Gênesis 50

ZƆƆZ O JOOWO (MUR) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Mazi akɔ acin Josev ɛtɛɛt baatinɛ, iitak niini baatin, ma alu ŋaati acoci nɔɔnɔ.
1 José se atirou sobre o pai, chorando e beijando o seu rosto.
2 Ma vurta uduwak niini ŋanbiyɛt kuḏuutek baatin agɛrɔ gole o kɛɛr uneeŋ ka calaŋ ame. Utuguzɔ ni niigi nɔkɔ.
2 Ele deu ordem aos médicos que estavam ao seu serviço para embalsamarem o corpo do seu pai, e assim eles fizeram.
3 Ma aḏuutek niigi Jakob agɛrɔ iinya eet ram, eeci nici iinya o gɔɔn laadun aḏuutɛkɛ ɔl agɛrɔ ɔl ci adaai nɛɛn. Ma aluwek ɔl o Masiro Jakob iinya eet iiyu kamɔtɔ.
3 Gastaram quarenta dias para fazer isso, o tempo normal para embalsamar um corpo. E os egípcios ficaram de luto setenta dias.
4 Mazi akɔ adicai iinya ci luwanto o, enek Josev ɔl o Vɛɛro nɛ, “Itiritaŋ di. Ooti otok ci kitoonei Vɛɛro ce.
4 Quando passou o tempo do luto, José falou com os altos funcionários do palácio do rei do Egito. Ele disse: — Façam o favor de levar ao rei a seguinte mensagem:
5 Iitene baale aricanekan baaba gi ci ka kook kadawi naana nɔɔnɔ Kananakti. Uduktakaŋ zin Vɛɛro gi nico ka kanyan gɔl ci kakɔ kiyaŋɛ baaba ŋinaante. Ma kook kiyaŋa baaba, ŋaan kabada.” Ooti ni ɔl molok nico ŋaati Vɛɛro.
5 “Quando o meu pai estava para morrer, ele me fez jurar que eu o sepultaria no túmulo que ele mesmo preparou no país de Canaã. Por favor, deixe-me ir sepultar o meu pai, que depois eu voltarei.”
6 Ma itoona Vɛɛro otok ci anek Josev nɛ, “Bitɔ itaŋ baatun ŋinaante labak eci da aricanekin niini ineet o.”
6 O rei respondeu: — Vá e sepulte o seu pai, como ele fez você jurar que faria.
7 Itiŋa ni Josev ka kook kiyaŋ baatin Kananakti.
7 E assim José foi sepultar o seu pai. Com ele foram as autoridades ligadas ao rei, os altos funcionários do palácio e todos os líderes do Egito.
8 Ma ɔrkɔr niini kibeen gɔtɔnɔgi been ɔl o kɔrɔk o baatin dook. Ma ooŋnonek looc ɔlɔ ŋaao kazi Gocen dɔlya o miliny ki tiin been ɛɛza doon.
8 Foram também as famílias de José, dos seus irmãos e de Jacó. Deixaram na terra de Gosém somente as crianças pequenas, as ovelhas, as cabras e o gado.
9 Ma ɔrkɔr buk niini kibeen ɔl ween alaat Masirɛ been ɔl o Vɛɛro mayan. Atɔɔt ɔl ogɛn kavoolɛt o agurut jɔmanɛ, maje ogɛn atɔɔt jɔmanɛ. Ma awɔ niigi dook kizi kolen ci appe.
9 Também foram homens a cavalo e em carretas, de modo que o grupo era muito grande.
10 Ɔɔtɔ ni zɛɛ ma avɔ arum ŋino gɔɔn uurtanɛ ɔl labi kazi Atat ajɔŋɔz liil o Jordan looce o Kanan. Omonit ni niigi ŋinaante, ma aluwek bodo Jakob iinya torgɛrɛm.
10 Quando chegaram a Atade, que fica a leste do rio Jordão, fizeram uma cerimônia de sepultamento num terreiro onde o trigo é malhado. Ali choraram muito alto durante sete dias.
11 Mazi acin ɔl o looc o kazi Kanan nɔɔgɔ alu nɔkɔ, izitɔ nɛ, “Naa iboobi ɔl ci Masiro o ɔrɔɔt nɔkɔn?” Zin luwante nico akatek ɔl ci Kanan o ŋinite zaar ci kazi Abilmizram. Kɛŋ cin kazi nɛ luwa o Masiro.
11 Quando os moradores de Canaã viram tanta gente chorando, disseram: “Como é impressionante o choro desses egípcios!” Por isso puseram naquele lugar o nome de Abel-Misraim .
12 Utuguzɔ ni didi lɔgɔz o Jakob gi baal aricanek baatineeŋ nɔɔgɔ e.
12 Assim, os filhos de Jacó fizeram com o seu pai tudo o que ele havia ordenado.
13 Ooti niigi baatineeŋ, ma avɔ itaŋ boote baal ataala Ibrayim ŋaati Evron ka kizi ŋintineeŋ dawiinto e.
13 Eles levaram o seu corpo até Canaã e o sepultaram na caverna de Macpela, a leste de Manre, no terreno que Abraão havia comprado de Efrom, o heteu, para ser a sepultura da família.
14 Mazi akɔ iyaŋ Josev baatin, imiirte niini ki gɔtɔnɔgi been ɔl baal ɔrkɔra e dook ɔɔt Masirɛ.
14 Depois do sepultamento, José voltou para o Egito com os irmãos e com todos os que o haviam acompanhado.
15 Ma vurte o ipirai Jakob, anyayit gɔtɔnɔgi Josev ŋoliin, ma anɔ nɛ, “Bar bɔŋ katin Josev aborneket nɔŋ, ma acaca kaal baal kagoonek naaga nɔɔnɔ gɛr e?”
15 Depois da morte do pai, os irmãos de José disseram: — Talvez José tenha ódio de nós e vá se vingar de todo o mal que lhe fizemos.
16 — ausente —
16 Então mandaram dizer a José: — Antes que o seu pai morresse,
17 — ausente —
17 ele mandou que pedíssemos a você o seguinte: “Por favor, perdoe a maldade e o pecado dos seus irmãos, que o maltrataram.” Portanto, pedimos que perdoe a nossa maldade, pois somos servos do Deus do seu pai. Quando recebeu essa mensagem, José chorou.
18 Ma iitene oman ivitak gɔtɔnɔgja nɔɔnɔ, ma avu akani kozoŋti looc nɔɔnɔ ŋuma, ma anek nɛ, “Keegina naaga gabara cugun.”
18 Depois os próprios irmãos vieram, se curvaram diante dele e disseram: — Aqui estamos; somos seus criados.
19 Enek ni Josev nɔɔgɔ nɛ, “Má aŋolinaŋ gaga. Alaŋ keen naana Jook ka kapayeyuŋ igeet gerzitin.
19 Mas José respondeu: — Não tenham medo; eu não posso me colocar no lugar de Deus.
20 Agoonekaŋ didi waanice niiga gi ci gɛr, bar zin Jooi abali gi nice kizi gi ci abon ka korogoz ɔl ci meelik magiza.
20 É verdade que vocês planejaram aquela maldade contra mim, mas Deus mudou o mal em bem para fazer o que hoje estamos vendo, isto é, salvar a vida de muita gente.
21 Akɔm zin niiga gi ci ka ɔtɔŋɔltɛ. Ŋaan kazuunuŋ naana igeet ki dɔl ugooc.” Zin gole nico itilo Josev gɔtɔnɔgi, ma oobek kaal nɔɔgɔ zɛɛ makacin alalit zinzeeti labak.
21 Não tenham medo. Eu cuidarei de vocês e dos seus filhos. Assim, ele os acalmou com palavras carinhosas, que tocaram o coração deles.
22 — ausente —
22 José ficou morando no Egito, ele e a família do seu pai. José viveu cento e dez anos
23 — ausente —
23 e chegou a ver os netos de Efraim. Ele também pegou no colo, como membros da família, os filhos do seu neto Maquir, que era filho de Manassés.
24 Mazi akɔ adadjai Josev, ma agawun niini izi ŋinti ka kadaai, enek gɔtɔnɔgi nɛ, “Izi inoko ŋinti ka kadaai. Ŋaan zin azuunuŋ Jooi igeet. Ŋaan katin aaranuŋ niini igeet looce nico, ma akoyuŋ looce baal aterkedek niini Ibrayim ki Aizak been Jakob e.”
24 Certo dia José disse aos irmãos: — Eu vou morrer logo, mas estou certo de que Deus virá ajudá-los e os levará deste país para a terra que ele jurou dar a Abraão, a Isaque e a Jacó.
25 Anyek ni Josev nɔɔgɔ kitoonit Jook giye ci ka kuzuuti zɔɔz o aduwak niini nɔɔgɔ baal anek nɛ, “Iitene ci katin akoyuŋ Jooi looce nice, abona buk avoyu amɛ ogan ka ɔɔt itaŋit ŋinaante.”
25 Então José pediu à sua gente que fizesse um juramento. Ele disse: — Estou certo de que Deus virá ajudar vocês. Quando isso acontecer, levem o meu corpo com vocês.
26 Enico ɛlɛ ɛtɛɛt niini. Aje irkitowa oginɛ waanice izi eet tur kamɔtɔ (110). Ma aḏuutek ŋanbiyɛta nɔɔnɔ agɛrɔ ka calaŋ ame. Artek ni ɔl nɔɔnɔ loidoŋ o adikir gɔɔn itaŋi ɔl gɔnɔgi o adaai, ka kibil niini kɛrɛ iiten ci katin avɔyi niigi Kananakti.
26 José morreu com cento e dez anos. O seu corpo foi embalsamado e posto num caixão, no Egito.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 50, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.