Atos 27
Awaeha Vovouna Minaveha Movia (MVN) vs NVI
1 Ka munia, tau veimea‑nana aitam wae vaniahei yama nae papani Itali wayahina. Ka tauna me Rom yai tau nau‑havia yai tau eta‑naonao aitam ana wava Iuliusi honei, e Paulo kadu mani tomotau yohoyohoni tupwai nui vene‑tamanei, e tauna na‑dune‑vi‑anai. Ka Iuliusi vivane SisaV ana heta ya tau nau‑havia yai tau eta‑naonao aitam.
1 Quando ficou decidido que navegaríamos para a Itália, Paulo e alguns outros presos foram entregues a um centurião chamado Júlio, que pertencia ao Regimento Imperial.
2 Ka wae‑nana me Adiramitium yai waꞌ aitam. Ka itoai agenu, ka wae‑nana a venau mosikuna na‑nu papani Asia taniana meagaina wayahia. Ka aitam onoto ana wava Arisitakusi, me Masedonia, ya meagai Tesalonika wayahina, itoai nui asi‑nata. |alt="Paulꞌs Journey to Rome" src="Paulrome.tif" size="span" ref="Dewa 27:2"
2 Embarcamos num navio de Adramítio, que estava de partida para alguns lugares da província da Ásia, e saímos ao mar, estando conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Ka mana navia, meagai Sidoni wayahina aduduna. Ka Iuliusi Paulo dewa‑bigebigei. Wayahina, tauna Paulo awaehei yaiana tanoi na‑nau‑vi‑taui, ka aviani tauna vi‑kutakuta inꞌ‑am‑venena‑kavovoi.
3 No dia seguinte, ancoramos em Sidom; e Júlio, num gesto de bondade para com Paulo, permitiu-lhe que fosse ao encontro dos seus amigos, para que estes suprissem as suas necessidades.
4 Ka Sidoni ani‑tawanei asi‑nata, e bonabona Sipirusi akeniaia ani‑tawanei, iuna yahina mavimavineai.
4 Quando partimos de lá, passamos ao norte de Chipre, porque os ventos nos eram contrários.
5 Ka asi‑nata, e papani Silisia ka Pampilia ateiaia ani‑tawanei, aomo meagai Mira wayahina papani Lisia nihenina, e aduduna.
5 Tendo atravessado o mar aberto ao longo da Cilícia e da Panfília, ancoramos em Mirra, na Lícia.
6 Ka tau eta‑naonao‑nana me Alekisanideria yai waꞌ aitam vaniahei vivane omomo papani Itali wayahina. Wayahina, tauna veimeyeai agenu.
6 Ali, o centurião encontrou um navio alexandrino que estava de partida para a Itália e nele nos fez embarcar.
7 Ka yama venau ivita auyewa habuhabuna nihenina, ka mai‑nuai meagai Kinidusi nepena avi‑kiwada‑vaine, iuna yahina tutu‑poteai. Wayahina, avenau‑vinei, ka bonabona Kirete ateiaia avaniahei, Salimone nepena.
7 Navegamos vagarosamente por muitos dias e tivemos dificuldade para chegar a Cnido. Não sendo possível prosseguir em nossa rota, devido aos ventos contrários, navegamos ao sul de Creta, defronte a Salmona.
8 Ka tania nepena avenau‑dadani ivita, ka mai‑nuai meagai aitam wayahina aomo, ana wava Awa‑navu Gomagomanina, meagai Lasea nepena.
8 Costeamos a ilha com dificuldade e chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto da cidade de Laséia.
9 Ka avaha tuta mamanaina iakwa, ka kadue si‑nata ana tuta avaha iakwa, ka yahina manimaninina ana tuta avaha vi‑putu. Wayahina, Paulo nau‑vi‑avini, ivona,
9 Tínhamos perdido muito tempo, e agora a navegação se tornara perigosa, pois já havia passado o Jejum. Por isso Paulo os advertiu:
10 “Yaiau, venau taina adueyei goyo‑vainena. Aituhu kaomomo, vona ahiahina, vitana ananina kavaniahei vi‑totohata wayahina, ka kadu wae wayahina, ka kadu itoka kagavivina deina.”
10 "Senhores, vejo que a nossa viagem será desastrosa e acarretará grande prejuízo para o navio, para a carga e também para as nossas vidas".
11 Kate tau muniauta ka tau vi‑wae yai nuanua aomomo, e ivonavona deina. Ka tau eta‑naonao‑nana taui yai vona nononi, ka Paulo ya vonana vihahaiei.
11 Mas o centurião, em vez de ouvir o que Paulo falava, seguiu o conselho do piloto e do dono do navio.
12 Ka awa‑navu‑nana nihenina eha ama pata amamae kwadudu ana tuta nihenina. Wayahina, tau vi‑ata aitamoata aitamoata yai vi‑nua‑dadana inau‑tamoia, e ivi‑nua‑dadani meagai‑nana ini‑tawanei, e yai nua‑vaniaha nui idewa‑dadani awa‑navu ahiahina ana wava Poenikisi ivaniahei. Taui yai nuanua Poenikisi nihenina amamaei a itoava kwadudu ana tuta na‑iakwa wayahina. Awa‑navu‑nana bonabona ana wava Kirete wayahina mamaei. Ka papani‑nana wayahina kadunedune yavanatea, kadue kadunedune aunupua.
12 Visto que o porto não era próprio para passar o inverno, a maioria decidiu que deveríamos continuar navegando, com a esperança de alcançar Fenice e ali passar o inverno. Este era um porto de Creta, que dava para sudoeste e noroeste.
13 Ka avaha aunupu kikituna vi‑putu hunahuna, e wae a tau paisewa inuanua yahinana akanai Poenikisi aubo‑tamanei. Akaka nomu itaini ivane, ka Kirete nepena tania asi‑nata aomomo.
13 Começando a soprar suavemente o vento sul, eles pensaram que haviam obtido o que desejavam; por isso levantaram âncoras e foram navegando ao longo da costa de Creta.
14 Kate tuta eha ani‑hoina iakwa, e yahina tunina ivi‑wahani Eurakulo vinꞌ‑omo. Ka yahinana vivane wedinia ananina, ka hunahuna bonabona a papani wayahina.
14 Pouco tempo depois, desencadeou-se da ilha um vento muito forte, chamado Nordeste.
15 Ka yahinana ananina, ka eha ama pata ata‑vine yahina matana, ka eha ama pata Poenikisi ata‑vaniahe. Akaka awaehei hunahuna, ka anunueai deina.
15 O navio foi arrastado pela tempestade, sem poder resistir ao vento; assim, cessamos as manobras e ficamos à deriva.
16 Ka bonabona kikituna ana wava Kauda upuna avenau, ka wae a tau paisewa ibebewa ani‑vainena, wae a pai tana‑iwaha itaini ivane.
16 Passando ao sul de uma pequena ilha chamada Clauda, foi com dificuldade que conseguimos recolher o barco salva-vidas.
17 Iakwa, manawa iepei, e wae itawatawani, ka nomu iopuei, e wedinia iawaehei mai‑nuai iveiveai. Iuna imatamatauta apaina Siritisi nene magamata wayahina na‑tuna na‑pwata. Wayahina, naya ibunia ka anunueai.
17 Levantando-o, lançaram mão de todos os meios para reforçar o navio com cordas; e temendo que ele encalhasse nos bancos de areia de Sirte, baixaram as velas e deixaram o navio à deriva.
18 Ka auyewana wayahina wedinia ananina wae nau‑vinevinei. Wayahina, mana navia, wae a vi‑totoha ivitua‑yavunei iopu hawana.
18 No dia seguinte, sendo violentamente castigados pela tempestade, começaram a lançar fora a carga.
19 Ka wedinia anꞌ auyewa vꞌ‑itonuna wayahina, taui nimaia wae a gugua ivitua‑yavunei.
19 No terceiro dia, lançaram fora, com as próprias mãos, a armação do navio.
20 Ka auyewa habuhabuna nihenina wedinia‑nana hunahuna ananina. Ka auyewa‑naia nihenia eha ama pata babau adueye, kadu ioyoma‑naia nihenia wadima eha ata‑dueye deina. Ka habuhabuai avaha anuanua aitamoata agavivina. Yama nua‑vaniaha yama vidoha wayahina avo‑haini.
20 Não aparecendo nem sol nem estrelas por muitos dias, e continuando a abater-se sobre nós grande tempestade, finalmente perdemos toda a esperança de salvamento.
21 Ka wae a tau paisewa itoha‑vi‑anai, ka tuta bana mamanaina wayahina eha itꞌ‑amam. Ka Paulo mataia mini, ka ivona,
21 Visto que os homens tinham passado muito tempo sem comer, Paulo levantou-se diante deles e disse: "Os senhores deviam ter aceitado o meu conselho de não partir de Creta, pois assim teriam evitado este dano e prejuízo.
22 Kate ataina tuta yauke apa‑taputapuemi, e avo‑vi‑vatumi. Iuna munia, eha aitam koiaka wayahikaia nꞌ‑aniga vita taina wayahina. Kate wedinia wae taina ana heta vita‑vovoni.
22 Mas agora recomendo-lhes que tenham coragem, pois nenhum de vocês perderá a vida; apenas o navio será destruído.
23 Navinavi ioyoma wayahina Yaubada tauna yanꞌ anelose vi‑tunei omo wayahiua. Ka Yaubada‑nana vivane yau Yaubada kadu au tau veimea. Ka anelose‑nana omo, nepeua mini,
23 Pois ontem à noite apareceu-me um anjo do Deus a quem pertenço e a quem adoro, dizendo-me:
24 e voneu, ivona, ‘Paulo, eha ematauta. Wamke nau‑wawanim SisaV matana emini, e tauna nau‑wawani na‑nau‑yanahim. Ka Yaubada am‑venena awawaehina ananina awaehem. Iuna munia, eha aitam koiaka taui habuhabui nui uvi‑ata wayahia nꞌ‑aniga.’
24 ‘Paulo, não tenha medo. É preciso que você compareça perante César; Deus, por sua graça, deu-lhe as vidas de todos os que estão navegando com você’.
25 Wayahina, yaiau, avonemi unꞌ‑ate‑vatu ahiahina. Iuna yauke avitumahanei dewaia taina inꞌ‑omo Yaubada mataedau aitamoata deinake.
25 Assim, tenham ânimo, senhores! Creio em Deus que acontecerá do modo como me foi dito.
26 Kate nau‑wawanika bonabona aitam wayahina kana‑tuna.”
26 Devemos ser arrastados para alguma ilha".
27 Ka wedinia‑nana hunahuna auyewa ai yau 14 nihenia. Ka ioyoma vi‑14‑na vinꞌ‑omo, ka Hawana Adiria wayahina anunueai. Ka ioyomana pouna wae a tau paisewa tupwai iayaune avaha tanopi nepena aomo.
27 Na décima quarta noite, ainda estávamos sendo levados de um lado para outro no mar Adriático, quando, por volta da meia-noite, os marinheiros imaginaram que estávamos próximos da terra.
28 Wayahina, manawa mamanaina iepei ione‑dadani vivane hawana a vi‑manamana ivaniahei. Ka naona a vi‑manamana ai yau 40 mitaV ivaniahei. Ka tuta kikituna iakwa ione‑dadana‑havinei, e a vi‑manamana ai yau 30 mitaV ivaniahei.
28 Lançando a sonda, verificaram que a profundidade era de trinta e sete metros; pouco tempo depois, lançaram novamente a sonda e encontraram vinte e sete metros.
29 Akaka imatamatauta, e tuta eha ani‑hoina na‑iakwa wayahina aitam hanu ananina wae na‑tutu‑bwegei. Akanai ka, nomu na nau‑punina ionei wae munina wayahina, ka iviama ka ipotapota mana na‑mahete.
29 Temendo que fôssemos jogados contra as pedras, lançaram quatro âncoras da popa e faziam preces para que amanhecesse o dia.
30 Ka wae a tau paisewa yai viam‑nonona inau‑vevewanei. Ivoneai nomu tupwai ibouni wae mutuna wayahina. Akaka ivi‑putu wae a pai tana‑iwaha iopuei hawana, e ina‑novo‑dadana.
30 Tentando escapar do navio, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas ao mar, a pretexto de lançar âncoras da proa.
31 Kate Paulo, avaha yai dewa dueyei, tau eta‑naonao‑nana, ka kadu tauna ya tau nau‑havia wayahia ivona, “Aituhu ononotoi taina wae ini‑tawanei, itomi eha ami pata ito‑yavuha uvaniahe, kate yawaimi ina‑iakwa.”
31 Então Paulo disse ao centurião e aos soldados: "Se estes homens não ficarem no navio, vocês não poderão salvar-se".
32 Akanai ka, tau nau‑havia‑naia wae a pai tana‑iwaha a manawa iaupwei, e ipeu anuei.
32 Com isso os soldados cortaram as cordas que prendiam o barco salva-vidas e o deixaram cair.
33 Ka mata‑hamwahamwanina Paulo habuhabui vonei, ivona, “Yaiau, habuhabumi nau‑wawanimi unꞌ‑am, iuna auyewa ai yau 14 nihenia uainahe, utoha‑vi‑anai, udewa‑didiguna. Wayahina, ininimi ihanua ananina.
33 Pouco antes do amanhecer, Paulo insistia que todos se alimentassem, dizendo: "Hoje faz catorze dias que vocês têm estado em vigília constante, sem nada comer.
34 Ataina avonemi, nau‑wawanimi unꞌ‑am, e yavuha uvaniahei deina. Eha aitam koiaka wayahimia inahe uvaniahe.”
34 Agora eu os aconselho a comerem algo, pois só assim poderão sobreviver. Nenhum de vocês perderá um fio de cabelo sequer".
35 Ka ya vonana iakwa, e palaua epei, ka yoko habuhabui mataia nau‑kaiwa Yaubada wayahina, akaka gibui, e vi‑putu iam.
35 Tendo dito isso, tomou pão e deu graças a Deus diante de todos. Então o partiu e começou a comer.
36 Ka habuhabui iate‑vatu, e nuai vidoha, e palaua kadu iamam.
36 Todos se reanimaram e também comeram algo.
37 Ka habuhabuai tau vi‑ata ama yau vivane 276.
37 Estavam a bordo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Ka avaha iam‑iaua, akaka witiV utuna ione‑yavunei vivane wae ivo‑vi‑meani deina.
38 Depois de terem comido até ficarem satisfeitos, aliviaram o peso do navio, atirando todo o trigo ao mar.
39 Ka avaha mana navia, idune‑dadani, kate tania tanoi eha itꞌ‑anamane. Ka aitam awa‑navu nihenina idueyei, ka tania magamagama. Wayahina, habuhabui ivi‑nua‑dadani aituhu ana pata, wae ina‑tuna tania‑nana wayahina.
39 Quando amanheceu não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, para onde decidiram conduzir o navio, se fosse possível.
40 Akaka wae ana nomu iyavuhi‑neiei, hawana nihenina ini‑tawanei, ka tuta aitamoata wayahina weyaisi a manawa iyavuhi. Ka naya naona itaini isi‑nai ivane yahina wayahina, ka tania ivenau‑dadani.
40 Cortando as âncoras, deixaram-nas no mar, desatando ao mesmo tempo as cordas que prendiam os lemes. Então, alçando a vela da proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Kate wae mutuna ivane nene wayahina ka toyoa. Ka nupunina ipuna ivi‑putu itutu‑bwegebwegei.
41 Mas o navio encalhou num banco de areia, onde tocou o fundo. A proa encravou-se e ficou imóvel, e a popa foi quebrada pela violência das ondas.
42 Ka tau nau‑havia‑naia yai nuanua taui yohoyohoni imamaei aitamoata aitamoata inau‑vi‑anigi‑neiei. Iuna inuanua apaina kadi tupwai wayahia ihuna‑tubetube ina‑novo.
42 Os soldados resolveram matar os presos para impedir que algum deles fugisse, jogando-se ao mar.
43 Kate tau eta‑naonao‑nana nuanuana Paulo na‑ito‑yavuhi. Wayahina, ya tau nau‑havia yai nuanuana vito‑potei, ka taui yohoyohoni imamaei veimeyei, ivona, “Aituhu aviyaivia wayahimia ami pata utubetube, akanai uni‑ubaubau utubetube uvanevane ayayana.”
43 Mas o centurião queria poupar a vida de Paulo e os impediu de executar o plano. Então ordenou aos que sabiam nadar que se lançassem primeiro ao mar em direção à terra.
44 Ka taui eha ai pata itubetube, tupwai wayahia ai wayahina ihuna‑tubetube, ka tupwai wayahia wae hutana wayahina ipoyꞌ‑avini ihuna‑tubetube. Ka habuhabuai ayayana avaniahei ahiahina deinake. Eha aitam koiaka wayahiaia ta‑gavivina.Ka habuhabuai ayayana avaniahei ahiahina|alt="Shipwreck" src="GS-IB04218.tif" size="span" loc="ACT 27:41-44" ref="27:44"
44 Os outros teriam que salvar-se em tábuas ou em pedaços do navio. Dessa forma, todos chegaram a salvo em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.