Gênesis 47
ZƆƆZ O JOOWO (MUR) vs NVT
1 — ausente —
1 José foi ver o faraó e lhe disse: “Meus pais e meus irmãos chegaram da terra de Canaã. Trouxeram seus rebanhos, seu gado e todos os seus bens, e agora estão na região de Gósen”.
2 — ausente —
2 José levou consigo cinco de seus irmãos e os apresentou ao faraó.
3 Ijin ni Vɛɛro gɔtɔnɔgi Josev enek nɛ, “Aliŋliŋnyu gɔɔn laadun niiga liŋliŋɔn jaŋ?”
3 “Em que vocês trabalham?”, o faraó perguntou aos irmãos. Eles responderam: “Nós, seus servos, somos pastores, como nossos antepassados.
4 Karooŋnya rak naaga kivita kabaakta ŋina, eeci ɛbɛɛyɛ tagizi ɔrɔɔt looce ci kazi Kanan neke, ma buk ɔkɔma artɛ ci ka kegeec tiina ŋinaante. Inoko zin tiritet. Nyet kabaakta ŋaati kazi Gocen noko.”
4 Viemos morar no Egito por algum tempo, pois não há pastagem para nossos rebanhos em Canaã. A fome é terrível naquela região. Por isso, pedimos sua permissão para morar na região de Gósen”.
5 Enek ni Vɛɛro Josev nɛ, “Gi ci avunakin baatune ki gotonogu noko abon ɔrɔɔt ɛlɛ. Inoko zin Masira izi buk looc cineeŋ.
5 Então o faraó disse a José: “Agora que seu pai e seus irmãos estão com você,
6 Anyek nɔɔgɔ kabaayit ŋaati kazi Gocen noko labak, eeci een looc ci abon amadi. Inoko zin buk karooŋ mã anyak ŋaatineeŋ ɔl ci towawiinto abon azooni tiin juruŋ, anyek buk koca nɔɔgɔ kabalteyan tiin ogan.”
6 escolha qualquer lugar em todo o Egito para morarem. Dê-lhes a melhor terra do Egito. Que vivam na região de Gósen. Se você descobrir entre eles homens capazes, coloque-os para cuidar de meus rebanhos”.
7 Anyaa ni buk Josev baatin kiiyak Vɛɛro ka kiiya kicin niini nɔɔnɔ. Ma akɔ amayuk Jakob nɔɔnɔ.
7 Em seguida, José trouxe seu pai, Jacó, e o apresentou ao faraó. E Jacó abençoou o faraó.
8 Ma ajin Vɛɛro Jakob anek nɛ, “Anyei irkitok izɔk?”
8 “Quantos anos o senhor tem?”, perguntou o faraó.
9 Abɛdɛkɛ Jakob nɔɔnɔ anek nɛ, “Kanyei irkitok eet tɔrkɔnɔm kamɔtɔ (130), ma irkitowe nicoko dook kaluugi gɔɔn nɔkɔ kɔkɔm irkit ci kabaayɛ rɛm. Kanyei irkitok ci miliny tɛr, ma gɛrzɛ ɔrɔɔt ɛlɛ. Ma irkitowa ci kabaayɛ noko dook alaŋ een irkitok ci meel kiyo baal abaai jijitigane e.”
9 Jacó respondeu: “Tenho andado por este mundo há 130 árduos anos. Comparada à vida de meus antepassados, minha vida foi curta”.
10 Amayuk ni bodo Jakob Vɛɛro zɛɛ ɔtɔɔ ni niini.
10 Então Jacó abençoou o faraó novamente antes de deixar a corte.
11 Ma anyek Josev baatin kibeen gɔtɔnɔgi kabaayitɔ ŋaati kazi Gocen o kojoŋozit niigi ŋino kazi Ramsis ebaal aduwakɛ Vɛɛro nɔɔnɔ e. Ŋinitana waanice ŋinti abon ɔrɔɔt ɛlɛ looce o Masiro dook.
11 José deu a seu pai e a seus irmãos a melhor terra do Egito, a região de Ramessés, e os acomodou ali, conforme o faraó havia ordenado.
12 Ma anyek Josev gɔtɔnɔgi kibeen ɔl o kɔrɔk o baatin dook dayiin ci alɛɛnɔ ki nɔɔgɔ.
12 José também providenciou mantimentos para seu pai e seus irmãos, em quantidades proporcionais ao número de seus dependentes, incluindo as crianças pequenas.
13 Ma ŋintimiliny nɔkɔ iiya tarjo ci appe ɔrɔɔt ɛlɛ ci akɔmni dayiin loocowe dook. Ma apirna ɔl o Masiro been ɔl o Kanan buk.
13 A essa altura, a escassez era tanta que se esgotaram todos os mantimentos, e havia gente passando fome em toda a terra do Egito e de Canaã.
14 Ataalek ni Josev ɔl dook labi. Ma gole nico olota niini guruc dook ole o Kanan kibeen Masirɛ buk, ma akɔ arek ceez o Vɛɛro.
14 Com o tempo, vendendo cereais para o povo, José arrecadou todo o dinheiro do Egito e de Canaã e o depositou no tesouro do faraó.
15 Mazi akɔ adicai guruca ɔla dook, ivitak ɔl ween Masir Josev, ma avu anek nɔɔnɔ nɛ, “Idicai guruca ogaacak dayiino. Nyet dayiin. Má anyet kakaranta.”
15 Quando acabou o dinheiro do povo do Egito e de Canaã, todos os egípcios foram implorar a José: “Não temos mais dinheiro! Mas, por favor, dê-nos alimento, ou morreremos de fome diante dos seus olhos!”.
16 Enek ni Josev nɔɔgɔ nɛ, “Mã idicai guruca, anyaakta tiin. Ŋaan kaku kabalyekuŋ labinɛ.”
16 José respondeu: “Visto que seu dinheiro acabou, tragam-me seus animais. Eu lhes darei alimento em troca”.
17 Anyaakta ni ɔl didi tiin ki ɛɛza ki jɔmanɛ ki zigire ka kivita kabaliyai niigi labi irkite nice.
17 Então eles entregaram seus animais a José em troca de alimento. José lhes forneceu mantimentos para mais um ano em troca de seus cavalos, rebanhos de ovelhas, bois e jumentos.
18 Ma irkite co ivita ɔl bodo, ma avu anek Josev nɛ, “Inoko akɔm gi ci karoodin ineet. Idicai guruca ogaacak dook. Buk tiin ogaacak dook ooyɛ niina, ma ɔkɔma bodo gi ci kanyaka ka kabaliyaya labi. Izi eleeti cigaacak o doon ki manɛɛn.
18 Mas aquele ano chegou ao fim e, no ano seguinte, o povo voltou a José, dizendo: “Não podemos esconder a verdade. Nosso dinheiro acabou, e nossos rebanhos e gado lhe pertencem. Não nos resta coisa alguma para oferecer além de nosso corpo e nossas terras.
19 Má anyet zin kadaakta karanɔn. Taalet ageeta ɛlɛ kibeen manɛɛn ogaacak ka kizita naaga gabara ci Vɛɛro ka buk manɛɛna ogaacak kizi cigin. Abon anyet labi ci ka korogta ka buk koḏokta oogi manɛɛni.”
19 Por que morreríamos de fome diante dos seus olhos? Compre nossas terras em troca de mantimento; oferecemos nossas propriedades e a nós mesmos como servos do faraó. Dê-nos cereais para que vivamos e não morramos, e para que a terra não fique vazia e desolada”.
20 Zin tarjowe nico ataalak Josev Vɛɛro manɛɛn o Masiro dook, eeci ɛbɛɛyɛ magiz Masirɛ ɔrɔɔt.
20 Assim, José comprou toda a terra do Egito para o faraó. Todos os egípcios venderam seus campos, pois a fome era terrível, e em pouco tempo todas as terras passaram a ser propriedade do faraó.
21 Ma buk iziti ɔl dook gabara ci Vɛɛro.
21 Quanto ao povo, José os tornou todos escravos, de uma extremidade do Egito à outra.
22 Maje ŋino abaai ɔl o ŋaryiinto ŋaan Josev kataala, eeci anyek Vɛɛro nɔɔgɔ dayiin tup nɔkɔ.
22 As únicas terras que ele não comprou foram as dos sacerdotes. Eles recebiam do faraó uma porção regular de mantimentos, por isso não precisaram vender suas terras.
23 Enek ni Josev ɔl nɛ, “Inoko zin naana kataalawuŋ igeet dook ki manɛɛn ugooc ka iziti kaal ci Vɛɛro. Ooti zin ḏowo coko ka oḏoyit manɛɛni.
23 Então José disse ao povo: “Hoje eu comprei vocês e suas terras para o faraó. Em troca, fornecerei sementes para cultivarem os campos.
24 Zin tiŋeere iitene o teedinto, eŋerit labi ci ateedanu o lak tur. Odomta lɛlɛn codoi lelenete ceen tur noko anycek Vɛɛro. Maje lɛlɛn ceen wec o itaŋtek eleeti ugooc ka adayit oogi ka ogɛn kizi ḏowo.”
24 Quando vocês os ceifarem, um quinto da colheita será do faraó. Fiquem com os outros quatro quintos e usem como alimento para vocês, para os membros de sua casa e para suas crianças”.
25 Enektek ni niigi nɔɔnɔ nɛ, “Inoko zin niina orogozet ageeta. Ŋaan zin keegina gabara ci Vɛɛro labak.”
25 “O senhor salvou nossa vida!”, exclamaram. “Permita-nos servir ao faraó.”
26 Iricanek ni Josev ɔl o Masiro dook ɔrɔɔt ɛlɛ ka gɔɔn kɛŋɛrtak niigi Vɛɛro labi cigin o irkitok dook, ma agɔɔn niigi nɔkɔ. Ɛmɛda ni bar zɔɔz nici ibil kodot zɛɛ been inoko o. Maje ɔl o ŋaryiinto alaŋ niigi agɔɔn nɔkɔ.
26 Então José mandou publicar um decreto que vale até hoje na terra do Egito, segundo o qual um quinto de todas as colheitas pertence ao faraó. Apenas as terras dos sacerdotes não foram entregues ao faraó.
27 Abaayitɔ ni ɔl o Israyil looce o Masiro ŋaao kazi Gocen zɛɛ makacin iziti niigi botoro ɔrɔɔt ɛlɛ, ma arit buk niigi zɛɛ makacin azaace kizi mɛɛlɛ gɛr.
27 Enquanto isso, o povo de Israel se estabeleceu na região de Gósen, no Egito. Ali, adquiriram propriedades e tiveram muitos filhos, e sua população cresceu rapidamente.
28 Ma abaak Jakob Masirɛ irkitok amɔnki torgɛrɛm zɛɛ ma een irkitowa oginɛ tiryanto eet torgɛrɛm ki tiin torgɛrɛm (147).
28 Depois de chegar ao Egito, Jacó viveu mais dezessete anos; portanto, viveu ao todo 147 anos.
29 Mazi ka kizi ŋinti ka kanyati niini, otowa ŋɛɛrin Josev, ma aku anek nɛ, “Mã areezan niina aneeta didi, zuuti gi ci tiŋeere alaŋ adayan aneet looce ci Masiro o ŋina.
29 Quando se aproximava a hora de sua morte, Jacó chamou seu filho José e lhe disse: “Peço que me faça um favor. Coloque sua mão debaixo da minha coxa e jure que mostrará sua bondade e lealdade a mim atendendo a este último desejo: não me sepulte no Egito.
30 Mã kadaai ŋina, bitan zɛɛ ma akɔ adayan ŋaao adawin jijitigane.”
30 Quando eu morrer, leve meu corpo para fora do Egito e sepulte-me com meus antepassados”. José prometeu: “Farei como o senhor me pede”.
31 Ma azi Jakob bodo nɛ, “Agoon dim tiŋeere didi nɔkɔ?”
31 “Jure que o fará”, insistiu. José fez o juramento, e Jacó se curvou humildemente à cabeceira de sua cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.