Atos 27
Awaeha Vovouna Minaveha Movia (MVN) vs VC
1 Ka munia, tau veimea‑nana aitam wae vaniahei yama nae papani Itali wayahina. Ka tauna me Rom yai tau nau‑havia yai tau eta‑naonao aitam ana wava Iuliusi honei, e Paulo kadu mani tomotau yohoyohoni tupwai nui vene‑tamanei, e tauna na‑dune‑vi‑anai. Ka Iuliusi vivane SisaV ana heta ya tau nau‑havia yai tau eta‑naonao aitam.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Ka wae‑nana me Adiramitium yai waꞌ aitam. Ka itoai agenu, ka wae‑nana a venau mosikuna na‑nu papani Asia taniana meagaina wayahia. Ka aitam onoto ana wava Arisitakusi, me Masedonia, ya meagai Tesalonika wayahina, itoai nui asi‑nata. |alt="Paulꞌs Journey to Rome" src="Paulrome.tif" size="span" ref="Dewa 27:2"
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Ka mana navia, meagai Sidoni wayahina aduduna. Ka Iuliusi Paulo dewa‑bigebigei. Wayahina, tauna Paulo awaehei yaiana tanoi na‑nau‑vi‑taui, ka aviani tauna vi‑kutakuta inꞌ‑am‑venena‑kavovoi.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Ka Sidoni ani‑tawanei asi‑nata, e bonabona Sipirusi akeniaia ani‑tawanei, iuna yahina mavimavineai.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Ka asi‑nata, e papani Silisia ka Pampilia ateiaia ani‑tawanei, aomo meagai Mira wayahina papani Lisia nihenina, e aduduna.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Ka tau eta‑naonao‑nana me Alekisanideria yai waꞌ aitam vaniahei vivane omomo papani Itali wayahina. Wayahina, tauna veimeyeai agenu.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Ka yama venau ivita auyewa habuhabuna nihenina, ka mai‑nuai meagai Kinidusi nepena avi‑kiwada‑vaine, iuna yahina tutu‑poteai. Wayahina, avenau‑vinei, ka bonabona Kirete ateiaia avaniahei, Salimone nepena.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Ka tania nepena avenau‑dadani ivita, ka mai‑nuai meagai aitam wayahina aomo, ana wava Awa‑navu Gomagomanina, meagai Lasea nepena.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Ka avaha tuta mamanaina iakwa, ka kadue si‑nata ana tuta avaha iakwa, ka yahina manimaninina ana tuta avaha vi‑putu. Wayahina, Paulo nau‑vi‑avini, ivona,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 “Yaiau, venau taina adueyei goyo‑vainena. Aituhu kaomomo, vona ahiahina, vitana ananina kavaniahei vi‑totohata wayahina, ka kadu wae wayahina, ka kadu itoka kagavivina deina.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Kate tau muniauta ka tau vi‑wae yai nuanua aomomo, e ivonavona deina. Ka tau eta‑naonao‑nana taui yai vona nononi, ka Paulo ya vonana vihahaiei.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Ka awa‑navu‑nana nihenina eha ama pata amamae kwadudu ana tuta nihenina. Wayahina, tau vi‑ata aitamoata aitamoata yai vi‑nua‑dadana inau‑tamoia, e ivi‑nua‑dadani meagai‑nana ini‑tawanei, e yai nua‑vaniaha nui idewa‑dadani awa‑navu ahiahina ana wava Poenikisi ivaniahei. Taui yai nuanua Poenikisi nihenina amamaei a itoava kwadudu ana tuta na‑iakwa wayahina. Awa‑navu‑nana bonabona ana wava Kirete wayahina mamaei. Ka papani‑nana wayahina kadunedune yavanatea, kadue kadunedune aunupua.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Ka avaha aunupu kikituna vi‑putu hunahuna, e wae a tau paisewa inuanua yahinana akanai Poenikisi aubo‑tamanei. Akaka nomu itaini ivane, ka Kirete nepena tania asi‑nata aomomo.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Kate tuta eha ani‑hoina iakwa, e yahina tunina ivi‑wahani Eurakulo vinꞌ‑omo. Ka yahinana vivane wedinia ananina, ka hunahuna bonabona a papani wayahina.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Ka yahinana ananina, ka eha ama pata ata‑vine yahina matana, ka eha ama pata Poenikisi ata‑vaniahe. Akaka awaehei hunahuna, ka anunueai deina.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Ka bonabona kikituna ana wava Kauda upuna avenau, ka wae a tau paisewa ibebewa ani‑vainena, wae a pai tana‑iwaha itaini ivane.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Iakwa, manawa iepei, e wae itawatawani, ka nomu iopuei, e wedinia iawaehei mai‑nuai iveiveai. Iuna imatamatauta apaina Siritisi nene magamata wayahina na‑tuna na‑pwata. Wayahina, naya ibunia ka anunueai.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Ka auyewana wayahina wedinia ananina wae nau‑vinevinei. Wayahina, mana navia, wae a vi‑totoha ivitua‑yavunei iopu hawana.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Ka wedinia anꞌ auyewa vꞌ‑itonuna wayahina, taui nimaia wae a gugua ivitua‑yavunei.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Ka auyewa habuhabuna nihenina wedinia‑nana hunahuna ananina. Ka auyewa‑naia nihenia eha ama pata babau adueye, kadu ioyoma‑naia nihenia wadima eha ata‑dueye deina. Ka habuhabuai avaha anuanua aitamoata agavivina. Yama nua‑vaniaha yama vidoha wayahina avo‑haini.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Ka wae a tau paisewa itoha‑vi‑anai, ka tuta bana mamanaina wayahina eha itꞌ‑amam. Ka Paulo mataia mini, ka ivona,
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Kate ataina tuta yauke apa‑taputapuemi, e avo‑vi‑vatumi. Iuna munia, eha aitam koiaka wayahikaia nꞌ‑aniga vita taina wayahina. Kate wedinia wae taina ana heta vita‑vovoni.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Navinavi ioyoma wayahina Yaubada tauna yanꞌ anelose vi‑tunei omo wayahiua. Ka Yaubada‑nana vivane yau Yaubada kadu au tau veimea. Ka anelose‑nana omo, nepeua mini,
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 e voneu, ivona, ‘Paulo, eha ematauta. Wamke nau‑wawanim SisaV matana emini, e tauna nau‑wawani na‑nau‑yanahim. Ka Yaubada am‑venena awawaehina ananina awaehem. Iuna munia, eha aitam koiaka taui habuhabui nui uvi‑ata wayahia nꞌ‑aniga.’
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Wayahina, yaiau, avonemi unꞌ‑ate‑vatu ahiahina. Iuna yauke avitumahanei dewaia taina inꞌ‑omo Yaubada mataedau aitamoata deinake.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Kate nau‑wawanika bonabona aitam wayahina kana‑tuna.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Ka wedinia‑nana hunahuna auyewa ai yau 14 nihenia. Ka ioyoma vi‑14‑na vinꞌ‑omo, ka Hawana Adiria wayahina anunueai. Ka ioyomana pouna wae a tau paisewa tupwai iayaune avaha tanopi nepena aomo.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Wayahina, manawa mamanaina iepei ione‑dadani vivane hawana a vi‑manamana ivaniahei. Ka naona a vi‑manamana ai yau 40 mitaV ivaniahei. Ka tuta kikituna iakwa ione‑dadana‑havinei, e a vi‑manamana ai yau 30 mitaV ivaniahei.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Akaka imatamatauta, e tuta eha ani‑hoina na‑iakwa wayahina aitam hanu ananina wae na‑tutu‑bwegei. Akanai ka, nomu na nau‑punina ionei wae munina wayahina, ka iviama ka ipotapota mana na‑mahete.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Ka wae a tau paisewa yai viam‑nonona inau‑vevewanei. Ivoneai nomu tupwai ibouni wae mutuna wayahina. Akaka ivi‑putu wae a pai tana‑iwaha iopuei hawana, e ina‑novo‑dadana.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Kate Paulo, avaha yai dewa dueyei, tau eta‑naonao‑nana, ka kadu tauna ya tau nau‑havia wayahia ivona, “Aituhu ononotoi taina wae ini‑tawanei, itomi eha ami pata ito‑yavuha uvaniahe, kate yawaimi ina‑iakwa.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Akanai ka, tau nau‑havia‑naia wae a pai tana‑iwaha a manawa iaupwei, e ipeu anuei.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Ka mata‑hamwahamwanina Paulo habuhabui vonei, ivona, “Yaiau, habuhabumi nau‑wawanimi unꞌ‑am, iuna auyewa ai yau 14 nihenia uainahe, utoha‑vi‑anai, udewa‑didiguna. Wayahina, ininimi ihanua ananina.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Ataina avonemi, nau‑wawanimi unꞌ‑am, e yavuha uvaniahei deina. Eha aitam koiaka wayahimia inahe uvaniahe.”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Ka ya vonana iakwa, e palaua epei, ka yoko habuhabui mataia nau‑kaiwa Yaubada wayahina, akaka gibui, e vi‑putu iam.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Ka habuhabui iate‑vatu, e nuai vidoha, e palaua kadu iamam.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Ka habuhabuai tau vi‑ata ama yau vivane 276.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Ka avaha iam‑iaua, akaka witiV utuna ione‑yavunei vivane wae ivo‑vi‑meani deina.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Ka avaha mana navia, idune‑dadani, kate tania tanoi eha itꞌ‑anamane. Ka aitam awa‑navu nihenina idueyei, ka tania magamagama. Wayahina, habuhabui ivi‑nua‑dadani aituhu ana pata, wae ina‑tuna tania‑nana wayahina.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Akaka wae ana nomu iyavuhi‑neiei, hawana nihenina ini‑tawanei, ka tuta aitamoata wayahina weyaisi a manawa iyavuhi. Ka naya naona itaini isi‑nai ivane yahina wayahina, ka tania ivenau‑dadani.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Kate wae mutuna ivane nene wayahina ka toyoa. Ka nupunina ipuna ivi‑putu itutu‑bwegebwegei.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Ka tau nau‑havia‑naia yai nuanua taui yohoyohoni imamaei aitamoata aitamoata inau‑vi‑anigi‑neiei. Iuna inuanua apaina kadi tupwai wayahia ihuna‑tubetube ina‑novo.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Kate tau eta‑naonao‑nana nuanuana Paulo na‑ito‑yavuhi. Wayahina, ya tau nau‑havia yai nuanuana vito‑potei, ka taui yohoyohoni imamaei veimeyei, ivona, “Aituhu aviyaivia wayahimia ami pata utubetube, akanai uni‑ubaubau utubetube uvanevane ayayana.”
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Ka taui eha ai pata itubetube, tupwai wayahia ai wayahina ihuna‑tubetube, ka tupwai wayahia wae hutana wayahina ipoyꞌ‑avini ihuna‑tubetube. Ka habuhabuai ayayana avaniahei ahiahina deinake. Eha aitam koiaka wayahiaia ta‑gavivina.Ka habuhabuai ayayana avaniahei ahiahina|alt="Shipwreck" src="GS-IB04218.tif" size="span" loc="ACT 27:41-44" ref="27:44"
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.