja kumeeñ ja̱a̱ꞌy wya̱a̱ñ: “Tixɨ teety Abraham, pønɨ jadeꞌen tunts mayꞌa̱jt jøts yø Lázaro xkaxt jam ndeety tyøjkwɨndum,
27 Então o rico disse: “Pai, eu peço que mande Lázaro à minha casa paterna,
28 ja̱a̱k jam øts nmɨguꞌuk ja nɨmagoxk, jøts tꞌatstukmadoꞌot jøts kidi ya̱ nayɨdeꞌen myendɨ ayoobɨ ya̱ ayoda̱a̱jkjøøjty.”
28 porque tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de que não venham também para este lugar de tormento.”
29 Jøts ja Abraham wya̱a̱ñ, yɨdeꞌen ja tnɨma̱a̱y: “Jøts timts ja wya̱ꞌa̱nt midi ja Moisés yja̱a̱ꞌy midi ja Dios kyugajpxtyøjk tø tnɨga̱jpxtɨ. ¡Ti wan ja jam tnɨja̱wɨdɨ pønɨ myøjpɨkta̱ktɨp!”
29 Abraão respondeu: “Eles têm Moisés e os Profetas; ouçam-nos.”
30 Jøts ja kumeeñ ja̱a̱ꞌy yꞌadsøøy: “Janch ja jadeꞌen teety Abraham jaꞌ, yjayiktɨga̱tstɨbɨk chɨna̱a̱ꞌyɨn ja yꞌijtyɨ ku ja pøn jam jujky ñɨnøjkxɨdɨt pøn tø yꞌooꞌknɨdɨ.”
30 Mas ele insistiu: “Não, pai Abraão; se alguém dentre os mortos for até lá, eles irão se arrepender.”
31 Jøts ja Abraham ñɨɨmy: “Tixɨ pønɨ kaꞌ ja tkupøjktɨ midi ja Moisés yja̱a̱y jøts sa̱ jaty ja Dios kyugajpxy wya̱ndøø, ¿ti jaꞌats ja yja̱a̱kjanchja̱wɨdɨp øy ooꞌkpɨ ja jujky yjanɨnijkxyɨdɨ?”
31 Abraão, porém, lhe respondeu: “Se não ouvem Moisés e os Profetas, também não se deixarão convencer, mesmo que ressuscite alguém dentre os mortos.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.