Lucas 16

Ja øgyajpxy ja ømyadya̱ʼa̱ky midi xukpa̱a̱jtɨmp ja nɨtsoʼokʼajtɨn (MXPNT) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Ñayɨñɨma̱a̱y ja Jesús ja pyabøjkpɨtøjk:
1 E dizia também aos seus discípulos: Havia um certo homem rico, o qual tinha um mordomo; e este foi acusado perante ele de dissipar os seus bens.
2 Wɨnets ja wɨndsøn tnajtswa̱ꞌwɨyɨɨꞌñ ja tyumbɨ jøts ja tnɨma̱a̱y: “¿Janch ɨdøꞌøn ku døꞌøn jadeꞌen myiknɨmadya̱ꞌa̱ky ti øts jadeꞌen nnɨmadøøpy? Køya̱jkøjxnɨ mdunk, kaꞌ me nꞌukyiktumbɨꞌejxꞌejtnɨt.”
2 E ele, chamando-o, disse-lhe: Que é isto que ouço de ti? Dá contas da tua mordomia, porque já não poderás ser mais meu mordomo.
3 Jøts ja tumbɨꞌejxꞌejtpɨ yjanchmaañɨ yjanchta̱jnɨ, yɨdeꞌen ja køꞌøm ñawya̱ꞌa̱ñɨ: “¿Tits ø nduꞌump, ejx øts yɨdeꞌen nwɨndsøn xkaꞌukyiktunwa̱nɨ? Kaꞌats ø nꞌukmajada̱knɨ øyɨk øts ɨdøꞌøn nyuꞌut nduꞌunt, tsøꞌødyumɨpts øts ku øts ɨnet njayiklɨmunsɨmujkmɨt.”
3 E o mordomo disse consigo: Que farei, pois que o meu senhor me tira a mordomia? Cavar, não posso; de mendigar, tenho vergonha.
4 Xjats ja tya̱bya̱a̱jty jøts ja wya̱a̱ñ: “Tø ø nnɨja̱wɨ sudso ø nda̱bya̱a̱tt, sudso øts pøngapøn xkupøkt tyøjkjøtpy ku øts yø ndunk wyɨnaty tø yikpøjknɨ.”
4 Eu sei o que hei de fazer, para que, quando for desapossado da mordomia, me recebam em suas casas.
5 Wɨnets ja tuꞌuk jaty tnajtswa̱ꞌwɨyɨɨꞌñ pøn jaty ja wyɨndsøn wyɨnaty mɨyojꞌa̱jtɨp. Jøts ja yjawyeembɨ ja tyiktɨɨy: “¿Wɨneꞌen øts nwɨndsøn xmɨyojꞌa̱jtɨ?”
5 E, chamando a si cada um dos devedores do seu senhor, disse ao primeiro: Quanto deves ao meu senhor?
6 Jøts ja yꞌadsøøy jøts ja wya̱a̱ñ: “Magøꞌpxy ta̱mbɨ øts aceite ja ndamɨyojꞌaty.” Wɨnets ja tumbɨꞌejxꞌejtpɨ wya̱a̱ñ: “Ɨxya̱ ja ñɨnøky; peꞌtpy ɨxa̱ꞌa̱k jøts xjaadyɨga̱tst, wɨxijkxmya̱jk ta̱mbɨ jaꞌayɨ xpɨkta̱ꞌa̱kt.”
6 E ele respondeu: Cem medidas de azeite. E disse-lhe: Toma a tua obrigação, e assentando-te já, escreve cinqüenta.
7 Jøts yjaduꞌukpɨ ja tnɨma̱a̱y: “Jøts mets, ¿wɨneꞌen mets ja xmɨyojꞌaty?” Jøts ja ñɨma̱a̱jyøø: “Magøꞌpxy kyunchɨ ariin.” Xjats ja tnɨma̱a̱y: “Ɨxya̱ ja ñɨnøky midi ojts xja̱ꞌa̱y; wants tkajtswijchɨm jøts maktaꞌpxy kyunchɨ nbɨkta̱a̱jkɨn.”
7 Disse depois a outro: E tu, quanto deves? E ele respondeu: Cem alqueires de trigo. E disse-lhe: Toma a tua obrigação, e escreve oitenta.
8 Jøts ɨdøꞌøn ja wɨndsøn tjanchnɨja̱ꞌwɨyɨɨꞌñ jøts kudam ja tyumbɨꞌejxꞌejtpɨ yikxon o ti tnɨwɨnmayɨ ku døꞌøn o ti ttuñ. Jadeꞌeñɨmts yiknɨja̱wɨdɨ pøn jaty Dios yjaꞌ tkababøjkɨdɨp, yikxon ja neꞌegɨ tyimyikuya̱tɨ ja tya̱a̱y ya̱m nɨgɨdi jadeꞌen wyɨnma̱a̱ꞌnbya̱a̱ttɨ pøn Dios jaꞌa̱jtɨdɨp.
8 E louvou aquele senhor o injusto mordomo por haver procedido prudentemente, porque os filhos deste mundo são mais prudentes na sua geração do que os filhos da luz.
9 ’Ka̱jpxwejɨn øts ɨdøꞌøn nyajkpy jøts kidi mbɨkta̱ꞌa̱ky nugo xꞌa̱mnɨpøjkpattɨ xtsaañɨpøjkpattɨ; pønɨ jam mbɨkta̱ꞌa̱ktyɨ, yikxon xyiktunkpa̱a̱ttɨt, øy yøꞌ kaꞌ kyaꞌøyɨ. Ku ya̱a̱yɨ, xabudøkɨdɨt o pøn, nugo ku xnɨja̱wɨdɨ tigøjxp ɨdøꞌøn ja jadeꞌen xundɨ. Øy ja yjakixy, wa̱ꞌa̱tsts meets ja xnɨja̱wɨ jøts ku meets mꞌanmɨja̱ꞌwɨn yikupøkt jap tsa̱jpjøtpy.
9 E eu vos digo: Granjeai amigos com as riquezas da injustiça; para que, quando estas vos faltarem, vos recebam eles nos tabernáculos eternos.
10 ’Pøn øyja̱a̱ꞌyꞌa̱jtp, øyja̱a̱ꞌyꞌa̱jtpɨmpts ja øy ma̱, wan o ti tmayɨ tkamayɨ nayɨdeꞌents ja øy yikxon tyiktunkpa̱a̱ty; pønts kidyimꞌøyja̱a̱ꞌyꞌa̱jtpɨm, jadeꞌeñɨmts ja øy ma̱, nayɨdeꞌen ja kaꞌap tyikꞌødyunkpa̱a̱ty ja pyɨkta̱ꞌa̱ky øy ja wɨneꞌen myayɨ kyamayɨ.
10 Quem é fiel no mínimo, também é fiel no muito; quem é injusto no mínimo, também é injusto no muito.
11 Pønɨ kaꞌats yikxon xyiktunkpa̱a̱ttɨ ja mmeeñ ja mbɨkta̱ꞌa̱ktyɨ sa̱ pya̱a̱tꞌatyɨ, ¿ti sudsots meets Dios yjaꞌ mja̱a̱kmoꞌojɨyɨt midi ja ya̱kwampy?
11 Pois, se nas riquezas injustas não fostes fiéis, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Pønɨ kaꞌ meets mmɨguꞌuk yjaꞌ xwɨngudsøꞌjkɨyɨ, ¿pønts meets ja mjaꞌ jadeꞌen xijy tsøꞌøgɨyɨp, pøn meets ja xijy mmoꞌowa̱jnɨp o meets ja xjakøꞌømjaꞌajɨ?
12 E, se no alheio não fostes fiéis, quem vos dará o que é vosso?
13 ’Kaꞌ pøn tumbɨ namajtsk wyɨndsøn tmɨduñ; ku ja jadeꞌen ttuꞌunt, tuꞌukts ja pyɨdsøꞌømt pøn ja wyɨnja̱wɨp jøts ja yjaduꞌukpɨ tkawɨnja̱wɨt, tuꞌuk tꞌømyɨduꞌunt jøts jaduꞌuk tkaꞌømyɨduꞌunt. Jadeꞌents kaꞌ yꞌøyɨ ku Dios yikmɨduñ, ɨxya̱ptamts meeñ nayɨdeꞌen myøjtøjkyɨmɨ. Paty kaꞌ yꞌøyɨ adsow aduuk, tuꞌugyɨ Dios nꞌajotꞌa̱jtɨn.
13 Nenhum servo pode servir dois senhores; porque, ou há de odiar um e amar o outro, ou se há de chegar a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e a Mamom.
14 Tyimyjadeꞌents ɨdøꞌøn ja fariseotøjk yja̱a̱ꞌyꞌa̱ttɨ, ja meeñ ja yjanchmøjmɨguꞌukꞌa̱jttɨp, ɨxamts ɨdøꞌøn ja wyɨnaty jadeꞌen pyatmadowdɨ jøts ja jam tjanchpaga̱jpxtɨ ja Jesús.
14 E os fariseus, que eram avarentos, ouviam todas estas coisas, e zombavam dele.
15 Wɨnets ja Jesús wya̱a̱ñ jøts ja tnɨma̱a̱y:
15 E disse-lhes: Vós sois os que vos justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece os vossos corações, porque o que entre os homens é elevado, perante Deus é abominação.
16 ’Ku ja Juan Bautista ya̱ myiiñ, jaayɨp ja kugajpxtyøjk ja yꞌa̱a̱w yꞌayuujk yꞌadujktøø. Nay jaaba̱a̱t ja Moisés kyutujk kyaꞌpxy sa̱ Dios ja wyɨnaty tø myøꞌøyɨ. Jøts nay jatyɨ choꞌonda̱ꞌa̱ky ja Dios yꞌøgyajpxy yꞌøyꞌayuujk, yiknɨgajpxy yiknɨmadya̱ꞌa̱ky ja kyutujk midi ja tyanɨtanaapy yja̱a̱ꞌy, xjats jadeꞌen kuwa̱nɨ o pøn tjanchjadatøkɨwya̱ꞌa̱ñ jaꞌabɨ kutujk.
16 A lei e os profetas duraram até João; desde então é anunciado o reino de Deus, e todo o homem emprega força para entrar nele.
17 ’Kuwa̱nɨ døꞌøn jadeꞌen yja̱tt kyubatt sa̱ Dios kyutujk wya̱ꞌa̱ñ, nɨjuunɨ ja jadeꞌeñɨ kyakixy kyanaxy pø neꞌegɨ køjxp na̱jxp na̱a̱jx tsa̱jp jøts nɨwɨneꞌenɨn kyagudɨgøy ja kyutujk.
17 E é mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til da lei.
18 ’Ku pøn tmajtstuꞌuty ñɨdøꞌøxy uk ja tøꞌøxy tmajtstuꞌuty ñɨya̱a̱ꞌy, jaꞌats ɨdøꞌøn møj pøky; uk kuts pøn ya̱a̱ꞌdyøjk tmøøtꞌamajtskɨ ja tøꞌøxy midi tø yikmajtstuꞌuty, møj pøkyts ja nayɨdeꞌen.
18 Qualquer que deixa sua mulher, e casa com outra, adultera; e aquele que casa com a repudiada pelo marido, adultera também.
19 ’Tuꞌuk ɨdøꞌøn ja ja̱a̱ꞌy janch kumeeñ, janch xøxy piky ɨdøꞌøn jaꞌ, tum ja yꞌøybɨ ja yikpejtpy jøts ɨdøꞌøn ja xyumɨxøduñ jabom jabom, pɨjy xuugyɨn tpɨkta̱ꞌa̱ky ja xyox.
19 Ora, havia um homem rico, e vestia-se de púrpura e de linho finíssimo, e vivia todos os dias regalada e esplendidamente.
20 Jamts ɨdøꞌøn ja̱a̱ꞌy jaduꞌukmɨ pøn txøøwꞌa̱jtp Lázaro, janch ayoop janch pøktsoop jaꞌ jøts janch amuum puꞌuts jaꞌ, kaꞌap ja myøjkɨ jøts ɨdøꞌøn ja jam xyumɨꞌɨxa̱ꞌa̱ky jam kumeeñ ja̱a̱ꞌy tyøkꞌagøꞌøm, jam ja kyuꞌuxnayꞌity.
20 Havia também um certo mendigo, chamado Lázaro, que jazia cheio de chagas à porta daquele;
21 Tsojk kaagyixyɨm ja tjaꞌijxy ja kaaky abuꞌxk midi jam kumeeñ ja̱a̱ꞌy kyaabyajt patkøꞌøm najtska̱ꞌjɨp; jøts ɨdøꞌøn uk ja jam yjanchnɨmiñɨyɨ jøts ja twɨweedyɨ ja pyuꞌuts.
21 E desejava alimentar-se com as migalhas que caíam da mesa do rico; e os próprios cães vinham lamber-lhe as chagas.
22 Jøtsnɨm ɨdøꞌøn ja ayoobɨ yꞌøꞌjky, wɨnets ja ojts yiknijkxyɨ tsa̱jpjøtpy ja a̱nkɨlɨstøjk ma̱ ja Abraham jap. Jøts ja kumeeñ ja̱a̱ꞌy nayɨdeꞌen yꞌooꞌknɨma̱a̱, ojts ja ña̱xøkɨ.
22 E aconteceu que o mendigo morreu, e foi levado pelos anjos para o seio de Abraão; e morreu também o rico, e foi sepultado.
23 Kuts ɨdøꞌøn ja jap ayoda̱a̱jkjøtpy tjaꞌejxnɨ jøts kudam ja Abraham jam jagam møøt ja Lázaro.
23 E no inferno, ergueu os olhos, estando em tormentos, e viu ao longe Abraão, e Lázaro no seu seio.
24 Wɨnets ja møkꞌampy wya̱a̱ñ: “Teety Abraham, ayoꞌejxk øts, kax yø Lázaro, wan tmiñ, wan yø kyøꞌ tyikxøøky jøts øts yø ndoojts xuktaxujxɨt; janch møk øts ya̱p jønjøtpy nꞌayøy.”
24 E, clamando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim, e manda a Lázaro, que molhe na água a ponta do seu dedo e me refresque a língua, porque estou atormentado nesta chama.
25 Jøts ja Abraham ja ñɨma̱a̱jyøø: “Jaꞌ uꞌnk mja̱ꞌmyatsp, tøxɨ me xaxøñ ku me tø mꞌatsøønɨ mꞌatstanɨ, kaꞌ mets jadeꞌen mjaty sa̱ yø Lázaro tø yꞌatsꞌayøyɨn, wants yø taxonɨ jøts me mꞌukꞌayoomɨt.
25 Disse, porém, Abraão: Filho, lembra-te de que recebeste os teus bens em tua vida, e Lázaro somente males; e agora este é consolado e tu atormentado.
26 Jøts ti tits nnɨdyuꞌunɨm, abikyxɨ meets jamɨ, abikyts øøts ya̱mɨ; ma̱ pøn yꞌukna̱xt øy ya̱m pøn yjamenwa̱ꞌa̱ñ nɨduꞌugɨn, uk øyts jam pøn yjanøjkxwa̱mɨ, nɨsudsoꞌampyts pøn kyamajada̱ꞌa̱ky.”
26 E, além disso, está posto um grande abismo entre nós e vós, de sorte que os que quisessem passar daqui para vós não poderiam, nem tampouco os de lá passar para cá.
27 Wɨnets ja kumeeñ ja̱a̱ꞌy wya̱a̱ñ: “Tixɨ teety Abraham, pønɨ jadeꞌen tunts mayꞌa̱jt jøts yø Lázaro xkaxt jam ndeety tyøjkwɨndum,
27 E disse ele: Rogo-te, pois, ó pai, que o mandes à casa de meu pai,
28 ja̱a̱k jam øts nmɨguꞌuk ja nɨmagoxk, jøts tꞌatstukmadoꞌot jøts kidi ya̱ nayɨdeꞌen myendɨ ayoobɨ ya̱ ayoda̱a̱jkjøøjty.”
28 Pois tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de que não venham também para este lugar de tormento.
29 Jøts ja Abraham wya̱a̱ñ, yɨdeꞌen ja tnɨma̱a̱y: “Jøts timts ja wya̱ꞌa̱nt midi ja Moisés yja̱a̱ꞌy midi ja Dios kyugajpxtyøjk tø tnɨga̱jpxtɨ. ¡Ti wan ja jam tnɨja̱wɨdɨ pønɨ myøjpɨkta̱ktɨp!”
29 Disse-lhe Abraão: Têm Moisés e os profetas; ouçam-nos.
30 Jøts ja kumeeñ ja̱a̱ꞌy yꞌadsøøy: “Janch ja jadeꞌen teety Abraham jaꞌ, yjayiktɨga̱tstɨbɨk chɨna̱a̱ꞌyɨn ja yꞌijtyɨ ku ja pøn jam jujky ñɨnøjkxɨdɨt pøn tø yꞌooꞌknɨdɨ.”
30 E disse ele: Não, pai Abraão; mas, se algum dentre os mortos fosse ter com eles, arrepender-se-iam.
31 Jøts ja Abraham ñɨɨmy: “Tixɨ pønɨ kaꞌ ja tkupøjktɨ midi ja Moisés yja̱a̱y jøts sa̱ jaty ja Dios kyugajpxy wya̱ndøø, ¿ti jaꞌats ja yja̱a̱kjanchja̱wɨdɨp øy ooꞌkpɨ ja jujky yjanɨnijkxyɨdɨ?”
31 Porém, Abraão lhe disse: Se não ouvem a Moisés e aos profetas, tampouco acreditarão, ainda que algum dos mortos ressuscite.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.